stat

pull the triggα



Επιστολή προς Αργεντινούς αδερφούς 
τοτεμίστες του  αξεπέραστου culos por dos εν ζωή σοφού κώλου 
και των συμβόλων σκουπιδιών μιας μπανιστιρτζίδικης ζωής

Υπερτιμητή περήφανε Λατίνε αδερφέ
Τα οργισμένα μου σκουπίδια τόσα χρόνια
ήταν ένας πνευματικός νάρθηκας
ντυμένος με σάρκα και γυαλιστερά εσώρουχα
Ζει ακόμα στο κέντρο ενός ακατανόητου κύκλου
και πατάει
τα χώματα της γηγενούς ιαχής ψευτοηρώων  και μακαντάσηδων
Εκεί γεννήθηκε ο γόνος αυτών που αποτίναξαν
το κάτεργο της αιώνιας σκλαβιάς ενωμένοι
και δεν βρήκαν μετά τον χρόνο να νικήσουν
το τραγικότερο κέντρο του κόσμου τους και αντίπαλο όλων
Τον εαυτό τους
Κάποιοι φοβήθηκαν νωρίς την τροχιά της στρογγυλής ζωής τους
και μάζεψαν δέσμια κι άπιστα τα σκουπίδια της αθανασίας τους
ίσα για να ξέρουν κάποιοι άλλοι πως κάπου τώρα
ξεσπάνε με αναθυμιάσεις ήχων καλέσματα μιας χωμάτινης επιστροφής
Ένα απ αυτά έχυσε την ματαιότητα του σε φέρετρο καλούπι τότε
Ένα ακόμα από ναρκισσισμό διαβάζεις τώρα
όπως  ακούστηκε  με οίστρο και καύλα στη χώρα σου
συνοδεία  5 βιμπράτων μουζικάντηδων  για λυτρωτική σκαπούλα
από τον πόνο τον πόθο και το λόρδο  "εγώ"
Τα 3 αχαρακτήριστα μεράκια της ζωής
χάρισμα στις ορδές φιλοπρόοδων υπηρετών μιας ήττας που βουλιάζει
μέσα σε μπαλωμένες τσέπες και τρύπια λάθη
Είναι τραγικά μοναχικό να βρίσκεις αστεία την ζωή εκεί έξω
κοιτώντας με τα μη αυτονόητα μάτια σου κι όχι τα τυφλά των άλλων
καταλαβαίνοντας που καταλήγουν
οι ραγιάδικες επαναστάσεις των φοβισμένων γονιδίων
Είναι σιχαμερά βασιλογεννημένη η συνήθεια
ν΄ ακούς κολλαριστά νωθρά μαύρα κατεστραμμένα πνευμόνια λόγια
που φτύνουν καπνίζοντας ανηφορικά φθηνά τσιγάρα
σαν βουλωμένοι καπνοδόχοι απ΄τα σκουπίδια της αθανασίας
Μοιάζει με ασαπούνιστη αγχόνη
να πετάς τα μπάζα του αργού τέλους πριν κρεμαστείς ρόμπα δημόσια
σε μια φρέσκια χωματερή που μετακομίζει σε νέες παυσίπονες βραδιές
κάθε φορά που πονάει όταν έρχεται μια νέα θεά εκσπερμάτιση
ανακυκλώνοντας με ανοχή τις κατεψυγμένες σκιές αυτών
που ποζάρουν με φουσκωμένες εγωλατρείες σε τσιγκέλια ψυγεία ειδήσεων
Και νυσταγμένα συνεχίζουν να μαστιγώνουν στέρνα άσημων νεκρών
Ευτυχώς
Είμαστε κατά βάθος ένα είδος εταίρου χωριάτη
με σαματατζίδικη  πρόνοια εξουσίας να κυλά
μέσα στα τριχίδια των αγγείων που κληρονομήσαμε από ήρωες πολέμων
Μα
Θέλω να ξέρω πια
Γιατί υπήρχαν σκουπίδια που γέμιζαν παιδικά κουβαδάκια
αντί δισεκατομμύρια κόκκοι ζωής
στ' ανήλικα χρόνια των ρομποτικών ευθυνών μου
Θέλω να ξέρω τι σμίγει με παθογένεια  τα ξερά σκισμένα χείλη
και το σπέρμα μιας πρησμένης βαλάνου με πανανθρώπινη στύση
πριν πηδήξει το σάπιο βαρέλι με τα ξεραμένα αίματα
Βρίζω κωφάλαλα
τα κατασκευασμένα λίκνα των υστερόφημων αξιολύπητων θεών
από βολεμένες ορδές ασυνάρτητων ρουφιάνων σε λανθάνουσα
Όλοι θέλουν να θεραπεύσουν και να θεραπευτούν
λαλώντας το " σ΄ αγαπώ άνθρωπε "
όσο μπορούν να περιφρονούν τα σκουπίδια σύμβολα
