stat

Youpi

 

Είπες
τους ανθρώπους με μυτερή μελαγχολία
και τις μέρες που νομίζω πως πεθαίνει το -εγώ-
θα τ΄ αποκαλώ θάνατε κι αντικαταπληκτικές δοκιμές ζωής
αφού κανείς ως τώρα
δε με φίλησε όπως δεν μπορεί
Είπες
ότι νόμιζες πως δεν είσαι αυτό
που νηστεύει χρόνια μες τον νου σου
και δεν ήταν φόβοι
καύλες
επιθυμίες κι αθεόφοβα σκουπίδια π΄αγάπησες
είναι το δικαίωμα τους ν’ αυτοκτονούν ότι ώρα γουστάρουν
ήσυχα κάθε βράδυ με τ΄ όνομα τους στον κρόταφο
Ήξερες πως
η δυστυχία
αρέσει σαν καλογυμνασμένος κώλος
εσένα όμως δε σ’ ένοιαζε 90 αιώνες μετά
αφού βρήκες
μια επώδυνη εν υπνώσει ευδαιμονία μέσα στη κοιλιά σου
κι αποτελείωσες ότι σου μάθανε αλχημιστές επί της ουρανής
Είπες
Μη νοιάζεσαι
που δεν συνεχίσαμε να κάνουμε άπρεπα θάματα
Είπες
μ΄αγνές παραβολές γαλήνιου Βούδα κι επαναστάτη Χριστού
με δώρα φέροντας απ’ την αρχαία Ελλάδα των σοφών ίππων
σε σύμπαν τόσο μεγάλο που χωράει σε σκεύος ηδονής τόσο δα
ότι ευστόχησες τον πλακούντα κάθε μάνας που να γεννά αρκεί
Είπες
πως όλα αυτά συνδέονται σκόπιμα μεταξύ τους σ΄ άσκοπο σύμπαν
και βιάστηκες να ξέρεις τι θα σε ρωτήσει ο γιατρός πριν γυρίσεις σπίτι
Είναι σαν να ζητάς συγνώμη
λες και δεν ήξερες ότι έπρεπε να πεθάνεις πριν πεθάνεις
κι έκανες ωσάν τόπος
μακριά από πουτάνες κλεψύδρες τις επιλογές σου
όταν δεν ήθελες να φωνάξεις ούτε ν΄ αναλύσεις πια αδέκαστα
με ηπείρους κι αναπήρους τρόπους το γαμημένο -εγώ- που δε γέρνει
Ήξερες είπες
γιατί τον νου σου προσπαθούσες να φτιάξεις
στοιχίζοντας το αιώνιο ουδέν του
κι ας δανείστηκες λόγια παλιά
από προαύλιο δημοτικού σχολείου στα ‘74
Ήξερες
πως θα το πλησιάσεις αυτό δίχως να σε ρώτησες ξανά
Ήξερες κι είπες
"Κοίτα με… "
μόνο αυτό ήξερες να λες
απολογούμενα
σαν μια προκατασκευασμένη προσευχή στα όμορφα σου διαβόλια
Ήξερες γιατί είσαι εδώ
Εδώ ωσάν κλαψιάρα περσόνα να ίπτασαι
έξω απ’ το μισάνοιχτο παράθυρο του τραίνου
που σ’ οδηγεί μες την σπιτική αιωνιότητα σου
πριν γενείς σαπούνι σε παλιά ζωή
Ήξερες εδώ κάτω… τι είσαι
και ξέκοβες βόλτες πάνω στα ξεραμένα αίματα του φον Ντένικεν
τ’ αναμασώντα μιας βίδας του Νιούτον
και τις εισαγωγές βιβλικών ερωτημάτων του στυλ…
"φοβάστε τον θάνατο;" που δημιουργούν επίλογους
μακριά απ’ το τέλος που δεν έρχεται ποτέ
Είπες
κι αν χρησιμοποιήσω την λέξη "γαμημένο"
που γνωρίζεις ότι το να ζήσουμε σ' έναν ατελή κόσμο
θα μας βοηθήσει να εκτιμήσουμε την αληθινή έννοια της τελειότητας
ποιος θα με μαλώσει;
Φτάνοντας η μη
δεν εισπράττεται καμία σημασία που επινοήθηκε από ανθρώπους
"Εδώ αγαπημένη είπες
που ζήτησες να έχουμε θάρρος και ταπεινότητα
πριν αρχίσουμε το ταξίδι μας σε μια άλλη ζωή
εδώ μπορούμε να φιλιόμαστε λέει το τραγούδι των θεών τους
πίσω απ’ το βρώμικο τζάμι ενός τραίνου
και την αταραξία του παντοδύναμου τώρα
ίσαμε αυτό να ορίζει τις επιστροφές μας στη Γη ξανά και ξανά
μακριά απ’ το αληθινό μας σπίτι"
Σε παρακαλώ είπες
στείλε μου τώρα ένα μήνυμα που θες να πάρω μαζί μου
για το επόμενο ταξίδι μας
ωσάν…
"Εδώ κάτω αγαπημένε
που όσο βαθαίνει η επίγνωση μας
τόσο αυξάνεται και η ποιότητα της ύπαρξής μας"
Είπες
Εδώ πέρα
γαμημένο μου τραίνο
κι εσύ ιππότη νου
δίχως σκέψεις ελέφαντες
ας γίνεται το ακριβότερο τίποτα
που θα μου επιτρέψει να λέω στο άσκοπο σύμπαν
"φίλε με όπως δεν μπορείς"