stat

Tafahoatra
















Η μέρα στους δρόμους
είναι μια λευκή πουτάνα τρύπα που το παίζει παρθένα
και σε ρουφάει μπαλωμένα κι όμορφα
απ΄ τις έννοιες του βαθύ άταφου πόνου
Πάντα ήταν
Μόνο να φροντίζεις
να μην μένεις μόνος πίσω από τζάμια βρόμικων τρένων
Τις στιγμές που τ΄αυτιά βουίζουν δυνατά
κι η καρδιά καίγεται γνώριμα καθώς ξύνεις τα σπλάχνα σου
μέχρι να βγει πολυκαιρισμένο αίμα
Είναι οι στιγμές
Που δεν έχεις ν΄αποδείξεις τίποτα μετά την αιμορραγία
Ίσως μόνο
Το πόσο πιο ψηλά αγναντεύει η αξιοπρέπεια από την ψυχοπάθεια
του ασύμμετρου πλήθους για... " φαγί σκατό και ύπνο "
Το χρώμα του αίματος είναι αυτό που θαρρείς πως είναι υπερβολή φίλε;
Τα μικρά θαύματα εκρήξεις απέχθειας στον εαυτό
έχουν τις  απαντήσεις που θες
Μέσα σ΄αυτό το είδος της κοινόβιας πολύφωνης μαλακίας που ζούμε
παράλληλα κάτι γνώριμα  ζητά φασιστική αποδοχή
απ' τον αδιάφορο κόσμο συνεπιβάτη στο μάταια όμορφο των εικόνων
και όχι της άγνωστης πραγματικότητας
Η υπερβολή
Στην αυτοβιογραφική γραφή μόνο δεν υφίσταται
Γιατί όχι
Οι στιγμές του καθένα είναι η προσωπική υπέρβαση στις μυρωδιές
που αντέχονται από το τελικό ζητούμενο των άλλων
Μια μαλακία στο χέρι μπορεί...  ίσως κι ο εξιχνιασμένος εαυτός
του τι εστί να ίπταμαι αθάνατος σε 33 χιλιάδες ζωές
Για μένα υπερβολή είναι οι βιωμένες δεκαετίες
Από τότε που έκανα πιάτσα έξω από νοσοκομεία υγιής άρρωστος
Μέχρι που με βρήκε ο καριόλης καρκίνος  και με σώριασε για χρόνια
μέσα σε διαδρόμους με σκουριασμένους ορθοστάτες
Ώρες ενοχλητικές σαν ξερόβηχας το μέγεθος της ζωής μου
Ήταν έγινε είναι και πια δεν μου φτάνει
Γιατί την κρίνω αστεία μέσα από ανθρώπους
Όχι γιατί σημαία είναι η αρρώστια και με δίδαξε το άγχος του θανάτου
Ούτε τα καμένα βουνά οι κατουρημένες  θάλασσες τα ροζ σύννεφα
που με κάνουν να πλήττω
Μόνο το φρένο που πατώ με ενοχλεί γιατί είμαι ευαίσθητος
κι αργώ να φτάσω "εκεί" που κοιμούνται οι καιροί πέρα απ την ζωή
Τι εστί υπερβολή αδερφή νεκροθάφτη;
Το πόσο δύσκολο είναι να καταλάβεις πως οι εκ γενετής ευάλωτοι
έχουν μπάσει νερά οργής μέσα στη τρυπίτσα τους
Γιατί η λέξη και όχι  το αίσθημα αυτοκτονίας που περνά απ το μυαλό τους
είναι η κεντρική ιδέα της αδιέξοδης ζωής τους με βαρβάτο επιχείρημα;
Θυμάμαι
Να ψάχνω από τα πέντε μου νόημα πέρα απ την ζωή μας
γιατί πίστευα πως δεν με αγάπησε κανείς εδώ κάτω
Και το μόνο που με σέβονταν πάντα σαν αγνό σαπούνι
ήταν η γραφή μου τα βράδια που έψαχνα τρόπο
να τα βγάλω πέρα με το μαχαίρι της κουζίνας
Δε έφταιξε κανείς
Εγώ δεν στράφηκα προς τα μέσα να με αγαπήσω όσο με άντεχα
χωρίς να περιμένω  Ατίλλες και Ιουλιέτες να το επιβεβαιώσουν
Τι είναι υπερβολή σοφέ μασίστα ;
Να έχεις να κοιμηθείς 8ωρο χρόνια
Να έχουν ασπρίσει τα μαλλιά σου σε μερικούς μήνες
Να πηγαίνεις διήμερο στην καλή σου
και τα χάπια σου να είναι πιο πολλά απ τα ρούχα σου
Να ξερνάς με καθάριους εμετούς επί χρόνια αυτό που δεν μπορείς να ξεπεράσεις
Να εκτιμάς τον θάνατο που φοβάσαι  πρόωρα
και να σου παίρνει μισή ζωή χρόνια για να το μαρτυρήσεις στα κατάστιχα σου;
Είναι φορές που νομίζω ότι έχω φτάσει
ενώ είμαι ακόμα στον πάτο του μπουκαλιού που με ποτίζει παραμύθι
για να αντέξω  την μυρωδιά της σαπίλας μου
Δυστυχώς υπερβάλω
Τα ψυχοσωματικά σκατά κάποιων ανθρώπων αν κάτσουν και τ΄απαριθμήσουν
χρειάζεται κομπιουτεράκι και περιφρόνηση  να τ΄ανακαλέσουν άφοβοι
για να νιώσουν ευλογημένοι και τυχεροί με την επανάσταση του σώματος
Ξέρεις πόσο ευλογημένο είναι να γνωρίζεις από τι θα πεθάνεις
παρά να παιδεύεσαι να επινοήσεις κάτι άρρωστο για να πεθάνεις δήθεν
χωρίς να ξέρεις γιατί το κάνεις με τόσο αυτοκαταστροφική διάθεση;
Τυχερέ!
