stat

Έκθεση ιδεοψυχαναγκασμών και άλλα καταθλιπτικά σε ύπνωση




  intro

Σε λευκό δωμάτιο  με αυτόχειρες εξοχές μπορείς να ζήσεις 
τις ώρες μιας πεντάμορφης τρέλας που φοβάσαι
Τότε που σε κυνηγά μια εικόνα
ένα αιδοίο 
ένα πέος
ένα κομμάτι πνεύμα
μια ρόδα ζωή δοσμένη στα ψεύδη
ένα μαχαίρι κουζίνας
ένα δήθεν ρολό χαρτί τουαλέτας
Είναι οι στιγμές που θέλεις μα δεν μπορείς
να σκοτώσεις
να σκοτωθείς 
να σώσεις 
να σωθείς και κανείς  μέσα στον βαθύ του ύπνο 
δε μπορεί 
δε ξέρει 
δε θέλει 
να σου κρατήσει το χέρι να μην εγκληματήσεις
Μόνο ο νόμος κι ο φόβος σε στέλνουν για ανάκριση ξανά
κάτω από βαρετές λάμπες κι ανόητες ερωτήσεις 
από σατράπηδες ανθρώπους 
που  ζητούν να τους πεις ένα ακόμα ψέμα που αντέχεται  
Να υποκριθείς την αλήθεια  
σαν τελειωμένος αλήτης χασικλής  θεός
Η τρέλα σε μαθαίνει κάτι ανθρώπινα απλό
Πως να κλείσεις δυο φέρετρα μάτια σ΄ἐναν μονόφθαλμο λάκκο ζωής
Αν με ρωτούσες πως δεν μπορείς να γλιτώσεις  θα σου έλεγα 
Ένας τρόπος είναι να σερβίρεις  τη σιωπή σου 
σε πλακέ ανοξείδωτο κονσερβοκούτι στο σήμερα 
με γκουρμέ πετσέτα στο χέρι σε πεινασμένους πελάτες ανθρώπους
Ένας άλλος 
είναι να μάθεις ν΄ακούς τους παφλασμούς απ΄τα κύματα του αίματος σου 
μέσα στην αιώνια φυλακή ζωή χωρίς χρέη στη τράπεζα μάνα φύση
Ότι σου δώσει δανεικό έτσι κι αλλιώς  θα το επιστρέψεις  με τον θάνατο σου
Έλα να συμφωνήσουμε μια φορά
Εξ αρχής 
Πάντα κάτι στο τώρα θα γεννιέται  και θα θλίβει 
τους ψεύτικους σωσίες των τολμηρών αλχημιστών του  "πέρα από την ζωή"
Ξέρω 
Δεν με καταλαβαίνεις μα... εδώ και χρόνια κι εγώ
πατώ κουμπιά
πατώ πτώματα
πατώ ότι θωρώ μονόφθαλμα
πατώ ακόμα ένα κουμπί μιας ανεξήγητης αντίστροφης μέτρησης
στο τηλεκοντρόλ μιας ζωής για να δω το ίδιο έργο  άλλη μια φορά
Μα δεν συμβαίνει
Δεν βλέπω τίποτα διαφορετικό
Μόνο ξεκινά η κασέτα να παίζει ...


main

Αν η  ζωή διαρκεί 1 λεπτό 
Τόσο μου αρκεί να χύσω στον κόλπο της 
Να κοιμηθώ σαν επιτελεστής ενός έργου 
σε βάρος μια ηδονικής νομοτέλειας 
που το σώμα αν δεν την νιώσει πεθαίνει 
αργά και βασανιστικά 
Σαν ισοβίτης σε φυλακή με ανοιχτό φρεάτιο απόδρασης 
Ο κέικ 
Είμαι ένας χρονοδιακόπτης άνθρωπος χωρίς "εισαγωγικά "

