stat

Κiss my puzzle

Αν ερωτευόμουν τις αρνητικές μου σκέψεις
θ' άκουγε σκιρτώντας η καρδιά
Ίσως έτσι θεράπευε ένα σώμα που δε ξεχνά
Αν έδειχνα το ερωτηματικό μου στο έξω
που καθορίζει το φθηνό ιερό καθήκον των πολέμων μου
θα γινόμουν μια καθημερινή συνήθεια
Αν μπορούσα να διάγω
ως αυνανιστής των καθώς θέλω πόθων μου
το λίγο πιο μέσα που κρέμεται στο μύχιο μοναχικό μυστικό μου
θα σταματούσε απεγνωσμένα να μην ενώνεται με κανέναν
Αν ζούσα στην πιο όμορφη χώρα των ερωτήσεων
και της δύσκολης σταύρωσης
η αρχή της δεν θα ήταν πάντα μια φάρσα
που ξεπουλιέται συνεννοημένα κι όλοι θα γνωρίζαμε
πότε θα πέσουν οι τίτλοι του τέλους
Αν δεν χαμογελούσα ενημερωμένος πια μέσα στο μυαλό μου
δεν θα περιφέρονταν νεκροί
που υπόσχονται και ρουφάνε τους χυμούς
από τα κόκαλα των παιδιών που δεν γέννησα
Αν σταματούσα να χαίρομε ανήμπορος στους δρόμους
θα έπαυα να περπατώ σαν υποκείμενο
που δεν ξεχνά πως οι απόκριες πέρασαν
Αν γελούσα λες και είμαι ο εαυτός μου
η βασιλική μου καταγωγή δεν θα κρέμονταν
από την κλωστή του εσωρούχου μιας γριάς που κάνει ομοιοπαθητική
και τρώει τα έτοιμα μιας ανώτερα αμόρφωτης αλλά κατώτερης μοίρας
Αν αγνοούσα
πως είμαι ένα ακόμη ασήμαντο μέλος του μοναδικού άπειρου σύμπαντος
που κλέβει ενέργεια από τα λάθη και τον θάνατο μας
η βαρεμάρα της ομορφιάς θα έλειπε κουραστικά
μέσα από τις αναπνοές των φιλιών μου σε καλοζυγισμένα στόματα
βαμμένα με ανορεκτική πείνα που τα προσκυνώ ειδωλολατρικά από σύγχυση
με το χέρι μου ανάμεσα στα σκέλια
ν΄ανταγωνίζεται λαϊκά αυτό που ποτέ δεν φτάνω
Αν δεν συνέχιζα να χαμογελώ με το μάταια σαββατόβραδα μου
τις υπόλοιπες μέρες έξω απ μια πόρτα δεν θα έβρισκα τα επίγεια δώρα μου
να τ΄ανοίγω χωρίς να λέω ευχαριστώ σε μια ζωή που την έχω γραμμένη
στη σοφία ενός απολεσθέντα αδένα
Αν σβήσουν τα φώτα της παράστασης του
" από τότε όλα γνέφουν συνεννοημένα με χαρούμενη προσήλωση"
θα γινόμουν θαμώνας συνευρέσεων δικαίου σε πλατείες ξυλοδαρμών χωρίς ελπίδα
Αν έδειχνα την καρέκλα μου
που είναι καρφωμένη σε ατομικές συνεδρίες με κρύο ιδρώτα και μάχες με το σώμα
για να μάθει να ξεχνά να επιβάλλεται στο σύμπαν και όχι σε αφανείς λέσχες
που το σκοτώνουν για πλάκα θα ήμουν έρμαιο του ... "γελώ και θα γελώ"
μέχρι να γκρεμίσει αυτή η μασκαράτα μου
Αν χαιρόμουν όσο θα ήθελα να χαίρομαι για τα ίσια νοήματα
και τις αναποδογυρισμένες βάρκες
θα πνιγόμουν από την βασανιστική αναπάντητη ερώτηση
" Γιατί σώπασε η σιωπή μου; "
επινοώντας ένα πρόχειρο βολικό συμπέρασμα ισχύος
Πως η αδράνεια του έξω φταίει που δωροδοκεί το μέσα για να σωπαίνει
Αν έδειχνα πως γεμίζω τους ουρανούς μου με αστρικά λόγια
εγωπαθή ουσία κι ευφυΐα στημένων φόβων
απέναντι σε κάτι που δεν νικιέται επειδή οργανώνεται σκεπτόμενο
και δεν πετάει πέτρες πιστεύοντας πως έτσι θα ξεχρεώσει
θα πρόδιδα τ΄αδέλφια μου που είναι κλεισμένα στα σάπια σπίτια τους
και γράφουν ζωογόνα στο μέλλον για το μέλλον
Αν σου έδειχνα τον τρόπο να λυτρωθείς
κρατώντας το αιρετικό της άφεσης του πυρωμένου λοστού
που θα χωθεί στα σπλάχνα μιας ανάξιας κούκλας βιτρίνας για παραδειγματισμό
θα σταματούσα να γελώ για μένα
Αν δεν παρότρυνα να γελούν τ΄αδέρφια μου
να χαίρονται δυνατά μέσα στο αδύναμο του λίγου που δεν τους αρκεί
να στομώνουν τα ξυράφια τους με γαλουχίες ευοίωνες
κάθε φορά που επιχειρούν να νιώσουν ξεχωριστοί
ανάμεσα στου ίδιους που σκούζουν για να αποδείξουν την ανεπάρκεια του "ζω"
δεν θα έμενε τίποτα όρθιο να γομώνει τα καριοφίλια της ψυχής τους
για να κερνούν τον εαυτό τους κόπρανα κι αλάτι
Γιατί θέλουν να νιώθουν πως δεν είναι μακριά η πόρτα
με τις χιλιάδες ορέξεις και τον ασταμάτητο οργασμό
Αν δεν αδημονούσα να σμίξω στην γροθιά μου την καρδιά τους
όταν βρεθούμε κάποια μέρα στα λημέρια της υγειάς μας
για να ξεζέψουμε απ΄τον κύκλο που μας έδεσε τόσα λυπημένα χρόνια
μακριά απ΄τα καταραμένα σκουπίδια
θα ζητούσα συνουσία με τον όχλο την αφάνεια την ορφάνια
τις μυαλωμένες ελλείψεις και τα συναφή που ξέρουμε
και φάνταζαν πάντα στην αυγή μας παιχνιδάκι κουρδιστό για τσαλαπάτημα
Αν χαίρεστε
αν γελάτε στα στερνά του βρωμερού τέλους των απολιθωμένων δεινοσαύρων
Αν κρατάτε βαμβάκι και μια καλημέρα στα χέρια σας
για να σφάξετε τον αμνό της αφόρητης ξεραΐλας όταν χρειαστεί
Μόνο τότε το "αν" θα γίνει αστείο παρών
Τι κι αν σου έδειξε κάποιος πόσο δεν πονά όταν πίνει 
Όταν ξεχνάει ποιος είναι 
Έτσι κι αλλιώς
Ζούμε στην πιο όμορφη χώρα των απαντήσεων και της εύκολης σταύρωσης