για να ζήσουν χρόνια παραπάνω
και την έχθρα του μυαλού που πεθαίνει αβοήθητα τελευταίο
Όλοι πάντα θα περιμένουν την τελευταία επίκληση στον διάβολο
των αψήφιστων φασιστών της κρυψορχιδίας
Ζητώντας να σώσει κάτι
για χάρη της οικουμενικής περηφάνιας των παγκόσμιων πολιτών
και μιας πρώην οποιασδήποτε ηδονισμένης χώρας
που ρεύτηκε ρόμπα άμιλλα με πενία
σπονδή στα  βρεγμένα χώματα που πάτησαν
και σκοτώθηκαν πλυμένοι στρατιώτες για να το κάνουν δικό τους
Τελικά επαναστάτη μου
Το πίσω μέρος του μυαλού είναι ένας θυμόσοφος αξιολύπητος κώλος
που χέζει ρυπαρά βράδια στον αέναο κύκλο των πόλεων
Εκεί που πάντα θα κοστίζει ν΄αναρωτηθεί κανείς
γιατί στοιχίζει τόσο η ταρίφα ενός δικολάβου κηδειών
με πρωτευουσιάνικο οίστρο και καούρες στη τσέπη
Τελικά σοφή κι αθάνατη τρυπίτσα των σκουπιδιών μου
Τα παυσίπονα νεκρώνουν την βρώμα της σκέψης
δεν την διώχνουν
Καλούν μια πληγιασμένη λαλιά στα μέσα σου
Είναι η λαλιά των μοβ τούβλων της παν ασήμαντης αθανασίας
και της ανάπηρης βουβαμάρας
όσο το πόσιμο αίμα θα γέννα  αιμοστατικές λύσεις αφάσκιωτης ηδονής
για τα μαρμαρωμένα μόρια και τα μουδιασμένα σπήλαια
και ποτέ δεν θα κατεδαφίσει σύμβολα χτισμένα για πάρτη του θανάτου
Μόνο εφήμερα θα δώσει λίγο γάλα σκέψης άρμεγμα
φθηνό εβαπορέ για μια νέα απόπειρα φυγής
μολυσμένο από αδιάφορο πούστη φόβο
βιολογικά ματωμένο
από την επανάσταση των σκουπιδιών μιας πουτάνας αιωνιότητας
Τίποτα δεν μου μένει πια
παρά να μαζέψω τα φασιστικά κομμάτια που μου δάνεισαν 
και να τα ράψω κάτω από πρησμένα στομάχια με γλυκιά πικρόξινη ύλη
Να κλείσω ραντεβού στα τυφλά με τον δαπανημένο σωματικό πόνο
της πειραματικής μου νομοτέλειας
Να πλάσω εικόνες σφήνες μέσα στα σκατά του κουβά μου
που δεν είδε ο κάθε όμοιος τους
Να στείλω σε βουλγάρικα κρεματόρια τα γερασμένα μου συναισθήματα
που βουλιάζουν για πλάκα ντιβανοκασέλες βάρκες
για χάρη του υπερεκτιμημένου εγώ
Ήμουν κάποτε ένα καθάριο καλομαθημένο 5χρονο
που έπασχε από ρίγη αλητείας
κι έγινα ένας ενήλικας βρικόλακας φυλακόβιος χωρίς κελί
για να κοιμάμαι τα βράδια της άγνοιας σε σάπια πατώματα αυτοκαταστροφής
Ήμουν φαιά αστεία αψήφιστα συνένοχε ραγιά μου
όμορφα απλησίαστα αγαπημένα από ναρκίσσους
χορεύοντας με το άσπρο σκαρπίνι του Κίτσου
και τους δυστυχείς μιας κατακαημένης αρρώστιας γιάνκα
Μέχρι που 15 μισθωμένα κοπρόσκυλα
βάφτισαν ως καταναλωτική ψυχοπαθογένεια δυτικότροπα
την δύναμη μου ν΄αντιστέκομαι στα σκουπίδια μου
για να καταλύσουν την μπέσα
και να πάρουν στα χώματα χαρτιά που θα κληροδοτήσουν σε ομοίους
Ας φάμε ότι δεν μπορούμε πια σύντροφε
Ας ταξινομηθούμε για πάντα
Ας αφεθούμε στις βουλές του ανερώτευτου θηλυκού των πειραμάτων 25ετίας
και του κερδοσκοπικού ψεκασμού της σωρηδόν ίασης των κίτρινων χαπιών
για χάρη του σκεπασμένου μαχαιριού με πετσετούλα
Μέχρι να γίνουμε η φάρα των λιγοστών εξαρτημένων
από στεγαστικά δάνεια ψυχής