The Leader ...

Υπάρχουν δύο είδη ανθρώπινης ενέργειας... Αυτή που σε ακουμπάει σαν χτύπημα πλατούλας παρηγορητικά κι αυτή που με την ίδια κίνηση, μοιάζει με φαλτσέτα μπαρμπέρη στον λαιμό ...
Ρώτα με τι διαλέγω από τα δύο!
Ρώτα με τι νόημα θα είχε να με παρηγορούσες γλυκά και στερεότυπα με αρχιδιές, για να σταματήσω να σκέφτομαι το τέλος μου, ρώτα με γιατί θέλω και μπορώ να επιλέγω.
Ρώτα με γι΄αυτό που πάει χαμένο και στραγγίζεται μέσα από τούλι μπομπονιέρας κάθε μέρα στις επάλξεις της Μέκκας των πεζοδρομίων...
Φαντάσου τι θα βασίλευε αν οι πράξεις των λίγων θα ήταν πάθημα των πολλών μέσα από ρητορικές αναλύσεις γι΄αυτά που γκλαμουριαστά και ξεκωλιασμένα ισχύουν στο τώρα.
Βάλε με να σκεφτώ το υποδεέστερο για την πάρτη σου, βάλε με να σου φιλήσω τα πόδια κλαίγοντας για αυτό που δεν συμβαίνει, γι΄αυτό που μπορούμε να δημιουργήσουμε με ένα όραμα σκότους και αποδοχής στο γαμίδι μας μέσα!
Βάλε με να απαντήσω σε αυτούς που λένε πως ο θάνατος δεν είναι το καύκαλο της ζωής πεταμένο σε ένα κασελάκι που το χαιδεύουμε με τα δάκρυα μας και την απώλεια των δυσβάσταχτων "ζω" μας, ακούμπησε το κεφάλι σου στον ώμο μου να σου πω ένα παραμύθι χωρίς αρχή και τέλος για να κοιμηθείς με μαξιλάρι την ψυχής μου και δώσε μου το ποιό ευτελές ρίνισμα ενσυναίσθησης που γνώρισες χωρίς αντάλλαγμα...
Ζήτα μου να ανακεφαλαιώσω όσα θα ζήσουμε χωρίς εμάς για το καλό και θεμιτό απαύγασμα της μεταμέλειας των μικρών και ήσυχων περιστάσεων, αφού οι περιστάσεις είναι αυτό που βλέπεις και αναπολείς, προβλέπεις, οσμίζεσαι για να μπορείς να λες πως ""η ζωή τα έχει με τον άλλον"" κι αυτός είναι ο σταρχιδιστής φυσικός αυτουργός του τι δεν έμαθες, τι δεν έπραξες, δεν ένιωσες, δεν θα νιώσεις ποτέ όσο του πας κόντρα και τον ζηλεύεις για την κατάντια του...
Δεν με γουστάρεις ... το ξέρω.
Δεν με γουστάρεις όμως, γι΄αυτό που δεν είμαι...
Δεν καυλώνεις με τα χεσμένα στιγμιότυπα του βούρκου μου.
Με ψάχνεις σε μπαρμπαδελάκια, ποταμίσια νερά, ξόρκια για μια καλύτερη ζωή, λάθη του τώρα σου και ασυνάρτητες πρωινές καφεκατανύξεις πριν την σκλαβιά.
Δεν με θέλεις όπως δεν με φαντάζεσαι, με δύο γιγάντια χέρια κι ένα απύθμενο μυαλό να σου μιλάει για την στέρηση και τ' ανέφικτα μέσα από φίλτρα θανάτου.
Βαθειά μέσα στο άπιαστο πιάνεσαι με τις παλάμες σου να πονάνε από το βάρος της λέξης ""ανάγκη"" τρεμοπαίζεις σαν φως μπροστά στα ισοπεδωτικά μου εξαρτήματα και ζητάς νεκρανάσταση όταν σε πονάνε τα μνημεία που βλέπεις κάθε μέρα στον ξύπνιο σου, γιατί σου θυμίζουν ότι κάτι κάνεις και ζεις ,η τουλάχιστον πιστεύεις...
Δεν θα μάθεις ποτέ πως σε βλέπω με τα δικά μου μάτια, δεν θα μου ζητήσεις ποτέ να σου περιγράψω το πως, δεν θέλω να σου πω ...δεν θα σου πω...
Δεν με θέλεις γιατί σου φαίνεται παράδοξο τις στιγμές των κεριών και της μακαρονάδας στο σαλόνι σου που σε ρωτάω τρώγοντας γιατί δεν αυτοκτονούν τα ζώα ενώ εμείς το έχουμε κρυμμένο στο πιο φοβικό σημείο του εγκεφάλου μας, γιατί πρέπει να πλύνεις το αμάξι σου η ν΄αγοράσεις laptop με κάμερα για να τρίβεις τα βυζάκια σου στο msn και πόση αξία θα είχαν αυτά αν ήξερες ότι σε τρεις μήνες θα πεθάνεις...
