stat

Αληθώς














Σαν πλαγιάζεις στο κρεβάτι
το αίμα μυρίζει αμπέλι
Η αγάπη σου
τσαπίζει σαν σκλάβος του
κι οι φόβοι κοινωνοί
νυστάζουν αγά στου Ιησού τη μωρία
Το πρωί π' αρνιέται
να ζήσεις χωρίς νου
αποπλανιέσαι αριστερά δεξιά
βάζοντας τα ζάρια στο κέντρο
Τα πρωινά ρέουν
λες και γαμάνε πρωινά
Καιρού αυτοδίδακτη παντομίμα
κι ακόμα λίγες
ξεμυτισμένες κωλομέρες
σε κλόουν μόσιον
Δάκρυά ρε
κάπου στο εκεί
που γαβγάζουν σκύλων ύβρεις
κι επίλογοι στο βέλος
που θέλει να δείρει το ψυγείο
Σαν πλαγιάζω με την νύχτα
θυμάμαι τα ονόματα των γιατρών μου
και τα αιώνια γαμήσια μας
όσο το κάτουρο
μυρίζει ακόμα αληθινή αγάπη
π‘ αντέχει
τον χρόνο
την απόσταση
και την σιωπή που δεν κάνει λάθη