stat

Ομφαλός σε εικόνισμα

Με λένε Παύλο
Οι άνθρωποι είναι τα παιχνίδια μου που αγόρασαν για μένα οι γονείς τους
Τα διαλύω μέσα σε τρένα λεωφορεία και λεωφόρους
Τα συναρμολογώ πλάι σε τέσσερις τοίχους κι ένα μοναχικό ταβάνι
Πάω ακόμα σχολείο με τάξη κι ασφάλεια 
" Εκεί " που κανείς δεν σκαρφίζεται παρήγορη γνωσιά και μελάγχολη υγεία
Ακούω λόγια μεγάλα από γεννήτορες σαν αυτά που λάλησαν επίγονοι αρχαίοι σφαγιαστές
Σοφά αόριστα  γλυκά σαν ευχές δοσμένες  στο άλμα της υπέρβασης
Κρύβομαι πίσω από μάτια καθρέφτες του νου μου μερικές φορές γιατί δεν αντέχω
Δεν αντέχω την λύπη που σωπαίνει τον πόνο και ρυπαίνει
Ρυπαίνει την ναθφαλίνεια μυρωδιά φιλάργυρων αισθημάτων
Καμιά φορά θέλω να ζητήσω συγνώμη  μα το μετανιώνω
Να ζήσω όπως μεθώ και γράφω είναι το κρυφό όνειρο μου μα δεν μπορώ ακόμα 
Δεν θέλω να μεγαλώσω κι εγώ
Κι ελπίζω πως κάποτε θα ξεφυλλίσω στα ώριμα σχολικά μου χρόνια
αυτό που με καθόριζε πάντα
Αυτό που δεν τόλμησα ποτέ
Αυτό που δεν άρπαξα απ΄το χέρι του δασκάλου
Τις φυλλάδες που κατακόκκινος από ντροπή 
δεν τόλμησα ποτέ ν΄απαγγείλω μπροστά στην τάξη του 8
Γιατί δεν το άντεχαν οι παιδικές μου ασθένειες εκθέσεις  και τα μπλε ταπεινά μου τετράδια
 " Το βλέπετε αυτό το χαρτί έλεγε" έτσι πρέπει να γράφονται οι εκθέσεις
Σχώρα με
Είμαι ένας νάρκισσος νεροβούβαλος ερωτευμένος με τις τιποτένιες προσδοκίες του
Που γι΄αυτές
Δεν έχει γράψει ακόμα τον επίλογο τους