stat

puru atua

























Ζηλεύω τις παλιές μπλε ψυχές
λες κι ορκίζομαι στο αμόνι του εγωισμού
στους οδηγούς
και τον δημιουργό μας
μια στερνή καλή πράξη σιμά σ΄όσα πίθηκοι και μαϊμούδες
ξεστομίζουν τζάμπα 10 ντιν νταν ντονγκ μούρης ζώνης per sec
Πως θα μάθω όσα μπορώ περισσότερα θέλουν εδώ κάτω
η "πηγή" κι οι διδάσκαλοι του πνευματικού κόσμου
Μα
Θέλω να ξεστομίσω κάτι σιχαμερά για την τεμπέλα φενάκη
Οι βιολετί προφήτες είχαν ασύλητο δίκιο
Είπαν
Πίσω από μια φορεσιά
κρύβεται ένας ντορβάς μαθητικά άντερα
Κρύβονται μήτρες ξεβγαλμένες στου γονιού τις παρθένες νόρμες
Ανορθώνονται ψωλές γερασμένες κι αποτυχημένα άφοβες
Ράβονται υγιής τρύπιες τσέπες παλιατζήδων του καλού
Καυλώνουν κρεάτινα φωτάκια γαμήσια κόντρα στου πόνου το θρανίο
Μαλώνουν κι ιδρώνουν μπαμπάδες άοπλοι δάσκαλοι Ρωσικής ρουλέτας
Κλείνουν ραντεβού καρκίνοι φίλοι διάφοροι σαν κουλουράκια σε ταψάκι
Ταπεινώνονται ανώτερες μαμάδες ξεσκισμένες από μοσχάρια γιους
Πλένονται σκαλωμένα αρσενικά βρακιά χιλιάδων ζωών στο δικαίωμα του λάθους
πίσω από θολές εικόνες αυνανισμών στο μετεξεταστέο στανιό θρέμμα τους
Κι η άπλυτη ζωή προς τον κόσμο των συμπλεύσεων της υπέρ ψυχής
επιτηρεί την βιωματική εμπειρία των πάντων 
με το λιγοστό σαπούνι του σακάτη νου μας 
σε τόσους αιώνες φύρα ανεκπλήρωτης αγάπης
Οσάκις το είπε κι ο ξεκωλιάρης ποιητής του θανάτου του
που ξέρει την ψείρα εγωφρόνιμη αλήθεια του λείπω
Καργάρει με συνειδητές τυφλότητες το σαρκίδιο του 
λες κι ανήκει στον τόπο του "χωρίς εγώ" κι αναλογίζει τα όσα δεν φαντάζεται
Λέει πως
Δεν αρκεί ένα κρύο μπάνιο με θεό νερό 
για να πλακώσεις στα κλωτσίδια τον ψευτο διάολο μες το μυαλό σου 
λίτρα ρετσίνας και ποτάμια τσίπουρα πατερίτσες φυγές 
για να ξεχάσεις τον καθημερινό φόβο του τίποτα
Δεν αρκεί να σκεφτείς να φουντάρεις απ΄το μπαλκόνι χωρίς παραπέρα περιέργεια
δεν αρκούν τα ποιήματα που έραψες έραψε θα γράψουμε με Νεάντερταλ στόφα ψυχής
Δεν αρκεί ένας επάρατος καρκίνος από γεννησιμιού των σινεμασκόπ φόβων 
που μπλοκάρουν την βοήθεια των οδηγών και δασκάλων μας 
ένα πακετάκι τσιγάρα γονιδίων θέλοντος Καρέλια που επισπεύδει την επιστροφή
Δεν αρκεί η σούστα της γλώσσας  μέσα έξω στην λυράτη κρυψώνα της ψυχομάνας μας
Δεν αρκεί το φως του μικρού ήλιου μες σε σχέσεις απείρου μεγέθους
Οι ριπλέι μουσικές με βινύλια που ξεθώριασαν όμορφα 
τις βόλτες στα περιβόλια της σκαρπινιάς
Δεν αρκεί το καφέ αίμα της σπέκουλας ηδονής πάνω στο πέος του μαθητή ανθρώπου
Τα κλικ των κοκάλων όταν γονατίζεις να ξυρίσεις σαπούνια υγιούς φόβου 
Δεν αρκούν οι αναμνήσεις του παρομοίου θανάτου σάπιων σε 3 μέρες ανθρώπων
Δεν αρκεί η πολυτέλεια της νύχτας που τραβά αχρονόμετρα μέχρι την χάραξη
Δεν αρκεί η μοβ χωλή αγάπη μας
Δεν αρκεί η ροζ έωλο αγάπη σας
Δεν αρκεί η αγνή γκρι άγνοια μας
Δεν αρκεί το ανίκητο δις  "0" μας 
Οι βιολετί προφήτες είχαν δίκιο
γιατί το σπουδαιότερο σ΄αυτήν την εν σάρκινη περασιά 
μες απ΄ το φιτίλι του μικρού φωτός
είναι η εγκατάλειψη του σκοταδίσιου "εγώ"
και το συναπάντημα της ψυχούλας με την υπέρ ψυχή των πνευμάτων της πηγής
και των απανταχού άυλων καλεσμάτων του άυλου κι αέναου κύκλου μας
Εκεί
δεν μιλάς ούτε πετάς τσαμπουκάδες στα καινούργια μαντρόσκυλα του οίκτου
Εκεί αφανίζεις τον χρόνο της επιστροφής στο σπίτι που γέννησε την ύπαρξη σου
Οι βιολετί προφήτες είχαν δίκιο
Για το εδώ κάτω λίγο
και το εκεί πάνω "πάντα" του φωτός των αιώνιων ψυχών
Φόβος ανίκητος
δύσκολου έρωτα ανθρώπων 
κι εύκολου θανάτου τελειότητας των