stat

Love & luv (c)



















Εντάξει
Νομίζω πως οι ψευδαισθήσεις είναι ok με το ζητούμενο
Μα κάτι αγάπες παίχτηκαν στα ψαροκόκαλα των σοφών ιθαγενών
για ν΄αγνοείς τη σηψαιμία της πλάτης του έρωτα στο ντιβάνι για πάντα
Εντάξει
Γιατί  ποτέ δεν ήξερες ν΄ αγαπάς;
Γιατί το υποσχέθηκες σε όλους τους αξιαγάπητα ανύπαρκτους
ακόμα και σε φοβισμένους τυφλίτες  μ΄απόπειρες αυτοκτονικών τοκετών;
Θα μας πάρει μαζί της
σαν σωλήνας βυτιοφόρου που επιστρέφει τα λύματα
γιατί είναι κακό μαντάτο ν΄ακουστεί στους διπλανούς με σκατολογίες
Όπως όταν λες "Θα σε κάνω δικιά μου νέα μητέρα" σε βαρβάτο φλερτάκι
Και να΄μουμ άιντας ωρέ!
Γιατί δεν αγαπιέται η αγάπη;
... ρώτησα τον πομπό εαυτό χιλιάδες φορές
σκουπίζοντας τον  καπούλια της ηδονής  με σπάνιο τσιμεντόχαρτο
Κάτι γιατί σε λάθος σκουριασμένο μαξιλάρι ξυπνά η βολή της
κι απέθαντα ζωντανή σ΄εφημερία αποθνήσκει η ξεροχυσιά της
Κάτι "Όλα είναι υπόσχεση αγάπης σ΄αχαπάκωτη κόντρα να ούμε
για την υπέροχη άοσμη συντρόφισσα μάνα πληρωμή του φόβου της
Όρχεις σοτέ φλαμπέ κι άλλες Γαλλικές γουρουνότριχες σε καυτό τηγάνι
Δεν είναι αγάπη αυτό που δεν αγαπιέται στου σκότους της τη λέξη
Στα υπέροχα χρόνια απλώνει σώβρακα λόγια κι αφαιρεί κλεισούρα πράξη
Κάτι δεν νικιέται μετά από 100 χρόνια ψυχανάλυσης
με μουσάκι σαν αξύριστο μουνί
Κάτι αγάπες είναι ότι έκανε έρωτα και δεν σκοτώνεται ακόμα
για το 50%  της ξεκωλιάρας μοίρας
Ότι υπήρξε ποτέ για τους μίζερους παιδόφιλους καιρούς μιας παλιάς πάνω γειτονιάς
Είναι ότι δεν θα κατοικήσει και δεν αφορά την αγάπη του Κοσμάκης FM stereo
Η αγάπη μακελεύει το σημείο
ανάμεσα στο αιδοίο και τον πρωκτό με μαθηματική εξίσωση
Να γουστάρεις την ανυπαρξία του "κάνω" σημαίνει
ξετρυπώνω τα υπέροχα μυρμήγκια των λοβών
που ξέρουν να γαμούν από παντού τα πάντα κι ασταμάτητα
Μόνο αυτό θα ήταν αγάπη
Κι όλα στο αύριο της
ανάμεσα στα πόδια ενός παγωτατζή μικρόκοσμου έρωτα θεού με άσπρο καμπανάκι
καρφωμένο στο δέος της κιβωτού των ζώων
ραντεβού δώσουν για τυχάρπαστες ανάγκες κι απολογισμό μαλακισμένης αγάπης
φορώντας το μαύρο σάβανο του...  "δεν με αφορά" ο κατακλυσμός της
Κάτι γλώσσες επεισόδια  θα γλείψουν κατσαρά πόδια χρεωμένα μέσα σε αρβύλες μήνες
τ΄ ακαρίκωτα των πασχόντων και των θανάτων της
τ΄ αδέρφια φεγγάρια από δουλεμένη άνοιας μανάδων προκαταβολής κοπίδια κοφτερά
όσο μιας φλέβας το φούσκωμα
Κάτι σε σπρώχνει να θυμάσαι ενώ δεν θες γουρούνια μες το ντεπόζιτο των εντέρων σου
την αγορά
την κόρη
τον καιρό
άλλον ένα παλιά νεογνό εραστή
μια λιλά κακαράντζα ζωή στα δάχτυλα μέσ΄σε κοπριές  κινηματογραφικής αγάπης