Αν η ζωή διαρκεί 1 ώρα
Τόσος χρόνος μου χρειάζεται για να σε βρίσκω φθηνά 
Γιατί δε με νοιάζει η πληγωμένη ακρίβεια μιας αρπαχτής πληγής
Είτε σε τουαλέτα σε pure tall σκυλάδικο
είτε σε γραφικούς Άιφελ πύργους με φιλάργυρες ορμόνες 
είτε σε υφέρπουσα κατάθλιψη σε πάρω στα όρθια 
Ένα και το αυτό
Το βρίσκω συναρπαστικά αλήτικο
Ποιος; 
Εγώ! 
Ένας φασίστας επινοητής!

Αν η ζωή διαρκεί 1 μέρα 
Μου αρκεί να μεροκαματιάζω 8ωρο με  γρίνια δουλοθεραπεία
όσο η τεμπελιά δε σκοτώνει ψυχές 
παρά τις εξελίσσει σε παγκάκια με ζητιάνικο απλωμένο χέρι
κι ανεκδιήγητη μοναξιά 
Μάθημα ποίημα 
για κέντρα ανεπάρκειας κοκόνες και θύματα πανικόβλητους στυλοβάτες
Μα
Δεν γνωρίζω ακόμα πως και γιατί συμβαίνει αυτό σε κάποιους
Γιατί το σέβομαι
το μισώ
το φοβάμαι
Γιατί
Τεμπέλης  =  άχρηστος +  για τους φασίστες - στριες δις πολλούς - λλες, 
pou to krinoun etsi
Κι εγώ ένα με αυτούς μα μ' επιχείρημα την μακαριότητα του "δεν σαλεύω"

Αν η ζωή διαρκεί 1 μήνα
Τότε είναι που θυμάμαι 
Τότε θα πληρώνω τα γαμησιάτικα 
Γιατί έτσι μου είπαν πως πρέπει
Μα εκείνη τη στιγμή που πληρώνω σκέφτομαι άδολα 
ΕΓΏ...  ΕΣΎ μπορεί να θέλουμε
Μπορεί να μπορούσαμε 
έστω να ζούσαμε στον Αμαζόνιο με ξυλόκαρφο στο πέος 
η πέντε κρίκους στα θηλυκά λαιμά μέχρι τα 80 μας αμισθί

Αν η ζωή διαρκεί 1 χρόνο 
Ακριβώς τόσο  μου χρειάζεται 
να γιορτάσω την ασταύρωτη αθανασία  και το γήρας 
των επινοημένων σκουπιδιών 
μιας  ομοφυλόφιλης παιδόφιλης μοβ τιάρας 
Ιερής ταμπέλας 
πυροβολημένης 
από το δίκαια ανόητο δίκαννο του κατσικοκλέφτη
κι ενός βαμμένου ξύλου 
με κακόγουστα φωτοστεφανάτα μπαρμπαδελάκια
πλαισιωμένα με πολλά αλληλούια songz 
Τεμενά στο ανεπιτήρητο μιας ύπνωσης 
που καλά καρτερά και βολεύει μια fear rompa life

Αν ζωή διαρκεί 10 χρόνια 
Θα είναι αργά για το τι είναι σωστό για τα ανύπαρκτα επόμενα μου
μιας και τα γονεϊκά μου πρότυπα ήταν είναι και θα είναι 
το άκρων άωτον του κλειδιού
που δεν πρόλαβα ν΄αρπάξω μέσα απ΄το συρτάρι 
πριν το πέταγμα μιας ζωής αλήθειας  μου 
Που δεν πρόλαβα να επινοήσω 
κόντρα στα μπαρουτοκαπνισμένα σκουπίδια μας
και πριν τη κλειδώσω οριστικά  για πάρτη μου

