stat

Γιαγιά σε νικάω

Η γιαγιά παρέμεινε 40 + κάτι χρόνια τυφλή σ΄ένα κρεβάτι
παίρνοντας Αλγκόν κι άλλες δεκάδες χημείες
επειδή πίστευε πως έχει η θα την βρει ένας ακόμα πονοκέφαλος θάνατος
Πέθανε ήσυχα στα 80+ της
χωρίς να επιβαρύνει κανέναν παρά μόνο την φοβισμένη ψυχή της
πιστεύοντας πως η ζωή είναι τρόμος θανάτου παρμένος απ τα σκαριά των προγόνων της
Και χωρίς χρέος στις επόμενες φατρίες απογόνων της
δεν πολέμησε αυτό που από αίμα σε αίμα 
περνάει με σπέρμα και ανίσχυρο γονιό στο κύτταρο της βασάνου της εξέλιξης των ειδών
Αυτό που αρέσκονται να φοβούνται αυτοκτονώντας στο δήθεν φινάλε τους
παρά να θέλουν να μάθουν μάταια ενδεχομένως 
να ζωγραφίζουν το τέμενος του εαυτού τους μ' ένα πινέλο στο στόμα 
Ίσως γιατί δεν έχουν τ' αυτονόητα χέρια και πόδια των πολλών νεκρών συμπολιτών τους
Ίσως 

Το μόνο μέσα απ' την μόνη ερωτική επαφή με τον νάρκισσο εαυτό τους 
που κατέχουν να είναι γνώριμη η στάσιμη εξελικτική της διπολικής ελπίδας του "έξω" 
που ο Γιουνγκ καταράστηκε στ' ανεξήγητα όνειρα του
Κι ως μη εμπορικός διάδοχος του προκατόχου του Φρόιντ 
μόνο και μόνο για να εστιάσει στην κατεστραμμένη αλχημεία προσπάθεια του να εξηγήσει
"γιατί δεν υπάρχει θρήνος στο μεσοδιάστημα μεταξύ θανάτου κι επαναγέννησης."
Ανθρώπων σκέψεις θα πεις
Το παράδοξο 

είναι πως το σκοτάδι της επεκεινούσας συνέχειας κάτι σοφά κρύβει
γιατί μεταξύ των ζώων του Δαρβίνου και την επανάσταση του "τώρα τίποτα" 
διαδραματίζεται κάτι που σε ακινησία δεν παράγει οργασμό λύση
Που έτσι κι αλλιώς κάποια εν παρασοφία ζώα νομίζουν 
πως εξουσιαστικά μπορούν να δέσουν σε πλεκτό καμβά 
τον ιθαγενή του Αμαζονίου με τον Λάπωνα τον Σκανδιναβό της ρομποτιάς 
με τον Μαχμούτ των πιλαφιών
Όπως και να έχει... "δεν θα προλάβουμε να τα δούμε..." κι αυτή η φράση 
είναι τόσο εφήμερη όσο κι ο ίδιος ο θάνατος που δεν γνώρισε ο Επίκουρος 
με την ψυχαναλυτική εμπειρία που του άξιζε εκ των υστέρων του
Η γιαγιά που γνώρισα τα παράτησε
γιατί περίμενε κάτι να την σώσει από τον αυτονόητο θάνατο της 
Είτε τυφλή κι ανίκανη 40+ χρόνια 
είτε εποικοδομητικά κι επώδυνα στο φως του ζω της
Χμ ... έχω την εντύπωση 

πως η γιαγιά τα κατάφερε μ' έναν ακόμα δύσκολο επιλογής της τρόπο
να περάσει τις εξετάσεις του εξελικτικού σχολείου της
Κι ότι νίκησα ενάντια στα γονίδια που κληρονόμησα απ την φοβισμένη αγάπη της
Τότε
που της χτυπούσα το παράθυρο στο πλίθινο χαμόσπιτο που γεννήθηκα
Τότε που μου έλεγε 
"κοίτα πως θα βγάλω καπνό απ΄τα μπλε μάτια μου"
και μου έκαιγε το πόδι με την κάφτρα του τσιγάρου της και σκάσαμε στα γέλια
δεν θα περάσει σε κανέναν μάταια απόγονο νταβατζή μου
Έτσι κι αλλιώς 
Δεν θ' αργήσει να πέσει η αυλαία του φοβισμένου τρόπου της
για να μοιραστούμε ξανά το μηδέν μας