stat

Καραμπίνα τζάι καφενέ





Η μαλακία της σκλάβας πλέμπας
καυχιέται κάτω απ΄ τον σουβά της οικοδομής του
κι ισούται με 4 μπύρες ιδρώτα
στο δρόμο για το ποτάμι μ΄ένα περήφανο φίλο χασικλή
Είτε αγαπήσεις είτε  μισήσεις τη κοσμάρα μας
το ίδιο κάνει
Με λόγια κολόνιες παλιές
πριν τον βουητό ύπνο θα ισούται
Η εγχειρισμένη αγάπη των βρεγμένων ζώων μ΄ ανθρώπινες βροχές
που κοιτούν από ψηλά μένει
να ισούται με ζωή σκυλί πολύτιμο
σαν την μάνα που μας γέννησε
Το πιο σπουδαίο πράμα
Είναι να σ΄ αγκαλιάζει το ζώο σου κι η μάνα σου
Σουρωμένη με ούζα πεινασμένα και πιστά
Και με ξεχασιάρα αγάπη απ΄ αρρώστια ανίατη
Και μ΄ ενστίκτου ζώου συνήθεια 
Να τρίβεις τ αξύριστο  πρόσωπο σου πάνω στις ρυτίδες της
Πάνω στα σπάνια μουστάκια του ζώου π΄αγαπάς
κι έτοιμος να ενταφιάσεις
Και φόλα αναστολή
σκοτωμένη από σάβανο χέρι να ξέρεις πως στα κλέβει
σαν χρόνος που δεν ορίζει η ανάγκη σου
Τέλος δειλό
Σίγουρο
Κοκόρι πρωινό κι αρσενικά κρυψοαρχιδισμού λόγια τα υπόλοιπα
Κι εσύ μόνος μένεις με καραμπίνα σε τοίχο καφενέ
Που ισούται
με κοινόβιο ομελέτας, μακαρονάδας και αγκαλιάς μεταξύ αυτών
που για δυο τρεις κοπρίτες πρώην ποιητές στήθηκε
Κι αν γουστάρεις έλα να γυμνάσεις ονείρατα που σε ονειρεύονται
Η μαλακία του μικρεμπορίου των χασισιών επιλογών
ισούται με κάτι φίλους
που ζουν σε μπουάτ 2Χ2
και το άπλυτο  "εγώ"  καθίκι ενός μωρού ως άποψη 
Κι αφού αγκαλιάσει ο νους τα σκατά
την ευγνωμοσύνη μαραμένη ουρά του στόχου μιας ντεκόρ καραμπίνας
θα πλησιάσει  η ώρα που θα σωθεί η αγάπη του θεού των ποιητών
Ότι ισούται
Σε κάνει να έχεις υπομονή με αγάπη προδότη μέχρι τότε
να μη φύγεις για χάρη του νταβατζή πατέρα σου
και σαν γρατζουνιά στ΄ αριστερό  χέρι από ψυχάσθενη γάτα
θες να θυμάσαι μέχρι να επουλωθεί το "ισούται"
Κι ότι μένει και σβήνει
να είναι το σώμα κι ο αγώνας του στανιού της βίωσης του
Να ζει η ψυχή μέσα του
είτε με βελόνι ορού βρωμοφαρμάκων
είτε σαν νυχιά νεκρού μαλάκα φονιά γείτονα
Ο κόσμος πέθανε και κανείς δεν του το λέει
ακόμα κι αν η καρδιά
δίνεται γλαφυρά γραφιάδικη από λυπημένους ζωντανούς
χωρίς Χριστοπαναγίες προς τιμή των δολοφόνων της
Τιμωρημένα πούστικα όλα τα καλά
τα κακά
τα ζώα
οι Εβραίοι παραμυθάδες 
οι μέτριοι κι οι λυσσασμένα πρωτάρηδες
Ίσα για να φοβίσει ο ένας τον άλλον
κι όλοι μαζί
τους τζάμπα φημισμένους δολοφόνους των
Σπουδή να βασανίζεις με φόβο τα κοράκια σε καφενέ 100 κατοίκων
Κόντρα πραξικόπημα στου τεμπέλη πιθήκου τα νιάτα
που αυτοδικεί με γροθιές στο αξύριστο στήθος του "ασούμε"
Κι ο καρπαζοεισπράχτορας ζωόφιλος στηθόδεσμος στα έτοιμα
να την βγάζει άπλυτα με την κατωτέρα λουομένη και βασιλιά ήλιο
Μη ρωτάς με τι ισούται το λαλαλα της γλώσσας
το γαβ
το νιάου
το μπε
το μμμμ όλων 
Γιατί δε θα μας νοιάξουν τα τσιγάρα που καπνίσαμε στη μούρη του θανάτου
ούτε τα ξίδια που ήπιαμε σήκω κάτσε μπρος της κατάνυξης το τίποτα
για να τελειώσουμε αργά σ΄ ευχής εικόνα ψυχιατρεία κοντά στο μηδέν
Νοιάζει μόνο να συμβεί κακό σύντομα σ΄ ανίατο πλανήτη 
Μόνο και μόνο
Για κάτι βάρβαρα δείγματα
που ο χρόνος θα τους βήξει φυματίωση ευχή
κι άρρωστα το πως να σέβονται τον θάνατο τους
Πως να γεννούν σκαλιστή σε δέντρο αγάπη στ΄ ανώτερα που αγαπήσαμε
Κι ότι τους αναγκάζει να εχθρεύονται κάκοσμα σαν ιδρώτας γυναίκας
και τους φοβίζει σαν μπινελίκι πατέρα να τα πολεμούν κι όχι να τα δολοφονούν
"Σήκω και πάλεψε το νεκρέ
έχεις χάσει ήδη 
διαφήμισε τι έχασες...." -  θ΄ακουστεί στο φινάλε -
Και το δοτικό καρκινοπαθές σώμα θα εχθρέψει τα λόγια και θα τα τιμωρήσει 
Ευχή να τιμωρεί πούστικα το βασιλικό κορμί
Μ΄ένα μπουκάλι ούζο για ν΄ ακούσει ο εκτροφέας κι ο φονιάς
την ετυμηγορία φωναχτά σε βουβό βράδυ δικαστήριο μοναξιάς
Επειδή σε σκότωσαν
σου σκότωσαν
θα σκοτωθούν
εκλιπαρώντας όσοι σκότωσαν
Να λοιπόν ένα μάτσο αράδες για να μπούμε φυλακή
κι ας μην έχουμε τίποτα στο όνομα του σκύλου μας
Ισούται πως
Καταντήσαμε  ανύπαντροι αλήτες
πρεζόνια σε μπουάτ 2 μέτρων χωρίς ανήθικα χρέη
μαυροφορεμένοι εχθροί
ακέφαλοι ποιητές χωρίς άλογο
μανέστρα σε καλάθι κατσιβέλας
πέη ζωντανά από έρπητα ζωστήρα πατέρα
λόγος να δικάζουμε
εχθροί του γείτονα
αρωγοί δικαίου στο κακό που καψώνουν τα υπέροχα ίδια
Κι επιβιώνουμε σε ζωή που μας κλέβουν ενώ κοιμούνται
και μας ονειρεύονται τα όνειρα
Το κορμί που τρέχει σαν κορμί
κι αγαπάς το σώμα
νοιάζεσαι το σώμα
ανέχεσαι χωρίς να τιμωρείς πούστικα την ψυχή
Αντέχοντας το "ισούται"
με καραμπίνα, τζάι καφενέ