πάνω σε σταρχιδιστή πλανήτη που κάνει καρτέρι κακό
Μέχρι ν΄ αρρωστήσει από ηδονική διάρροια το νόημα των σκουληκιών
που ψοφάνε για πεταμένο μες σε βόθρο σάπιο κρέας
Της αγάπης το ενέχυρο που τρώει μοίρες θεών και φοβισμένων παπάδων του
Κι αρρωστημένο
πνιγμένο με χρόνια υπομονής φτύσει γκριμάτσα στου σοφού πέους το γέρμα
μέχρι τα σκούρα χώματα μπουν στις μύτες των νεκρών
Κάτι επίτηδες δε φοβάται η αγάπη να μεγαλώσουν τα κέρατα
να καταλάβει ο μπάσταρδος
ότι κάτι είθε να μεγαλώσει
μα ουδέν ήθελε να καταλάβει
Ν΄αυγατίζαμε τ΄ ασπράδι μες το κρανίο για χάρη του extravaganza γαμησιού μας
που μας έδεσε
μας χώρισε
μας ρήμαξε την προτεραιότητα
μ΄ ανύπαρκτα βράγχια σκεπτικά
γι' αυτά και γι αυτά
της δειλής ζιγκολό πορνείας του κοσμομπόγια όλων των κακών ζώων
Της ασέβειας του γραφικού γορίλα
που ζητιανεύει εξουσία σκλαβωμένα μετά το απολεσθέν ζωτικό όργανο
Κάτι μας πουλάει ρέστα στα στρατόπεδα τους γιατί
Είμαστε χύμα δισεκατομμύρια κινέζικες κιλότες μεροκάματα
μ΄ ανίκανους αυτοκτόνους οφθαλμούς
ραντεβού μια στα τόσα
ανικανοποίητους Άγγλους μπάτλερ τρόπους
αγαπητής ρόμπας μέρας  θεώρημα
με την ανοχή του ενός
Ποιητή
Χαμένου άσωστη
Τρελού που φοβάσαι
Leader  των ήσυχων σε γλίστρα γκρεμνών του σ΄ ακλόνητο πάτωμα
Καλωσορίσαμε σαν ιατρικό επισκέπτη
τον συγυρισμένο χωροχρόνο του οικοπέδου μας
και της δήθεν πρωτευουσιάνας νεκρής σύναξης του τίποτα τους
Κάτι διαβάζοντας η αγαπίλα σταυρώνει ρούχα σκιάχτρου δίχως κρέας
Ζώντας τι;
Τα μεθύσια μας;
Καναπέ κρεβάτι;
Γιατί η πλατεία σου έχει ντεκόρ νεκρό χρυσόψαρο παραμύθι
και κλασμένης ρόμπας τσολιάδες;
Έτσι είναι τα ψυχιατρικά πρωινά
Ότι έζωσες ήταν παραμύθι 
ενορχηστρωμένα
αθάνατο
δυνατό
εξουσίας χεσμένο απ΄ το...  "εσείς ποιοι είστε;"
κι ακατάλληλους αυτόχειρες βαλτούς πρωταγωνιστές
πίσω από κώλους έτοιμους να σώσουν με τζάμπα αθανασία κι εμετά λόγια
-Αγάπη-  κι "αγάπη μας"
Σαν κάτι νοτισμένα θανάτου παραμύθια σε φόβου έρωτα δέος Αλεξανδρινής μάνας
Μ' εύκολη παρά πέντε εξουσία
Προς κι έσω φερμουάρ
Κάτι καλοσιδερωμενοι θάνατοι γιακάδες
Κάτι κουρασμένα σαξόφωνα κι Εβραίες μανάδες πλουσίων γιων
Κάτι γράφεται με βιασμένη κόρη κατάθλιψη άποψη
που δεν γέννησαν κακαρωμένα παπάρια
κι άφησαν τον τρόπο
κάθε φορά που ζαλίζεις μ΄αλκοόλ τα κύτταρα που πεθαίνουν
ν΄αναπλάθουν
να λοξοδρομούν για χάρη ενός πολέμου
να κερδίζει με θάνατο κι έρωτα  το "τι εστί" μας
Μα θέλει συνέχεια ο πούστης
σαν μυζήθρα σ΄αιδοίο ακατάλληλης καριόλας κι άγνωστης γυναίκας αρπακτικό
να τρομάζει τα υποκείμενα με των θεραπειών το δήθεν επέκεινα