Αν η ζωή διαρκεί  20 χρόνια
Μου αρκεί 
Ίσα να προλάβω  να ζήσω το αντάρτικο μιας λόξας με ξένες πλάτες 
στα μούτρα των έξω κακών αντίτυπων 
κι ότι κατιμάς παίζει στη ρόμπα μόδα του αιώνιου "απολύτως τίποτα"
Που προ αποφασίζουν τι άρωμα θα έχει τα εβραιόπουλα 
μέσα και πέρα απ΄το  " τι και πως μας"
Έτσι
Νιώθοντας ως κέντρο κόσμου που δεν έχει πιο έξω βαρβάτο σύνορο 
απ' τα μακαρόνια με κιμά του Μαντολάτου  
που μας πάει με τσιτάτα κόντρα στο τίποτα μιας TV χωματερής
ας αναφωνήσω ταπεινά... 
"δεν γαμιόμαστε! "
Εγώ στα 20 μου δεν θέλω δεν ξέρω 
δεν μπορώ να μιλώ και να γράφω 
για την τρέλα του φασίστα μέγα Αλέξανδρου
που χέστηκα τι έπραξε πριν 600 εκατομμύρια χρόνια
για να μην πέσει σε κατάθλιψη όπως εγώ σήμερα 
χωρίς ιστορικά παπάρες εκστρατείες κατά υπόδουλων σοφών 
εξαρτημένων δούλων σκοτώνοντας κόσμο  
Μόνο  " εγώ "  και  " τηλεκατευθυνόμενους μάιντ " μπορώ να δηλώσω
ενώ πρέπει να τον  θεωρώ και ήρωα μου από σχολική καταβολή
Χίτλερ και μέγα μαλάκα .... Ουστ από το μυαλό μου! 
Για πρωινό χέσιμο και οι δύο σας ρε μολυβένια φασιστάκια
Η απάντησης

Αν η ζωή διαρκεί 30 χρόνια  
Τότε πολύ καλά  και πιστά επινοώ κι υπηρετώ 
τα καλό πλυμένα  εγκεφαλικά μου κύτταρα από κωλοκοτρωναίους γονείς
Γαμήλια ακολουθώ  τα ρύζια 
Μιας απ τις πολλές γελοιότητες του...
"κάνε εγγόνια να εισπράξω λανθάνουσα ευχαρίστηση"
κατοχικά συνδράμω στα σοφά χνάρια του Δαρβίνου
γεννώ κάτι για να γυρνώ το βράδυ σπίτι λιώμα  
και να λέω ...
"τώρα με θεραπεύει το παιδί μου γιατί εγώ ποτέ αλλά και πότε  θα με αντέξω;
Θέλω αγάπη από έξω
και κυρίως εξαρτημένη από μικρούς άβουλους σπαρτούς γόνους
όχι αρχιεργάτη αγάπης τρελά για μένα 
προς εμένα 
μέσα μου!"
Όσοι δεν το αντέχουν κάνουν παιδιά
Οι υπόλοιποι τρελαίνονται πνιγμένοι στο σάλιο τους
Οκ
Εργοθεραπεύτηκα και σήμερα
Μαστούρωσα από επινοημένο ένστικτο
Πάμε σπόρκα μίζα παιδί μου!
Όλα αυτά με μήτρα - πάτερ έπαρση όμως
Ξέρω - μπορώ - διαμορφώνω το μία από τα ίδια μου .... τους
Το όχι άδικα το συζητάω αιώνες μαζί σου εχτρέ μέτριε χωρίς καν να σε αγγίΖω

Αν η  ζωή διαρκεί 40 χρόνια 
Τόσα μου αρκούν για να νιώσω το τρέμουλο από ψυχοσωματική νηστεία 
Μα είναι (τόσο ωφέλιμη η πουτάνα!)
Πιστώνω την ζωή μου σε αυτό που γράφω και ζω
Είναι και μοιάζει  με μετανιωμένες θηλιές
Είναι κρυμμένη σε πατάρια με σάπια θερμοσίφωνα για πέταμα κι αλλαγή
Μοιάζει με ματαιότητα κρυφή αλλά σιωπά!....σσσ!
Μη σε ακούσει... η...  ο...  βολικά βολεμένος...  νη... σύντροφας ... φισα!
Θα χαθεί  το βλάσφημο όνειρο

