stat

Novena de culo



















Τα καλοκαίρια που πέρασαν
μυρίζανε πανικό
Τα επόμενα σάπισαν στο παράλογο εγώ
Κι αυτά που έρχονται
Στ΄ορκίζομαι
δεν θα μοιάσουν με καμένο χειμωνιάτικο δέρμα
Είναι όμορφες οι επαναλήψεις 
μέχρι να αφεθεί η ασχήμια
Κάτι στιγμές
είναι που θέλω να σκοτώσω τον φασίστα 
μέσα - έξω
με μαχαίρι φτηνό και τίμημα ακριβό
Οι ανάσες σκάνε σαν νερομπαλόνι στο οξύ στομάχι
Μάτια που δεν εστιάζουν πάνω μου
τρόπος να αποδεχτώ 
ότι καρπό δεν έχει πέσει από  δέντρα ηγέτες
Δεν παραπονιέμαι
Τότε 
Ροζαλίες παρθένες
μου κλέψανε κενές ώρες δύσπνοιες
Τώρα δεν έχω τίποτα να χαρίσω στ΄αρπακτικά
κι είμαι ευτυχισμένος κατά Pessoa
Σήμερα δονούν οι εύθυμες μέρες
κι οι Μάνες δεν ξέρουν
πόσο πονά ακόμα ένας μεθυσμένος γιος
στα φώτα με τα αγνά γράδα 
μιας ανεξήγητης εμμονής κρεμάλας 
χωρίς σχοινί σκαμνί και άφθονο αγνό σαπούνι
Τα καλοκαίρια μάνα
όσο κι αν φοβάμαι πιο πολύ από σένα το τίποτα
με σώζουν αυτές οι καλοαναθρεμμένες προχειράντζες
Σαπουνισμένος ιδρώτας 
στα λιωμένα βράδια μου είναι
Κι ένα παραιτούμενο ξεπροβόδισμα συγχυσμένα
της φοβισμένης ζάλης μου σε κωλόμπαρο
με νηστικόφερτα αρχαία παιχνίδια
που αυτοκτονούν πάνω σε ροζ σκαμπό
Κι εσύ μάνα μ' αγαπάς 
με ταίζεις 
με φωνάζεις στα όνειρα σου
Κι εγώ ο προδότης 
δε  μπορώ να ξεράσω αγκίστρια υπέρβασης
το πρωί της αφωνίας
Το όχι του καλοκαιριού
μοιάζει με τσαμπουκά πατριού μάνα
που σκοπεύει ακόμα
να με πάρει κοντά
στον λαστέξ σταυρωμένο βόθρο του
Απειλές 
Απλήρωτες
Ταξίδια ζάλης πάνω σε αυτοπρόσωπο σκέιτ
Μέχρι που κάποτε μέσα μου
θα γεννηθούν κέρατα
για να εξέχει ανάμεσα τους η θεά περιφρόνηση
και το κοφτερά χάρισμα ενός αβίαστου μικρόκοσμου
γα χάρη της καμπυλότητας
Άκου εχτρέ της υπομονής αδερφέ
Στο απελπισμένο βάθος θα ξανακοιμηθώ
μέσα σε ντιβάνια 
γεμισμένα με ψυχοπάθειας νερωμένο αίμα
Θα πάρω στα έσχατα των κυμάτων
πεπειραμένα φάρμακα σε τρελό νησί
Κι οι θάλασσες θα βαφούν μοβ
Κι οι χιλιάδες πόλεμοι γα χνουδωτά σύμβολα κρέατα
που μοιάσανε
μέρες ταξιδεμένων Φαλαινών θα ξαναγεννηθούν
χωρίς εμάς
τους οίκοθεν νοείται μικροσκοπικούς φασίστες
Γιατί η  ζωή ήταν ωραία λύση
η ζωή είναι ωραία αρχή
σαν κι αυτόν
Στρογγυλό μάνας στέρνο
που διαγράφει πτυχές
βγαλμένες από νηστικό στόμα ψυχής
με λειψά λιόλουστα δημόσια θέατρα
από πόλη σε πόλη 
κουβαλημένα με κάρα 
δεμένα
πάνω σε ανθρώπινους ώμους
Σοφίτας ζωή πια
κι απείραχτης σκέψης φόβοι
να μπεις
Φόβοι της ορατής ορμής γι αυτόν
να βγεις
για ξεμπέρδεμα στα γιατρικά λαδερά στάχυα
Σ΄αυτόν το βάλτο με τα βρώμικα σύμπαντα
εμείς
κι αυτός
είμαστε της δέησης έποικοι
Το υπόλοιπο χώμα
το ονόμασαν γέννα
Τη μυρωδιά του 
ένοχη πρόφαση
ακριβή τρούφα τροφή ένα πρωί
θεό νερό τύραννο να το λασπώσει
ηγέτη ήλιο τον είπαν κρυφά
Χριστόψωμο να ταφεί το απέθαντο πνεύμα
πόρνες μέλισσες σε θάνατο
που τσιμπούν μολυσμένα  πικρά κουφάρια
και με την κρυμμένη ησυχία του...  " μόνο εσύ"
τον βάφτισαν
Όλα για χάρη και 
κάτι σαν 
σαν αυτόν
Σαν φόβος να  ραγίσεις το σύμπαν
για  μιας στιγμής μικρόχαρη ηδονή
Σύμβολα σχήματα με τυχαίες ανατροπές είναι
Μέσα του
ανατέλλουν μπαλώματα
Πάνω του κρίνεσαι
Γύρω του
ανεκτίμητες επαναστάσεις καναπέδων
φόνων
τζάμπα πολέμων
πρόζας στάχτης
Γι αυτόν
απ αυτόν
για το ηδονικό μηδέν
κάθαρση στόχος
Αίμα έρωτας
Τίποτα 
Ο 
Τέλειος κύκλος
Βρομόνερα
Στάση λήθη
Κι εγώ 
η κομπαρσίτα 
ψάχνω κλωστή 
βελόνα 
και το αγαστό χέρι   
να μου ράψει
ένα καινούργιο κακόγουστο αστείο 
μιας κύκλου ζωής άποψη
μεθυσμένος 
ακόμα