stat

Don' t poetry #2

... Σαλτάρει μέσα σε ντουρβά λογοτεχνικού πύον ο αναγνώστης
Εσύ θα καυχιέσαι ...
" Λοιπόν... Εγώ δεν είμαι ποιητής
Καυλώνω να γίνω για το  υστερόφημο έρμα του θανατά"
Θα τους σώσω όλους για χάρη αυτής της πούστικης εφεύρεσης
Θα το παίζεις Μεσσίας με σουβαντζίδικη τζάμπο μάγκα πατέρα στόφα
Αγανακτισμένος μανιοκαταθλιπτικά θα πεις ...
"Μη με πρήζεται με νόρμες του πως πρέπει να γράφεται ένα κείμενο
Θέλω να γράφω κατεβατά σκέψεων με  ξυπόλυτη σύγχυση για πάρτη μου
όχι να θρέψω σωβρακολάστιχες στιγμές όσων δεν ξέρουν να με διαβάζουν"
Άκυρων
Έμαθες και κατανόησες πως  οι σεντονάδες δεν ήταν μισότρελοι
ούτε αυτόχειρες Αλβανοί φαρσί πισώπλατα...  παρά κλάναν φρέσκες μέντες
μέχρι... και για τον σωματικό χαμό τους
γράφοντας ότι μαλακία  ψυχοσωματοποίηση τους γαμηθεί
Κάτι ώρες ξεχνάς από πιο σημείο των εντέρων σου πέρασες
και κάθισες στο σκαμπό πινοντας δυο τρεις μπύρες
Δεν είναι σημαντικό ποιος είναι ο λιγότερο βασανισμένος
ούτε ο περισσότερο κακός Σαμαρείτης
Και για να τελειώνουμε με τον τρόπο που συγκινεί και  βαράει στο κούτελο
Κείμενα μονά σεντονάκια για σένα
θα είναι υπό αίρεσιν όλα τα χειρόγραφα σημειώματα των οντοτήτων
που αφήσανε λίγο πριν αυτοκτονήσουν
Τα υπόλοιπα ήταν και θα παραμείνουν φασιστικές μαλακίες
με στόφα ακτιβιστικά μονόχειρη μέχρι να επέλθει η κούραση του τίποτα
στο κεφάλι των βαλάνων εμμονών του τίποτα
Ναι
Έχει μια τεράστια εμμονή με το υπέροχο υφιστάμενο τίποτα αλλά και μ΄αυτό
που χιλιάδες χρόνια πριν δεν αύξησε τα λατρεμένα σκατά προς όφελος της γης
Κι υπόλοιποι
Οι υπόλοιποι αρχίδια πεοιτές, σεντονογραφιάδες μιας κάματης καθημερινότητας
οι στρεσαρισμένες γκόμενες με τα σούρεαλ κάλλη τους
οι δρομολογημένοι κλέφτες αυτών των περαστικών εμετών κι ότι άλλο θα προκύψει
απ τις επόμενες σκλάβες γενιές θε να πάνε για μηδενισμό
εκ των πρώτων αφτρών της θάλασσας που δεν σέβονται
Για φαγί ανατροφή παιδιών που μετάνιωσαν που γέννησαν
στιλπνό χάσιμο και like ύπνο στο κάθε μέρα νύχτα τους
νομίζοντας πως θα σώσουν έτσι τηλεκατευθυνόμενο κόσμο με λέξεις
και καθώς πρέπει εξυπνάδες βγαλμένες δανεικά απ΄το κωλαράκι του μυαλού τους
με στόχο τον βόθρο της ασύγχρονης με την αρχαιότητα των αλχημιστών παιδείας
Δεν θα ξααβγάλω καρκίνο θα υπενθυμίζεις μέσα σου
ψυχής ανάγκη με το κλειδί στο χέρι της δουλειάς που έχεις ρίξει
με τα σύμπαντα χτικιάρικα βρακιά σου
Όσο λιώνει πελτέ στα βάζα και τις αυλές η ξένη μάνα σου θα λες
"Εκτιμώ δυο τρεις ανθρώπους  θανατοποινίτες
Ξέρουν πως το έντερο λογοτεχνικό σύμπαν δεν έχει λειριά κόκορα
Είναι όπως κάποιοι εξαρτούν αδιερεύνητο μανιφέστο με το ...
