stat

Don' t poetry #1 ...

"Ρώτησα την αμμουδιά που άγγιζε το κορμί σου...
Ρώτησα τον άνεμο που έκλεβε το φιλί σου..."
 
Κι εγώ ρώτησα τον Ζελιαναίο... 'από που εκκινούν τα πεσίματα;"
Και μου είπε...
"Κάπως έτσι εκκινούν τα ποιήματα των άνυδρων νταμαριών
Τα υπόλοιπα πηγάζουν από τάσεις εμετού κι αυτοκτονίας"
Αν το δεις σκωπτικά εν μέσω τηλεκατευθυνόμενης κατάθλιψης
τα φράγκα πάντα κέρδιζαν στη παρτίδα κρυφά τη τέχνη"
Τώρα πια
την κλαίνε φόρα παρτίδα
πάνω απ τον τάφο της με μπουνταλάδικη γλώσσα 
Τέχνη σήμερα
είναι να το βάζεις στα πόδια  μέσα στον ώριμο πανικό σου
παίζοντας κάθε βράδυ μια μαλακία με την συνεπικουρία του  xHamster  
αποφεύγοντας να λερώσεις τον αλήτη καναπέ
και την ιδιωτική σου επανάσταση συνειδητοποιώντας πως
Ακόμα κι αν κάποιος κοντοστεκούμενος σε άσυλο τυχερών σωμάτων
αυνανίζοντας τα όρια της λογικής του μιλήσει για αστρική γκέμμα,
κι αδιαφιλονίκητα ροκανίδια
Η ποίηση
θα παραμείνει νάνα και χυδαία κολλημένη στο  "μια απ΄τα ίδια"
Αναισθηματικά πιστεύω πως λογοτεχνία κάποτε θα σημαίνει
ότι θα βρίσκει παράξενα λογικές ατάκας κωλοπιλάλας
για να κρεμαστεί απ τον λαιμό ενός κακοποιημένου αλόγου
Ο τρόπος θα είναι κατασκευασμένος
όπως οι εσωτερικοί πόλεμοι με κίνητρο την αρπαγή
για λίγο ακόμα σκουπιδοφάι  απ΄ τους κοντινούς κάδους μας
Αυτά μπορεί να σας κάνουν να γράψετε με πευκοβελόνα γραφή
ζώντας μες την αφιονισμένη ανώνυμη νταβατζοφροσύνη σας
και πάνω σ΄άπλυτα σεντόνια από σπέρματα πολύτεκνου θεού
χαμένα κάπου ανάμεσα σε ένα ντόπιο δάκρυ μαστιχόδεντρου
και  της φυγής το κακάρισμα
Όλα πακέτο 113 ομοφυλόφιλες φορές το δευτερόλεπτο
ξεπερνώντας ακόμα και τις πιο αστείες θρησκείες παραπληροφόρησης
Μέχρι τότε όμως δε θα θεωρήστε ο δολοφόνος σας
γιατί δεν θα ξέρετε πως να φοβάστε αυτό που καυλώνει
με την σκουριά των πραγματικών εμβρύων φόβων σας
που τα μπρατσογραβατωμένα λαμόγια σας χώσαν στον αυλό σαν υπόθετο
Μέχρι τότε θα παραμένετε
ένας απ΄τους χιλιάδες ακόμα ασήμαντους αντιγραφείς
της παλαιάς ετοιματζίδικης τέχνης των νεκρών με τρεις κατά τα άλλα επιλογές
Η να στηρίξετε το κίνημα των Psychotropicz worldz
η να γίνεται αλκοολικοί φθηνά κι εμπνευσμένα
η ν΄αυτοκτονήσετε για χάρη αυτών
που ως σκλάβοι μ΄ ανάγκη να σας εξουσιάζουν
σας κόψανε το χαρτζιλίκι της αγάπης
Τότε κι οι ανεκτίμητοι τάχατες σύντροφοι φίλοι συγγενείς
στο ποθητό φινάλε του τρόπου να σας βρείτε
ενώ εσείς θα τους κερνάτε καφέ στους ξάστερους καμπινέδες σας
θα σαπουνίσουν τα βρακιά της τέχνης σας για να ζείτε
μαζεύοντας ψίχα ψίχα
τα  σάπια αίματα της ευλογίας της
Μα...  το ν΄ αντιστέκεται να ζει κανείς όσο πεθαίνει ο κώλος του
δεν θα  μάθει ποτέ με το καλό
ότι γράψει κι αντιγράψεις ...















και δεν βιάζεται καθόλου. "