stat

Όσα ταύτη (ζειν)

Κι ας τα χάσω όλα
Αν είναι να ταφώ για τους αδύνατους
ας δείξουν τις πληγές τους τώρα
όχι λίγο πριν να πεθάνω
Ο Μάριος θα συμφωνούσε αν ζούσε
και πίναμε κάτι άθλια τσίπουρα κάπου βόρεια
Θα του μιλούσα για τα ομοφυλόφιλα παιδιά
τ΄αστέρια της στεριανής μαλακίας του δίκαιου
και τα δελφίνια των βουνών
Ξέρω την απάντηση που θα μου΄δινε
"Ας σωπάσουν"
Ο Μάριος ξέρει απουσιάζοντας απ΄το καφέ τίποτα μας
τι κηδεύεται στο ύστερα
κι εγώ διαβάζοντας τον
απαγγέλοντας τον
ξέρω τι είναι να περιμένω τ' άντερο του κύκλου μου
τυλιγμένο σε αθάνατο κορμό ελιάς
να ταυτιστεί με το "νανούρισμα" του
Δε σβήνω μα έσβησα
"εβίβα φίλε"
ότι έγραφε λάθος το "όλα λάθος"
δεν ήταν τα άπαντα
κολλημένα σε ρετσίνι δάκρυ δέντρων
που μας χάρισαν
την πιο ασκάλιστη καρουλιασμένη αγκαλιά
Χαίρε γι αυτό που κατάφερες
χαίρε γι αυτό που θα μου αρκούσε
Νερό πανάρχαιο
Ραδίκι που έγινε ήχος
Φωτιά και σώμα
και λόγια ασυνάρτητα

Ποίημα
του ψυχιάτρου ποιητή Μάριου Μακρίδη
Γιατί η ποίηση σε σκοτώνει με την θέληση σου
σε κάνει να αγαπάς πιο θρασύδειλα τον θάνατο
και τα ξόρκια λέξεις της ασυνάρτητης  αθανασία της