Αν ζωή διαρκεί 50 χρόνια... 
Τόσο πάνω κάτω καθυστερεί να' ρθει μια ρόμπα  αυτοσυντήρηση 
Γιατί δεν ξέρω τι εστί θάνατος που με σώζει
Κι ένα πρόχειρο γκρέμισμα μ' επαναφέρει στα πρότερα πατήματα του "ζω"
Αλλά πως;
Θα το βρεις έτσι!
Στο υπογράφω! 
Είναι ο σωστός πρόχειρος δρόμος
και το μόνο μη επινοημένο αυτού του κειμένου 

Αν η  ζωή διαρκεί 60 χρόνια 
Τόσα μου χρειάζονται 
Για να θέλω χώμα κι επιστροφή στα αρχέγονα της μάνας θεάς φύσης
Όπως το ποδήλατο
Το μαθαίνεις 
Μα η καύλα της σέλας εκεί ανάμεσα δεν σε εγκαταλείπει ποτέ
σαν το αποσμητικό τους
Η ζωή δεν είναι μόνο "καβαλώ καταλαβαίνοντας" 
αλλά... και 
"θέλω να αισθάνομαι ζώντας"

Αν  ζωή διαρκεί  70  χρόνια
Ακόμα 
Και τότε 
θέλω απλά να ζήσω 
ότι δεν με δίδαξε το μόνο αυτονόητα σίγουρο της ζωής
Ο καριόλης ηγέτης  ΘΑΝΑΤΑΣ η Ferrari τα τέλεια ζυγωματικά 
κι οι αυγοθήκες στα κωλομέρια μου πριν χτυπήσω στ' άσφαλτα
" Καλά αξημέρωτα έξω από τράπεζες  στις 4 τ΄αξημέρωτα φαφλατά παππούλη "

epilogue

Κάποιοι δεν ξυπνούν ποτέ από το λήθαργο του δήθεν δηλητηριώδους ερπετού
Προφανώς αρέσκονται στο...
" έμαθα να έρπω και μου αρκεί "
κι όχι στο...  " θέλω να  πετάξω " που δεν τους  φτάνει ούτε  στα όνειρα τους
Κίνητρο να γράψω ότι έγραψα αυτό βράδυ:
Εδώ και μέρες βλέπω  στους εφιάλτες  μου πως πετώ 
κουνώντας τα χέρια μου σαν πουλί
Απλά κουνώντας τα χέρια μου 
κόντρα στα επινοημένα  αυτοκαταστροφικά "δεν ζω" μας
"Πετώ!"
Πετώ ρε μαλάκα φίλε!
Πετώ θηλυκό μου!
Πόσο μ΄αρέσει να ξαναβλέπω και να ξαναβλέπω αυτόν τον εφιάλτη!
Έχω τη αίσθηση πως
Πως θα πετάξω 
πριν αφήσω νεκρός στα χώματα το αμήν των νεκρόφιλων παπάδων
Πολλές φορές το υπόσχομαι στ' αντάρτικα θέλω του ανύπαρκτου
Λέω πως θα ξεχάσω για πάντα την υποσυνείδητη μούφα μιας εξουσίας 
που δεν χορταίνει με πραγματικές εικόνες
Το ξέρω
Το νιώθω 
Το υπόσχομαι κόντρα στο εγώ μας
Κι από κει χαμηλά η  ψηλά 
θα ήθελα να ψελλίζω
Ήμουν αληθινός
Έζησα δίπλα σου
Δυστυχώς
Για ότι έγραψα 
Κι ότι θα μπορούσα να ζήσω χωρίς εσένα
Έτσι