Λέω πια πως
Υπερβολή  είναι τα σκουπίδια της σκέψης
που νομίζεις πως τιθασεύονται με αυθυποβολή και κασέτα απαγγελία
φράσεων λέξεων και δανεικών γνωμικών
χωρίς πίστη καρδιάς στις πλατείες στις 5 το πρωί
γιατί ο εγκέφαλος είναι ένας ρέμπελος φασίστας
Υπερβολή δεν είναι
Ούτε τα χιλιόμετρα που έκανες μονολογώντας σώσιμο
ούτε τα γαμήσια που έριξες για πάρτη της σεροτονίνης
ούτε τα κρυφά μπεκριλίκια πίσω από ξένες θηλυκές πλάτες
που δεν σου γέννησαν παιδιά βάσανα
Υπερβολή είναι τα διαβασμένα σκατά σου
που θες να καταλαβαίνει ο αναγνώστης σου
Υπερβολή είναι
λόγια για φεγγάρια βαρκούλες κανέλες αγαργάλητο κενό
Λόγια για να φαίνονται
Λόγια εκπαιδευμένου λυσσασμένου σκύλου και φιλεναδούλες
για να τσιμπήσεις κανένα μπράβο απ' τα κέντρα του σύμπαντος
που σου λένε
" άντε γαμήσου εσύ και τα ψυχολογικά σου...
...έχω κι εγώ θέμα με τον κουβά μου"
Τα σκουπίδια σου
είναι η ίδια η υπερβολή που επιβεβαιώνεις κάθε φορά
και γράφοντας τα πετάς με όσα ψίχουλα έπαρσης σου μείναν
στις τάφρους του ίδιου κι απαράλλακτου
και στ' αρχίδια σου αν στα κριτικάρουν τ΄ αβόλευτα αυτοκρατοράκια
Κοίτα φίλε
Εγώ γράφω από υπερβάλλον ζήλο
μπας και  γαμήσω καμιά εντυπωσιασμένη γκομενίτσα
που θα καυλώσει με την αυτοκτονική μου βάσανο
και δεν συζητάω καν ότι μου φιμώνει το καυλί
το δέρμα
την ψυχή
με ανθρώπους και ζωές που δεν αντέχουν ούτε πέντε λεπτά θανατερής κουβέντας
Γιατί υπερβολή τελικά είναι να ζητάω ευθύνες από τον ψυχίατρο μου
για να δικαιολογήσει το "γιατί" είμαι ερωτευμένος με το απαρήγορο του θανάτου
Κι επικουρικά όλες οι φαρμακοβιομηχανίες
θέλουν να γιάνουν το "αυτό" για να κληρονομήσουν
Γιατί υπερβάλεις;
Ποτέ δεν υπερβάλω κατά της γραφής
Γιατί πιστεύω πως η ανατομία της σκέψης
είναι σαν να συγκρίνεις τον John Holmes με τον πάτερ άγνωστο στο τάδε βουνό
που κλάνει μέντες με τον χάρο
και θέλει θεϊκό ακροδάχτυλο για να βιώσει το αυτονόητο ψυχοανώδυνα
ενώ το σύμπαν δεν σηκώνει ανάλυση από κανένα ακραίο  " ει μι "  θάνατο μιας μύγας
ενός δικτάτορα
ενός ευεργέτη  που κυλίστηκε μέσα στην λάσπη του ξέρω
του μπορώ
του είμαι
του  έχω
του αρχίδια
του  τίποτα
Γιατί υπερβολή πιστεύω πως είναι να μείνεις ζωντανός εδώ κάτω στα μέτρια της γης
και να γεννήσεις σαν ιππόκαμπος εκατοντάδες μέτρια παιδιά και όχι αυτοκτονικά παιδιά
Υπερβολή είναι να πιστεύεις πως μόνο έτσι κρεμιέσαι σε διαμαντένια μανταλάκια κάθε πρωί
που δεν αντέχεις να το ξεκινήσεις
Υπερβολή είναι να αντέχεις την υπερβολή χωρίς να την κρίνεις
κόντρα στο άπατο κι αβαθές των όσων θα μπορεί κανείς να ζει να νιώθει
και ν΄ απολαμβάνει σε τρις εκατομμύρια χρόνια μακριά απ το μπακάλικο τώρα μας
Υπερβολή φίλε
Copy Paste το  παρελθόν του κάθε νεκρού μικροσεισμού που σε κριτικάρει
με παρήγορα αθάνατα λόγια
Λόγια σαν αναφλέξιμο μεθάνιο υπομονής
Που να στηρίξεις τις φλόγες του καταδικασμένου κόσμου σου
χωρίς τραπεζομάντιλο κεντημένο από πεθερά ζωή;