stat

Autumn and faked pain

















Κάτι φορές μπορώ να κάνω την μύγα παχύδερμο άνθρωπο ελέφαντα
Να πεθάνω ακαριαία μέσα σε μουσικό σιδερένιο κουτί
Να πετάξω μέσα σε αθεράπευτα όνειρα κουνώντας τα χέρια μου
Να μάθω τι κρύβουν μέσα τους οι αγύμναστοι κοιλιακοί του μυαλού μου
Να σκορπίσω ένοχη ύλη κι ευτυχία αναμονής σε φέιγ βολάν χωρίς σκοπό σε δρόμους
Να ερωτευτώ κάθε λογής ζώο μα και να το σκοτώσω πριν σκόπιμα ακόμα γεννηθεί
Να μείνω ατάραχος δίπλα στη φρίκη της φράσης  "να΄σαι καλά"
Να μηδενίσω το κοντέρ μια μηχανής που ορίζει το χαμένο χρόνο 
πριν με πουλήσω με άποψη
Να βγάλω το μεροκάματο μιας ζωής που 8 ώρες πεθαίνει 8 κοιμάται 8 αργοπεθαίνει
Να θεραπευτώ για πάντα 
τρέχοντας πάνω σε πρώην κακόφημους δρόμους υστερόφημων νεκρών
Να πονάω επί χρόνια χωρίς να κατανοώ γιατί επινοώ πόνο
Να  σέβομαι και να ασπάζομαι κάτι που διέπρεψε χωρίς εμένα δίπλα του
Να απελπίζομαι κάθε φορά που παγιδεύομαι στα χνάρια του παντοδύναμου "ΕΓΏ"
Να πηδάω μάντρες αιδοία φύση τυφλός στο πέρας μιας βολής έξω από φυλακές
Να τρέμω τα πρωινά 
μη τυχόν δεν ξανακούσω αυτονόητα πουλιά να κελαηδούν  στην ίδια αυλή
Να σαρκάζω την αξιοπρέπεια μου ειρωνικά κι άσκοπα 
μασώντας ανάλατες σάρκες ανθρώπων
Να σέρνω από εκεί χαμηλά την ζωή  μου πάνω σε πατίνι στα 25 μου γιατί δεν έχω πόδια
Να πιστεύω σε έναν ξυλοπόδαρο θεό που ούτε καν μου έχει κάνει στοματικό έρωτα
Να κλαίω με εικόνες που δεν μπορώ να αντέξω γιατί δεν έμαθα να μ' αγαπώ 
Να αυτοπυρποληθώ  ξέροντας 
πως το άδικο είναι ένα είδος ανεξήγητου αστείου σε οργασμό εδώ και χιλιάδες χρόνια
Να ψωνίζω ευχές και λύπη 
πίσω από ακίνητα βουνά πρόσωπα στρόγγυλες θάλασσες κι ανθρώπινο φασισμό 
Μπορώ ακόμα να υπάρχω
Έστω στωικά κι επινοημένα 
σαν τροφή στο στόμα μιας φύσης που μ' αγαπά χωρίς να ζητά τίποτα από το εγώ μου
υπομένοντας το σίγουρο πέσιμο της αυλαίας του ...  "μπορώ μου"  
Όχι πόνος 
Μόνο επινοημένη αγάπη μέσα μου
Μόνο αυτό θέλω και μπορώ