Αγάπες σκελέες
Κάτι καλογυαλισμένες καπότες πρόσωπα
που σταυρώνουν
σε καθυστερούν
σου κλάνουν το κάρμα του θανάτου των ερώτων 
Αρκούν
Δίδαξαν για μένα 
Για σένα μας
Διαπλέκουν την αλήθεια
για όλους τους μαλάκες μας
Τραγουδούν μαλακισμένα
Ζωγραφίζουν παραμυθένια
Θεωρούν βοηθώντας και σκοτώνοντας αστραφτερά γίδια
Ποτίζουν κατεύθυνση προς τους κατσικογέροντες νεκρούς
με παντιέρα που μαλακώνει τον βήχα των νέο  καταθλιπτικών του καλού σκοτωμού
Για κάτι που έχει έρθει και δεν φεύγει μ' ένα λελεδικο "ουστ"
και σταυρώνοντας χέρια αποταξάμεν μπρος στ΄ άοσμα σκατά περιμένει το δάγκωμα του
Τελειώνει η αγάπης μας ήσυχα
Λες κι εξορκίζεται η φύρα του Λάκη ποιητή
μες σ΄ εικονοστάσια σαν του νεκρού μπουγατσοπολίτη του ριγέ  σώβρακου τα ισόβια
Τη λύπη μας έκανε σαπούνι η αγάπη
που φόρεσε ο καρχαρίας της σταχυολογίας
της κόρης
που δεν σοδόμισα την ψυχή της μ΄απουσία
κι όσων δεν ξέρουν
Κι όλοι ισόβια επιβιώσιμοι συνεχιστές της φαγωμάρας
πατεράδων
μανάδων
γιων και θυγατέρων
Κάτι με κακό χαρακτήρα και κυρωμένα πληρωμής ένστικτα
δε μ΄ αφήνουν να τρελαθώ ήσυχα μπροστά στο ανήσυχο μου τίποτα
Ξέρω
Κάτι χεράκια παλαμάκια για το μπλε το άσπρο και το "δεν είμαι"
που επαναλαμβάνει το κακό που κάνανε με δουλειά βαρβάτα μαλακισμένη
μαζί μ΄αυτό που ξέρασε μες σε okey ξύλινο καφάσι το σκελετωμένο "για πάντα"
Με τανκς στους δρόμους του βολετού έξυπνου καντηλανάφτη
και της πουτάνας και του ναύτη που θες να είσαι μα...
Κάτι αρχίδια δεν περισσεύουν χωρίς να φοβηθεί η ψυχούλα πίσσα θάλασσα μας
Που σώνει και καλά είναι η ανώτερη όλων των μπουρδέλων αστεριών μας
Έτσι βρικόλακα αιδοίο μου
Στείλε ετοιματζίδικα
στείλε της φυλακής σου τα ντουβάρια
να τα διαβάσει ο αυτονόητος παγκόσμιος μαλάκας της
Στείλε με σήματα καπνού αγάπης
που σβήσαμε μαζί  πριν την πυρκαγιά στα πανάκριβα σωθικά σου
μαζί με τα πολύχρωμες κωλοφωτιές του παραμυθιού τους
Στείλε
τη λάθος  φοβική γιαγιά μας και την κουνιστή κατοχή των προγόνων του σπόρου της
Γιατί θα μας λείψει η αγάπη αν χάσουμε
το επόμενο επεισόδιο του καμωτού παραμυθιού σου
που πουλήθηκε τόσο ακριβά σε φθηνές τσέπες κι όχι της δικής μου
Αληθινή καταθλιμμένη αγάπη
Βρες στον καμπινέ του σπιτιού σου ότι έγραψα σήμερα το βράδυ
Βρες έρωτα κι αγάπης  παραμύθι όπως πρέπει αφού το μπόρεσες μέσα μου
Ικετεύω  σε
Ως τελευταία συμβολή στο ενταφιασμένο γίγνεσθαι ενός ακόμα δολοφόνου έρωτα
Μόνο
Μη σβαρνίσεις με άποψη το..."σώζω με έλεγχο άτρωτης βολής που δεν κατέχω
το τέλος του...
Θα τραβήξουμε το ίδιο καζανάκι της κρυψάρχιδης αλήθειας μας"

Adios mama