stat

Fitiavana

Όταν σε γυρεύει η επίγνωση
αφήνεις τον πόνο να σε γαμήσει
καταπίνεις μπύρες κορτιζόνες αποδοχή
για να επιστρέφεις στα παλιά σου λερωμένα πεζοδρόμια
Πρώτα αναπολείς τις μάχες τ΄εαυφτού 
με τις καλύτερες αρρώστιες και τις χειρότερες θεραπείες
Ύστερα ένα γλυπτό φόρεμα π΄ανοίγει τα πόδια του 
Ποντάρεις αλευτέρωτος σε κάρματα
χωρίς τον Osho τον Νικηταρά τον Marvin
κι η σαράβαλη Λυδία σου λίθος
ζητάει Xhamster και λίστες μ΄αγαπημένα γαμήσια αλλονών
Συμπονάς νεόψυχους Βαρόνους
που παραμένουν σκοτωμένοι απ΄τον εμετό τους
Λες... Να κοιτώ βαρετά σώματα έξω απέμεινε
τσαπίζοντας  φυγές μέσα σ΄ ότι επιμένει
πίσω από γυναίκες μάνες μυγοσκοτώστρες
Να τσούζω μάτια σε βρώμικα ριχτάρια
και καμπινέ σόφα πριν το άνοιγμα του ψυγείου φτάνει
Αγαπημένη μου
Πριν σε πηδήξω μες το αίμα του νου μου οι νεκροί με κοροϊδεύουν
Μετά οι ώμοι σου γίνονται νεροποντή ανάπηρης αγάπης
κι η αναπνοή προσπαθεί να γίνει ποίμα
κέρατο σκληρό
Στα τσακίδια γράφω ξανά και ξανά και γύρω μου
Γιατροί παντού
κόβουν νήματα στης φαντασίας το γιατροσόφι
κι η Νικαρία στα γεράματα του κόκκινου κρασιού 
τυφλώνει λάμποντας σαν βρακί μεταξωτό
Θα με δεις συχνά να το παίζω τζάμπα μαλάκας
σπάζοντας πάγο σε βρώμικη πετσέτα
να καίω λάστιχα σε δρόμους που δεν περπάτησες
να τρίβω φελιζόλ φύραμα σε κότες φευγιά
να σιχτιρίζω ψέματα στα παγίδια σου
και με το χέρι στη τρύπια τσέπη
να περπατώ πίσω από κώλους κρεματόρια
Ξέρεις
Το τραγούδι των πνευμόνων κάποτε θα σταματήσει
και στοιβαγμένα παντελόνια μέσ΄τον ήχο των λειριών
θα χρυσοσκονίζουν το  μυστικό της επόμενης γέννας
Εγώ... Άνοιξε κλείσε το ασημένιο ψυγείο
Εσύ... να παίζεις με την φυγή μπάρτζο
τρυπώντας με καυλωμένες κωλοτσέπες
και γιαγιάδικα γονίδια στα τωρινά μου πλεμόνια
Αγαπημένη μου ...
Η αυλαία του πηλίκου ζητιανεύει νωθρά τρόπο
να κοιμηθεί με σώματα ευθύνης
Πια είναι αυτή η νιότη
που χάθηκε στα πρεσβύτερα της ευκαιρίας
και τα άφατα των γερασμάτων της
Κάποτε θα ξεμπερδέψουμε με τις μάχες και το "εσύ ρε"
Μέχρι τότες θα νιώθω αποψυγμένος εραστής
θα κοιτώ το κουτί να βγάζει ζέστα
θα βάφω με τζιλά τις νύχτες  σε ντελούξ πορνοταινίες
κι εσύ θα χασμουριέσαι με χείλια ξεσκισμένα από ευθάνατο σκυλί
Κοίτα απ' τον εξώστη τον παραθερισμό της αυτεπίγνωσης
Δάσος και δάχτυλο καμένο και κομμένο
Δις κορόιδα μανάδες
δίσεκτοι καυλωμένοι θανατοποινίτες πατεράδες
δυσκοίλια παιδιά νταβατζήδες
χειροτεχνούν σκιάχτρα για το αιώνιο χωράφι μας
Ρωτικό και στρόγγυλο σαν τα ευαίσθητα στήθη σου
Σαν μια ακόμη μέρα που κοιτάς μ΄αναγούλα
τα λαγγέματα της στα πλακόστρωτα ν΄αβαντζάρει
το "εκεί" του κάθε αλκοόλα μωράκου σου
και καταλήγει σαν κατάκοιτο για ενηλίκους επίρρημα ζωής
Αγαπημένη μου
Ακινησία και μοβ σύμπαν λόγος να υφίσταται ο άντρας
Να σφυρά ψυρίδικα για να κρύψει την κάμερα
κι αυτά αρκούν να ξεγράψει για λιγάκι
τον εαυτοκράτωρ χτυπώντας πλήκτρα στο χώμα
στο σπίτι και στη μοναξιά του πέους του
που τα δονούν
το ανέσπερο μουσικό κλειδί μιας άδειας κρεβατοκάμαρης
Κοινός
Έτοιμα να υποφέρει τώρα όχι να πεθάνει πριν
και πληθώρες Μαγδαληνών πετροβολισμών
μέσ'  τα εντόσθια του να δύουν αντάτζιο
Κι όσο οι μακελάρηδες τρόποι
μπανιαρίζουν με σπαρταριστά κάτουρα την γλύκα του νου
Εδώ λες
χωρίς χάπι κι αζημίωτο
παιδεύω αυτό που θα παιδέψει ο καθένας θέλει δεν ξέρει
Ωσάν ατάραχος ονειροκτίστης σουβαντζής κληρονόμος
που ζυμώνει και τρέφεται
με ηλιόσκονη μακαρόνια και φονικά φατά
για τ΄ άσαρκο σμίξιμο με το απέραντο χιλιάδων ζωών
Μάχες αποδοχές αγαπημένη
Με τις καλύτερες θεραπείες για τις χειρότερες αρρώστιες
μιας και ο χρόνος δεν υπήρξε ποτές