stat

000 185
















Χαιρετώντας στους δρόμους το παντοδύναμο εγώ
Εκεί ανάμεσα
Είτε μπρος είτε πίσω
το βαρετό υφήλιο οπίσθιο προσωπείο
θα έχει πάντα τη γεύση μιας επιδοτημένης αγάπης
που δεν έλαβε κανείς από γονείς
με κοινωνίες θέατρα σκιών
κι εφεδρικούς Αμερικανούς αναλώσιμους φασίστες
μέντορες του τι εστί... "ζω με υπερμεγέθη πρότυπα"
Εγώ δεν τα ξέρω όλα
και μη με ρωτάς τι ράτσα παπάρα είμαι
Εγώ  τόσα χρόνια έμαθα
πως έχω ένα άσχημο προσωπείο και τίποτα δε συμβαίνει
Είμαι ένας άσημος ξένος
Έχω όμορφο όνομα και ψυχή και τίποτα δεν συμβαίνει
Είμαι ένας ακόμα γνώριμος ξένος
Γράψε με με γκρίκλις στα παλιά σου βολέματα 
Αν ποτέ ξυπνήσεις και με ζητήσεις θα είμαι ήδη νεκρός
Τότε έλα στο τάφο μου χωρίς λουλούδια
και ρώτα με τι σου λείπει
Δε θα σου απαντήσει κανείς σίγουρα από κει κάτω
Ούτε καν το " ΕΓΏ " σου
Θα φύγεις με την απορία πως
Αίσθηση είναι ότι νιώθεις
Κι όχι δεν είναι το διδασκόμενο μέγεθος
Ηδονή δεν είναι ένα παιχνίδι φθηνό
ληγμένο και ταγμένο στην γεωμετρία του φασισμού
μιας διδασκόμενης ευχαρίστησης για να μην τρελαθείς
Εγώ δεν θα ζω να στα ψιθυρίσω
Εσύ όμως θα ζεις να τα μεταδώσεις αιώνιε επινοητή;
Θα ζεις μάλλον με το προσδοκώμενο
για  την αρπαγή μιας γριάς μπιστεμένης Ελένης
προς βρώσιν του ανέραστα αξιαγάπητου φασίστα Πάρη
Σαν τα παραμύθια που σου μάθανε ν΄ακούς
Και  σε λυτρώνουν δήθεν
από επερχόμενους κοντινούς η μακρινούς θανάτους
Κι εγώ με σπαστό χαμόγελο κάτω από το καπέλο μου
μέσα στα χώματα σου
πίσω από συμπαντικές κουίντες
έξω απ΄ το φασιστικό τίποτα μιας γαίας που σε υποφέρει
θα αναρωτιέμαι στα γήινα σου βήματα ψιθυρίζοντας ...
"Χαίρε εγώ
Άρπαγα ανθρωπόμορφε άπνους πλανήτη
Γιατί χαίρεσαι την αρχή και φοβάσαι το τέλος σου;"