stat

000 187

Έρχεσαι
κι εγώ πρέπει να μιλήσω και να γράψω ευπρεπώς
για τον μπριόζο διάβολο τους
να συγυρίσω δωμάτια αλλοδαπής γριάς πουτάνας
αρματωμένος με μαύρους σοφούς ζουρλομανδύες
Να τους απαγγείλω παλιά ποιήματα
περί φόβου θανάτου
ψυχαναγκαστικής παρηγοριάς
αιώνιας ελιάς μαγκιά
ανέγγιχτη τροφή ζωής
Τρόπους να βρίσκω
για να μπαλώσω με ερωτική κλωστή
τα εφήμερα εγώ των συγγραφέων γιατρών της πληρωμής
Κι ας ψελλίζουν οι οργιές μας μόνο δειλές οκνηρές σκέψεις
Γίνομαι χείλη στη θηλή σου όσο γδύνεις το στόμα μου
Βαρύ βρακί
Φορτίο με πεθαμένα πνευματικά λόγια που φύγαν
Φεύγεις
Η σκαλωσιά τ΄ ουρανού με φωτογραφίζει πάνω της
Σαν βρομιάρη εργάτη
Μοντέλο λιποαναρροφημένο από έγνοια θανάτου
Κάτεργο ψυχής
Φωνάζω χρόνια ...
" στ αρχίδι μου αν μείνεις "
Αιώνια να μπορείς να με κοιτάξεις θέλω
Και βγάλε τον τελευταίο σου σκασμό
πριν παίξουμε ρώσικη ρουλέτα οι δύο μας
χωρίς ρομαντικές επινοημένες μουσικές
φράγκα και φαλλούς εξουσίας στο κούτελο
μαζί με τα καθίκια των νημάτων που μας κινούν
Είμαι ο βασιλεύς των βασιλέων
που με νικάει στο μυαλό η θεά σκέψη
Δες τα έργα μου
Κι απελπίσου
Είσαι μια απ τα ίδια
Υπακούοντας σ΄ επιταγές ανθρώπων
που δεν έχουν Πλατωνική αίσθηση ζωής
Μόνο παιδιά βάσανα
και σκάρτη αθανασία θαμμένη
προσδοκούν  μέσα σ΄αυτά
Κράτα σφιχτά στα σύφιλα χέρια σου
τους εμβρυακούς τρόπους να σταθούμε σιμά πόρνη
σε μια ακόμα μεσόκοπη γριά ανάταση
Για να λέμε
πως μας άξιζε η τιμωρία του γυρισμού στο φωτεινό μηδέν
Γυρνάς
Για ν΄ανεβούμε μαζί
τα σκαλοπάτια της αγιοσύνης των καρκινοπαθών επαναστάσεων
Μα ξέρεις
Δε μας πάνε αυτά τα ρηχά άρρωστα περιττώματα
που  βυθίζουν  το πρόσκαιρο πάντα
και το έργο του ακροατή  χρόνου στις κρουστές καρδιές μας
Το μόνο που γουστάρω είναι η ευχή  που σου δίνω
Ας πεθάνουμε μαζί
Την κατάλληλη στιγμή
Φοβάμαι μόνος όλο αυτό το συναπάντημα
Μείνε μαζί μου
Εσύ που πάντα θα νικάς το τέλος με γέννες
Να καούμε ρομαντικά
Μαζί
Στην αλήθεια της αθάνατης απελπισίας