stat

Mikrokosmos














Ακούω καθώς πρέπει ανθρώπους να πέρδονται τον εχθρό εαυτό τους
ροχαλίζοντας σαν ατάιστα πεταμένα μωρά σε κάδους σκουπιδιών 
πριν τους καθορίσει η ρώσικη ρουλέτα μιας άτυχης στιγμής 
Βλέπω πως σκοτώνουν για λεφτά χαρτιά
πως σκοτώνονται κατά λάθος σαν μοναχικοί βασιλιάδες
Βλέπω απ' τις χαραμάδες μιας ψυχοθεραπείας  νύχτας
πως ερωτοτροπεί η παράξενη οργή των εκλεκτών 
Γι' αυτό δίχως ζορμαπλίκι δε θ΄αφήσω ποτέ μια αστεία αλήθεια 
να φυτρώσει σαν παράνομο χασισόδεντρο πάνω στο κρεβάτι μου 
που ζητάει να ποτιστεί με ιδρώτα φυγής
Ακόμα κι όταν οι ειδήσεις των χαραμάτων
στάζουν αίμα πάνω στο σάπιο τηλεκοντρόλ 
από νεκρά στόματα καλοσιδερομένων πιονιών
Τότε  που προσπαθώ να ενωθώ με την βιοχημική εμπάθεια του Freud 
άδειος από σπέρμα και ψυχικό πόνο
Ξημερώματα πάνω στο καράβι της πρωινής άχνας ξυπνούν μαζί οι αγωνίες
Είναι η ώρα να ταξιδέψω μέσα σε σώματα στενά παντελόνια γλυκά φορέματα
έννοιες τριτοκοσμικές σοκάκια περάσματα στο μέχρι τώρα ξανά
Σαν βιασμένος  σε φυλακή ζωή υψίστης ασφαλείας
Το ατίμητο κενό του  " δεν ξέρω " ... εκεί
Οι αχνές χαρές και οι βαρετοί αγιασμοί 
στα προαύλια μια ήσυχης πουτάνας μέρας
" Όλα εν σειρά θέλουν να οργαστούν "  παραμιλώ 
περπατώντας σε ψυχαναγκαστικά πλακόστρωτα
Δίπλα μου πάντα κάτι θα ξεδιπλώνει βαρετό αλχημικό ταλέντο 
ίσα ευθεία στη τρύπα  μιας βαρετής κωλοπιλάλας φωνής
που μαγεύει πέη και κομποδεμένα καραβίσια αιδοία
" Θα ζήσω μακριά από αξιολύπητα ανθρώπινα αμαλγάματα " 
Ποτέ δεν μπόρεσα να το πω με πίστη μέσα μου 
Ταλέντο
Άθροισμα αγύμναστο
Θαυμάσιο επίτευγμα πόνου
Γιατί να συμβαίνει;
Το φως το επίπλαστο
Σαν κερί το γίγνεσθαι
Θες να μάθεις ποιος είσαι κι ο χρόνος δεν απαντά με τσαμπουκά
Μόνο σε στέλνει σ' αποσπάσματα για εκτέλεση των "έτσι πρέπει "  
για χάρη καραφλών και μακιγιαρισμένων αρπακτικών έξω σου
Μάχη άπνους και κουλτούρας άπνους
Μακάρι να μπορούσες να περιγράψεις τι σώζει στεγνά 
απ' τη ξεμπρατσωμένη μαγκιά μιας τρίλεπτης ραστώνης
Σαν αιδοίο αναύλωτο
Καθήκοντα
Ανοίγματα βιβλίων
Μελετητές μελετητών
Το εν εξελίξει "εγώ"
Εικονομαχίες ατομισμού
Σπέρμα ένστικτα κι επίγονοι
Δαρβίνειες ανεξήγητες ναυτίες
Μια λέξη μια ζωή 
Πόνοι κι άποψη 
Εγώ
Εσύ
Ίσως σε περιγράψω απόλυτα κάποτε σαν καρβέλι αχνιστού ψωμιού 
στο στόμα γυπαετών καταμεσήμερο ενός βαρετού καλοκαιριού
Όσο φονεύοντας η ζωή θα ψάχνει τα περιοδικά υλικών συνευρέσεων
Κι όλο θα πιστεύω  πως έτσι κάτι θα μου σκοτώνει χρόνο κι ακινησία
αντί να πάρω zoloft ταξίδι στο ντεκαυλέ ενός ήρεμου χημικού ύπνου
Υπάρχει μια τελευταία ελπίδα εικόνα στο μυαλό σου 
που μπορεί να σκεφτεί ένα πράγμα την φορά
Θες να ξέρεις τι δεν είσαι για να σκορπιστείς απαλά 
πάνω στο πλυμένο σεντόνι απ΄τα χέρια μιας θεάς μάνας
Κρατάς στα χέρια την πιο όμορφη ψυχή του κόσμου σε αυτοάμυνα
και κάτι πιστεύει μαζί με το φθηνό νερό που πίνεται και κατουριέται 
πως αργοπεθαίνει για χάρη σου
Για χάρη μιας ανάγκης που δεν έχει αθανασία 