"συγνώμη που πάτησα το καζανάκι του μυαλού σου"
κι ήπια τα δανεικά του σε πίτα  σουβλάκι
Τα μπουτόν της αντιποίησης κάτι πρωίες
θα ξέρουν πως να γεμίσουν άδεια δοχεία εστίες μόλυνσης,
που ξανά αδειάζουν με βραδινά ψυχοσωματικά σάλια πιόμα
Γράφοντας
οι αυτοκαταστροφικές υπερβολές του μυαλού για σένα
θα σε κάνουν άθελα σου να νομίζεις πως κάποιοι φόβοι καραδοκούν
στο κράσπεδο της εκτόνωσης του σπασμένου κρανίου
Δεν θα θέλεις να γίνεις στανιαρισμένα ποιητής ρε φίλε
Ανήκεις στο κουρμπέτι του ... "Μερικοί σαματατζήδες εκ φύσης
πίνουν το σάλιο τους εις υγείαν του πρωκτού της
και  περιμετρικά του ολίγοι καυλώνουν με τον θάνατο του "
Θα σ΄αρέσουν τα κατεβατά σου σεντόνια σκέψεων κι ατημέλητων μαλακιών
κι ας υπάρχουν τεμπελόσκυλα που θέλουν να τους σώσει μια λέξη
και σπάνια ακούνε τα φυτά κοντοστεκούμενοι
πιστεύοντας σ΄ όμορφα μούτρα που λύγισαν τον άπειρο δούλο μέσα τους
Ίσως και μιλήματα απαλά γονατιστοί μπρος στο καφέ εγώ τους
να κυριέψουν και να κυριευτούν με λόγια για της κοπριάς ψυχής το χώμα σώμα
Δεν προτείνω
ποιώ θα λες... μονοδιάστατα προσκαλώντας να  κολάσουμε
ότι θα μας στείλει στις αγκάλες του μουσάτου με τα λευκά γένια και σώβρακα
Κι ενδεχομένως αν γλύψουμε τ΄ αρχίδια του μισή ζωή
μπας και στην ακόλουθη
με τ΄αδιαφιλονίκητα ροκανίδια χωρίς σουβλατζίδικα ασούμε
πάψουμε να κυκλοφορούμε καρτέρι με ψαλίδια στο χέρι
επειδή δεν ξέρουν από άρρωστο έρωτα κι εμμονές φυλακές οι άλλοι
Τέλος θα βγάλεις ζουμί απ την κατάρα
και μες της ζαριάς τη πουτάνα γκέμμα
ο κόσμος θα παραμείνει φυγόκεντρα ο κυκλωτικός μαλάκας σου
είτε κατεβάσει ο νεοταξικός του κώλου του τα γράδα
είτε  τυφλωθεί από μαλακία και ποτό ο σκλάβος του
Τα μαστόρια θα βογκάνε από τη  νόσο της ταύτισης
Μα αυτά επινόησαν
τη στερνή ποίηση των κοκόρων
που κουβάλησε ολούθε τις παράξενες μαγκιές των σκατέμπορων
πράματα που κρέμονται ακόμα μες σε  τηλεοράσεις
κι απ τον λαιμό ενός τυραννισμένου αλόγου
Σαν αυτόν που αγκάλιασε ο Νίτσε και δεν το έπαιξε ποιητής
πριν τον κλείσουν μέσα τα κωθώνια που ψόφησαν κι αγνοούσαν
Κάποιοι σβήνοντας ότι έγραψες κι έψαξες
πάνω σ΄άπλυτα μαλακισμένα σεντόνια καναπέ
βαμμένα με Σαμάνου τροφής σπέρμα
θα ψοφήσουν επίσης
Και τελικά
Ότι  καλεί της φυγή το κικιρίκου
στων φανταχτερών τρελών λέξεων το ποίημα
"Αγάπης θάνατο" θα τ΄ ονομάσεις
η το αντίθετο
Γιατί το πρόβλημα είναι πως η ζωή σου
δε μπορεί να περιμένει
Κι ότι έζησε ο κουρασμένος κώλος της απουσία της
θα γίνει φωτεινή ποιητική επιγραφή ενός ακόμα τάφου