stat

Βαθύ τίποτα

Κι αν κάτω από μια φούστα
που βρωμάει ληγμένο ψυχής κάτουρο 
στήθηκαν τα δοκάρια μου
Σαν αυτοδίδακτου κλόουν δάκρυ
θα βρω καινούργια μάνα 
να κλάψω πριν τον θάνατο της
Κι αν μου στερήσω τις βασίλισσες σε σύγχυση
θα βρω σπασμένες πόρτες να σπάσω
Για της φύσης τα τζάμπα θαύματα 
και κρίσης πλάνη στα κρινόμενα
Κι αν διαταράξω ότι δε βιάζει την μελατονίνη 
σε κανένα πριν την ψύχωση μυαλό
Θα βρω τον ύπνο 
που ξέρει να ροχαλίζει ιδρωμένα
Κι αν παραμένω σ΄ ότι ομοφυλόφιλα
άπιωτο
τυφλό
λεπρό και καρκινοπαθές στα χαρτιά
που δεν αργοσχολά στο μάταιο ψαχνό 
και το χάρτινο ξύγκι που το αγοράζει και το πουλάει
Θα βρω πέτρες να βράσω πριν την ατίμωση
Κι αν βασανίσω την πανικοβαλμένη γυναίκα ζωή μου
που ξέρει να σταυρώνει ερασιτέχνες θεούς
όπως τόσα χρόνια 
οι λακέδες τους λουκουμάκηδες με λάθος σασί αντίδωρο
Θα βρω κορμούς να φτιάξω τον νέο μου σταυρό
Κι αν μου φτιάξω ένα φτερούγισμα σύμπαν 
στο πάνω χείλος των σπασμών το αντρίκειο
δολοφονώντας ένα νέο ανδρείκελο Σώτο μιας νέας τάξης 
σε δυο τούβλων αριστερά δεξιά πατήματα καμπινέδων
Με σουγιά το παλιατζίδικο ζητούμενο 
κι υπέροχο τίποτα του Γιάννη Αγγελάκα
θα βρω τον ζητούμενο εαυτό μου πεταμένο σε μια νέα θάλασσα 
Απ' την  αρχή της γέννεσης 
της Αmentια χειροποίητης σαπουνάδας μου
πέρα απ αυτή την βρώμα
που ρούφηξα μ΄ελληνικούς σαν βροντή κατακάθι καφέδες
Με ξυρισμένο  αναίμακτο πρωκτό 
ντούγλα πρόζα μουστάκι κι ακαλλώπιστο χειμωνιάτικο μπικίνι
λιάζοντας την σκιά μου στη πλάτη ριγωτών καλοκαιριών
Κι όλα τα κωλοκαίρια θα βραχούν
με το ίδιο κατουρημένο θαλασσινό νερό 
της έλευσης και του πνιγμού
Κι αν μου ταπεινώσω την απάντηση της βαρετής αυτοκράτειρας
εμένα και τα σκώτια μου να κουράζει
λες κι ανεβάσαμε με τον Κούρδο αδερφό 
2 σακιά τσιμέντο στον πέμπτο
θα σπάσω πάγο σε πετσέτα στο μπαρ της κουζίνας μου λιάρδα 
Αν κουλουράκια διάφορα voice over 
στη πόλη των δημοσίων υπαλλήλων της ζωής 
που περνά και κρύβονται
Αν η διαφήμιση της Ζωζώς θανάτωσε τον αγαπημένο μου 
"και τι κουτί κουτί"
Αν οι σπάλες σκέψεις σε προσφορά και τροφή της ενοχής 
είναι ψυχοσωματικό ερώτησης περγαμινίστα ψυχοθεραπευτή
Αν σκατά αξεστόμιστα βάλουν σ' αρτηρίες 
που βουλώνουν αυτοάνοσα χωρίς μάταιο τσαμπουκά
Αν ρομπότα σε προσφορά το αλληλοεισπρράτειν μηδέν του εαυτού
σουσαμοκούλουρα χαίρε ω χαίρε αθάνατον ζωή
Αν κουράστηκες ρε καταγραφέα 
να ρωτάς μαλακίες το κωφάλαλο σύμπαν 
Αν τι θ' αμακώσει τα γραφτά μας έχεις ιδέα 
ο ψυχαναγκαστικός μικρόκοσμος μας
Αν το τι θα εξοντώσει την φάρα
και να πάνα γαμηθεί ο επίλογος τρόπος
Αν όχι τίποτα το υπέροχο
Αλλά
Αν νικιόταν κι αυτή η εμμονή της εξάρτησης 
από τα γεννητικά μπατίρια όργανα μιας ανάλγητης ποίησης σε παρακμή 
και λυτρωτικά κόμματα για τους πεθαμένους
χωρίς τρελό φασισμό 
και παντομίμες ατάκες για τους ζωντανούς
θα ήμασταν κοιλαράδες Βούδες σε σάπια σταύρωση
καινοτόμα δίκαια και χωρίς χοληστερίνη
Κι αν έτσι θα ξαλάφρωνε η φυλακή απ το
πρωινό χέσιμο των "7  τίποτα" 
πάνω στην "κατίνα σαλαμάκι" ψυχή μας
Κι αν ότι κάτσει δίπλα στο σκοτάδι
Γράψε μου νέα σου αυτοκρατορικά
όπως ως πληγωμάνα νιώθεις
Κάπου μέσ τα χόρτα θα σε ξεριζώνω περιμένοντας με
βυζαίνοντας τον ήλιο