stat

Εν














Προς τα που παν οι μέρες αγάπη μου;
Βαδίζουν προς τα κει
που δεν φυτρώνει καμιά σύγκρουση
Θες να σουμάρω τα – φοβάμαι μας
τα σελέμικα κουσούρια τους
το συμπαντικό ζοριλίκι τους
το καταπληκτικό τους μαύρο; "
Όχι
Ανεβαίνω ακόμα σε λυτές σκαλωσιές
Περιμένω άξαφνα τηλέφωνα
που κάνουν θόρυβο εντατικής
περιμένω γαμάτες διαγνώσεις
και μια ακόμα βλαμμένη σωματοποίηση
αντέχονται
κι όλα διάγουν ως η ψίχουλα τιμή μου
στον αρχικό φθόγγο – της λέξης Ύπαρξη"
Θες να φουλάρω δια ροπάλου με αποδοχή
το στέρνο σου
δίχως να φοβάται ουδείς αγάπη μου
να σε αδειάσω από σπέρμα και σκέψεις
μπορώ ακόμα και να
επαναφέρω στη μνήμη σου την ερώτηση - ταυτίζεσαι;
Όχι
Πες μου καλύτερα το μονάκριβο σου σόκιν ανέκδοτο
για βρέφη γεννημένα από βρυκόλακες μανάδες
κι αν μπορείς ματαίωσε γήινα
το - ίσως ξαναγίνω μου"
ασπόνδυλο ποντίκι σ΄οχτάκλινο
φωτομοντέλο κάτω από μπανιστιρτζήδες μαγνήτες
και πειραματόζωο αντικρουόμενων ιατρικών συνταγών
Θέλεις να κάνω ποίημα
αυτό που μας γαμάει κάθε μέρα αγάπη μου;
Όχι
Θέλω να με μάθεις να αναγνωρίζω τον αφεμό μου
στο βυζί της αποδοχής των πάντων
έτσι όπως ακριβώς είναι
βγάζοντας έναν σκασμό σιωπή
αγάπη μου