stat

Catch the blue train









Μη τιμωρείς το σώμα για χάρη των αρπαχτικών έξω σου
Στείλε γράμμα χωρίς γραμματόσημο στην αδιάφορη ματαιότητα
Πάρε το θάρρος να στείλεις αυτό το γράμμα 
με αρχή το μη γενόμενο βάπτισμα του πυρός της
Ποζάροντας μπροστά της 
με το τέλος της δικής σου πικραμύγδαλης επινοημένης περιπέτειας
Είναι τρομερό
Να μπορείς να τρέχεις πάνω στο πέτο του κοστουμιού του Καρυωτάκη 
για να ξεφύγεις από το καύκαλο του 
Όπως δεν είναι καθόλου δύσκολο 
να ταξιδέψεις με αναμμένες πυρκαγιές από εμπρηστικούς φόβους 
κάποια χιλιόμετρα μακριά με τον μουτζούρη 
για να συναντήσεις την τρέλα ψυχοθεραπεύτρια
Έχει γυναικεία μορφή και την λένε Ευτυχία
Ίσως να μη πιστεύεις στην αρχή και το καλλιτεχνικά επινοημένο
Μα όσο αγκαλιάζω σώματα με παθογένεια που άλλαξαν  
για χάρη όσων δεν  καταπίνει η μεγαλειότητα του "ΕΓΏ" 
τόσο νιώθω πως ο κόσμος του καταπονημένου τότε Βούδα
αποκτά υπόσταση ύλης κι ενέργεια μέσα στο φυσικό του περιβάλλον 
που αποσυντίθεται μακάρια σε νοήματα που δεν πονάνε παρά εξουσιάζουν
Μη πιστέψεις ποτέ στην ζυγαριά που αδικεί πορείες που δεν αντέχονται 
Μην αφεθείς σε κουτοπόνηρες μαγγανείες ανύπαρκτων διαβόλων και θεών 
για να σωθείς από θανάτους
Γίνε συλλέκτης σκουπιδιών με σπαρμένη εξέλιξη μέσα τους
Γίνε ένα νόημα για κατανάλωση 
Γίνε μια ιδέα που διαφέρει προσωρινά σαν ένα τόξο που σκοτώνει το ανίκητο
Σήμερα ενώσου με τον καθρέφτη σου και μίλησε μαζί του για πίστη
ακόμα κι αν δε νιώθεις πως αυτό είναι το ζητούμενο των άπειρων κόσμων
μέσα κι έξω από αυτό που φαίνεται
Το Εγώ  είναι ο δειλός ποιμένας σου
Πίστεψε στη δειλία μας
Πες
Είμαι ένας βλάκας σωσμένος από χέρια δυνατότερων από μένα μα καταλαβαίνω 
Πόσο πρέπει να υπομένω αυτό που δεν αντέχω να ζω δίπλα τους
Μη με ρωτήσεις πως θα μπορούσες γιατί αυτή η απάντηση αργεί και φταις μόνο εσύ
Λόγια ... μόνο καλοβαλμένα λόγια είναι η ζωή μας πια όχι ύβρεις σε φάκα ελάσσονα
Μα
Ένα παν νόστιμο αιδοίο στο στόμα του λύκου μου 
δεν θα έσωζε  τα σκουπίδια που γι' αυτά τώρα γράφω 
Πόσο ακόμα εμένα τον ίδιο για το συγκινητικό του πράγματος
Αγαπητή μου μετριότητα
Σε σέβομαι και δεν βρίσκω τρόπο να παραδεχτώ αν εσύ η εγώ είμαι υπέρ άνω
Αν αυτές οι εμφιαλωμένες αμπελοφιλοσοφίες της ελλειμματικότητας είναι η ουσία
Η αυτό που διάγουν οι κουβάδες είναι η ξεκούραση μιας ψυχής 
που οδεύει πριν την ώρα της προς τον θεό θάνατο
Πανάκριβα ντεκολτέ με καυλώνουν μα εσύ μη δίνεις σημασία αμφιλεγόμενα
Παίξε με θεατρικά σκιρτήματα τον ρόλο του λιγότερα αγαπημένου εν ζωή
Θα σε βρει το θέρος μιας ερωτικής θύελλας για να προδώσεις ότι δεν έζησες από μικρός 
Τότε που ένιωθες πως τα βασιλόπουλα έχουν μικρό πέος μα δεν το παραδεχόσουν
Ξινισμένες ορέξεις βασανίζουν μια πρόζα θανάτου τα πάντα
Ευχές κι ευχολόγια αναδύουν οσμές κατουρλιού
στα ρουθούνια μιας ευλογημένα καταθλιπτικής επανάληψης
Και λες... ζω ρε!
Μπορώ και υπάρχω ξανά
μέσα σε κουρμπέτια που στολίζουν έθιμα άλλων ηθών και εθίμων 
και καμία σχέση δεν έχει μ' αυτό
που μια μεσόγεια μάνα που επέλεξα να με γεννήσει δεν έχουν
Ο Δίας ήταν κακός
ο σώφρων μαλάκας ήταν καλός
ο τεράστιος Κύκλωπας ήταν αγαθός 
ο ξένος πυρομανής των βολεμένων δασών μας ήταν υπό θεραπευτική αγωγή
Δεν βρίσκω καμιά διαφορά στο πηλίκο μιας διαίρεσης που δεν έγινε ποτέ
Δεν βρίσκω τον χαμένο τρόπο που κάτι κάποιοι δεν θέλανε να ισχύει 
ως τρόπος αναγωγής σε άλλα επίπεδα
Μα
Το ερώτημα παραμένει
Γιατί δεν θέλανε;
" homo homini lupus "
Νίκησε το μωρό μου
Λόγια
Το 3025 θα χαμογελώ ζωντανός
Εσύ 
Θα διαβάζεις ότι έγραψα σήμερα και θα ταυτίζεσαι μαζί του
Ω ναι
Εγωπάθεια
μηρυκασμός
υστεροφημίες ωδές
Όπως θες πες το
Οι ταπεινότητες είναι γι΄αυτούς που φοβούνται τους σωματικούς θανάτους
Μα πάλεψε αυτό που δεν νικιέται
Δεν είναι νωρίς ούτε αργά
Είναι η ώρα να γκρεμίσεις 
πριν σε γκρεμίσουν τα ίδια επινοημένα που σε πότισαν τόσα χρόνια
Έλα κάπου κάτω 
Εκεί
Στο άγριο ποτάμι θα μας βρεις
Σε περιμένουμε
Εμείς οι λίγοι κι εκλεκτοί 
του ανεκτίμητου  " τίποτα " του εαυτού