improvisation at the end ...

Ένα ""άηχο κλικ"" μπορεί να σε αφανίσει, να σου μάθει, να σε δολοφονήσει για πάντα,
να σου επιβάλει να δεις πέρα απ΄αυτό που ζεις ... να ζήσεις πιο κοντά σε αυτό που δεν βλέπεις...

Ν΄αρνηθείς δικαιώματα στον εαυτό σου απ΄ τα συμπεριφορικά νομοθετήματα στη μεταλλαγή  του,σε αυτό που θα γινόταν μετά απ΄ την ""καθώς πρέπει"" παραίτηση, αγνοώντας τις ηθικές παρεμβολές του ακόρεστου  πολέμου που ευνούχισε  τον δικό σου... να σε σπρώξει απότομα και μακριά από το δεκανίκι που θα σπάσει.... 

 Ένα ""όριο παρυφή"" σε υποκινεί να μαζέψεις γύρω σου ανθρώπους, να τους μιλήσεις  για το εξωλογικό, το υπερρεαλιστικό αυτόνομο, για μυθεύματα που μπορούν να επινοήσουν γρήγορα και αβίαστα στο τώρα, να τους χαμογελάσεις και να τους  μάθεις  να συναισθάνονται, να ζουν με αυτοτέλεια με το  μη αυτονόητο, να τους δείξεις  τον δρόμο της κραυγής σε κουφά αυτιά που θεραπεύονται.... 

 Ένα ""καρμικό στίγμα αίματος""  κάνει  τον σκοπό  ανεξιχνίαστο, στα μάτια που  δοξάζουν ότι βλέπουν όταν το σχολικό  της ζωής δεν θα περάσει ποτέ απ΄τον δημοσιά της μάθησης, σε κάνει να θέλεις ένα καλό κούρδισμα με κλειδάκι κονσέρβας  να πετάξεις κάτω από το σαγόνι το κολάρο που καθηλώνει την περηφάνια των αμυνών και τα υπαρξιακά ανύπαρκτα της ανοχής στο πιο κοντινό δικό σου πράσινο μαστέλο. 

 Ένα ""ανθρωποκεντρικό υπερβατικό νόημα"" είναι ένας πάνδημος εορτασμός, που δεν αποκαλείται πανηγυράκι, όταν χορεύουν όλοι μαζί αυτά που αρέσουν σε όλους και σε κανέναν, είναι ένα καζάνι που θυμώνει την τροφή που μοιράζεται, είναι αυτό που η φυσική ανάγκη κάποτε σε κάνει να επανεκτιμάς το ίδιο και δουλικά  την επιβίωση, την αυτοσυντήρηση και τα κοινόβια,όλα αυτά που μοιάζουν στο σήμερα ματαιόδοξες υπερβολές....
Ένα ""πολυδιάστατο υπέροχο τέλος"" σου μιλά στο φως, πιάνει το φως του τοίχου, κόβει καραβόσκοινα, πριονίζει σειρές από γεγονότα  με τα δόντια του, αλλάξει τον  άνεμο σπάζοντας το πηδάλιο κι ας οδηγούσες προς ξένη πατρίδα κι ας μείνεις εκεί που χτυπάνε ποιο θανάσιμα οι ήχοι των μαχαιριών, παρά τα ίδια τα μαχαίρια.

 Ένα ""μονοδιάστατο ξεκίνημα στο τώρα"" είναι μια συνάθροιση που λείπει μέσα στο σπάνιο χάος που απομένει ανάμεσα στους τέσσερις τοίχους των λίγων η των πολλών τετραγωνικών, είναι μια σύναξη στα πολυσύχναστα σοκάκια των πόλεων και των κωμοπόλεων για να πρωτομιλήσουμε για την  δυσαρέσκεια λόγω παρανόησης, μαθαίνοντας να μην αντιδρούμε, να μην πάμε να πείσουμε να μην επιβάλουμε, να μην εξουσιάζουμε, να μην εξαρτιόμαστε, να γίνουμε υπέρμαχοι της αψιμάθειας ζώντας απ΄την αρχή όπως θέλουμε χωρίς ψυχοτρόπους νόμους σφυριά, με θέληση και αναζήτηση στο ""δεν ξέρω,"" με ανάγκες που επουλώνονται με λογισμούς και δευτερόλεπτα στο ""πάντα" κάτω και πιο κάτω από την ολκή της ζωής που δεν την προδιαγράφουμε, ούτε χρονικά ούτε ποιοτικά... 

 Ένα ""τυφλό, ανάπηρο, επίκτητο, εν τη γέννηση θέλημα"" εκπνέει θεό και λησμονιά, αντοχή και σπουδαιότητα μέσα στον χωροχρόνο του αθάνατου, στην αμφίδρομη έδρα του ""αγαπώ"" για να δώσει και να λύσει ζυγούς στην ανυπαρξία των κρυφών ποσοστιαίων λεγεώνων του μυαλού. 

Ένα ""αιώνιο τραγούδι"" είναι καρμική αποκάλυψη στο μέλλον, ένας απόκρυφος τρόπος να πεθάνεις ήσυχα μπροστά στην τηλεόραση ευτυχισμένος και γαλήνιος ,απαλλαγμένος από το σαμάρινο φορτίο των ζωικών σου ενστίκτων.

Η ωδή του θανάτου ...

Read more...