Η ύπαρξη ελέγχεται από εσένα και είναι το καταφύγιο αυτή της ζωής, της δικής μου ζωής ,της δικής σου,ακόμα και μέσα από την απώλεια που δεν έχει σπάσει πόρτες από φελιζόλ, γιατί ξέρεις πως όσο εγώ θα βουλιάζω στους φόβους μου τόσο θα μαζεύονται γύρω μου άνθρωποι με αρχίδια θα με αποκαλούν εκλεκτό και θα με στηρίζουν για να τους στηρίζω στα δύσκολα που δεν ήρθαν... θα συνεχίζω να βλέπω στα όνειρα μου αυτοκτονικούς ανθρώπους που άκουσα γι΄αυτούς, να μου μιλούν με αέρινο στυλάκι, φίλους να κομματιάζονται για το μήνυμα που πρέπει να ξεζουμίσω και να αξιοποιήσω για χάρη μου, για χάρη μας.
Θα εξακολουθώ να σου λέω πως γουστάρω να μπλέκομαι στα γρανάζια του αλλόκοτου και την παραδοξότητα του γαμημένου παραδείσου μου για να μπορώ να μην είμαι, για να γουστάρεις...
Θα παλεύω να δοκιμάσω την γεύση σου πίνοντας λίγο από τις σκέψεις σου για να καταλάβω γιατί δεν υπάρχω όπως πραγματικά θέλω να υπάρχω,θα ματώνω να μάθω γιατί συμβαίνει την στιγμή που δεν θέλω να ξέρω ενώ πρέπει να ξέρω, θα ζητάω πολλά περισσότερα από αυτά που μπορώ, θ’αναρωτιέμαι αν έπρεπε να συμβεί όπως δεν συμβαίνει πάντα, θα φαντασιώνομαι πως σε σκοτώνω και παρακολουθώ μετά την επίγεια νεκρανάσταση σου ... θα λέω πως δεν υπήρχες ποτέ...
Γεννήθηκα από το κύτταρο των λέξεων και πράξεων σου, δεν είμαι εγώ αυτός που ξέρεις έτσι όπως νομίζεις η θέλεις να πιστεύεις, εγώ είμαι εσύ γιατί η κοινωνία μας είναι ένας από τους ελάχιστους δρόμους προς την κατανόηση της διαχείρισης και μετά του επόμενου στιγμιότυπου, περίστασης, χωρίς την γνώση του ""πως να διαχειριστώ το γιατί...""
Ίσως …
Γιατί ... Έκλαιγα κι αυτοί κοιτούσαν με έκπληκτα μάτια το ότι μπορούσα και το έκανα σε ένα κωλόμπαρο με 300 άτομα και όχι το κόκκινο χρώμα των δακρύων μου ...
Μιλούσα για τον δανεισμό χρημάτων σε φίλο και τι αξία έχει να μπορείς να δανείζεις αβίαστα την κωλοτρυπίδα σου γιατί πιστεύεις στα ειδυλλιακά πεπρωμένα των στιγμών με ντροπή και αφουγρασμό ...
Γιατί ... της είπα στον δρόμο ότι είναι σέξι και θα ήθελα να της δώσω το τζιν μπουφάν μου για να μην κρυώσει κι αυτή μ΄ευχαρίστησε μέχρι που το σημείο του διαχωρισμού έγινε απέλπιδο κέρδος για την ολοδικιά μου πειραματική εμπειρία και το χάσιμο μια καταδυναστευμένη συστολή για το ζητούμενο που δεν θα γνωρίσει ποτέ ...
Γιατί ... μπήκα στο πλήθος ανάμεσα και ήταν αποπνικτικά μ΄ένα φοβερό σφίξιμο στην κοιλιά και μπόλικες ναυτίες, κατσικοκλέφτες αριστερά δεξιά μου προκαλούσαν υποσυνείδητο πνιγμό αλλά κανείς δεν κατάλαβε τι ήθελα να πετύχω μέσα από την πειραματική μου σθεναρότητα, κανείς δεν μου έδωσε σημασία παρά μόνο όταν έφυγα κατάλαβα πως μπήκα σε έναν άλλο κύκλο σωματοποίησης σκέψεων... δεν είχα τρόπο να το δείξω, δεν ήθελα να κάνω κακό σε κανέναν...
Γιατί ... είμαι το ανθρωπάκι της διπλανής ζωής ...
Γιατί οι στενάχωρες λογικές είναι το μαντζούνι των ευρύχωρων χωματερών εκ του προχείρου αλλά δεν το γνωρίζω το σπορ, γνωρίζω εσένα που με πλαγιοκοπείς κάθε μέρα με εικόνες του σώματος σου με ταΐζεις στο στόμα με ζωή και υγεία για να μπορώ να λέω πως έχω κίνητρο να ζω για έναν σκοπό που μοιάζει με την πιο ευτελή αλλά και τεράστια γαμημένη ευλογία μου...
Γιατί ... είμαι το ανθρωπάκι της διπλανής ζωής ...
Κι έχω κατά νου αυτό που με κρατάει ζωντανό κι έγραψε ο σύντροφος Οδυσσέας Ιωάννου... ""από την θέα γυναικείων κορμιών και την επαφή θα πάρω ότι είναι να πάρω. Από πουθενά αλλού.
Τα υπόλοιπα είναι ασπιρίνες για τον πανικό του θανάτου ...

Read more...