παρά μόνο κώμα στην εντατική πριν το τέλος του εγώ
Έχεις κάτι που δεν έχεις 
Έχεις τα πιο δυνατά παράλυτα χέρια στον πλανήτη 
που σκοτώνουν νεαρό βούβαλο με μια γροθιά
Έχεις τα πιο πεντακάθαρα ροζ σπλάχνα στο σύμπαν 
που καρκινοβατούν σε χιόνια χρόνια
Ταγμένα να εξερευνηθούν για ιατρική μελέτη σε άθλια πανεπιστήμια
Τους πιο ανθεκτικούς κροτάφους στον επινοημένο πόνο   
που φοβάμαι φοβάσαι θεέ του μισού ρέστου παπά που δεν αντέχει το θεό 
και δεν φτουράει κανένα όπιο δίπλα του
Έχεις το τελειότερο δέρμα που καυλώνει μύκητες να το φάνε σε μια μέρα
πριν στο γλείψει ερασιτεχνικά μια 18χρονη γριά κολομπίνα 
χωρίς να έχει φάει ούτε ένα χρήσιμο ακροδάχτυλο 
στα άγουρα καταθλιπτικά της χρόνια 
" Είσαι θεά "
Πνιχτά μες το λαρύγγι σου ψιθυρίζεις δίπλα στο κουφό αυτί της
Όχι 
Δεν ξέρει πόση αιώνια ψυχοθεραπεία καύλα κουβαλάει 
στο λευκό βαρετό βρακί της περπατώντας
ούτε πόσα σκουπίδια έχει μέσα του ένα αυτί 
όταν το καθαρίζει με ζεστά νερά ο ντοτόρος
Κι εσύ
Ζητάς συγνώμη για το θέαμα 10ετιων  βλέποντας πόσο πολιτισμένο ζώο είσαι
Τι είναι σοβαρό;
Τι απέμεινε στην νηστεία πρόοδο μιας αποτριχωμένης  λαίλαπας;
Μόνο η ευχή των σπηλαίων από πουτσαράδες αγίους 
Που αφάνιζαν τον φόβο τους κάθε βράδυ πιστεύοντας σε κάτι ανύπαρκτα δυνατότερο
απ' την ηδονή του επινοημένου θανάτου τους
Ευχές δυνατές με πίστη είναι το θεμέλιο πετραδάκι  
που ανοίγει ορέξεις για σεξ και θεράπαινες αυτογνωσίες
Κενά κι απροστάτευτα είναι όλα τα υπόλοιπα 
Επινοημένα 
Που ξεφεύγουν σαν μύγες τον θάνατο στο τραπέζι της αιώνιας καμπούρας
Η πίστη κόβει βόλτες έξω μας 
Τη ψάχνουμε με φρενοβλάβεια εκεί έξω
Κοιλιές 
Νεκρές ορέξεις 
Έτοιμο φαγητό ψυχής
Άπνους και τρελός
Φίλος κι έναστροι μαλάκες για την μοναξιά μας
που δεν καταλαβαίνει κανείς μέσα στην μοναξιά του
Πέτρες μυτερές οι ανάγκες 
ψευτοζώ αγάπες
σαν μουσική πάνω στο πετσί του χρόνου μας
Πρόζες φωνής κι αναποδογυρισμένες βάρκες απόψεις 
Άμυνες στο τελείωμα μιας μέρας που δεν συμβαίνει τίποτα διαφορετικό
Μόνο οι νύχτες σε καλούν  
να βρεις καινούργια νοήματα και φανταστικούς εχθρούς φόβους
στ΄απομεινάρια ντουβάρια μιας ψυχής που πέταξες από ανάγκη 
για να μη κρυώσει μια αγέννητη αγάπη προς τα μέσα
Χρέος στον εαυτό σου τυλιγμένος με κασκόλ θηλιά γιατί έτσι την είδες
Έτσι πίστεψες πως θα σε αγαπήσουν οι θλιμμένες κρεατομηχανές 
θα σε δοξάσει η ψευδαίσθηση μιας τράκας εικόνας έξω 
Ξημερώνει ο δανεικός βραδινός χρόνος μου
Τελειώνει
Μα νιώθω να με κυριεύει ίσως το μόνο πράγμα που δεν επινοείται
Ευτυχώς 
Κοντά στην ευτυχία υπάρχει  Έρωτας
Νιώθω πως μπορώ να πνίξω το χάραμα των φόβων της   
με μια καλημέρα που έμαθα ν΄αγαπώ
" Καλημέρα ευτυχία  " με ξέρεις
Έλα και κούμπωσε το κορμί σου πάνω μου
Το νιώθεις 
Το ξέρουν και οι μικρόκοσμοι που ξεκουράζουν φυλακισμένες ψυχές 
και ζουν μέσα σε αστεία ανέκδοτα επινοημένου πόνου
" Μικρόκοσμος "
Θυμάσαι
Τότε 
Που το ψιθύριζαν χωρίς φωνή τα χείλια μου
εκείνο το πρώτο βράδυ ανάμεσα στα πόδια σου;