stat

Ρέστα




















Δεν είμαι θύμα
Είμαι αιχμάλωτος μιας θερινής καριολίτσας που δεν τη βαριέμαι ποτέ
Ένας γκέι υπηρέτης που μυρίζει τη χημική αλοιφή μιας διδαγμένης ματαιότητας
πάνω στην αντηλιασμένη και καλοξυρισμένη γραμμή του μπικίνι της
κι ενός υφάσματος που ήθελα να ασελγήσω πάνω του
Η στύση γαμημένα είναι το ζητούμενο της στιγμής που κερδίζεται λεπτό προς λεπτό
σαν χρόνος ομιλίας στο whats up των φτωχομπινέδικων κινητών
του μεγαλύτερου in vivo ανθρώπινου πειράματος
Μιλάω στη τρύπα του τόσο όσο αυτό να με κάνει να καταλάβω
πως είμαι θύμα της σκέψης μου
Καλοκαίρι είναι
Και η ψευδαίσθηση πρέπει να έχει οσμές από λαδόκολλα
κι αρώματα που χύνονται πάνω στο ζητούμενο της φαντασίας των λουόμενων
μιας αμμουδερής παρενδυσίας με αλμυρές προτάσεις απογύμνωσης
κάτω από διαφημιστικές ομπρέλες με φραπέδες και ξεκοιλιασμένα τάπερ της ντροπής
Μόνο οι μυρωδιές μπορούν να μας  κάνουν αθάνατους
στα βάθη τόσων θαλασσινών αιώνων που μας έμαθαν να χαμογελάμε
πίσω από ένα ξιπασμένο λάθεμα με φθηνό κρασί κι αποτυχημένες μακαρονάδες
που σημαίνουν έρωτα με γεμάτο στομάχι από βραδύς κι άφθονη κοπριά την επόμενη
Δεν είμαι ένα διεστραμμένο πιόνι λέσχης πιστό σε άγιες νηστείες
Αυτοί θέλουν να καταστρέψουν την ομορφιά να εξαφανίσουν κάθε σπάνιο θηλυκό
που δεν πρέπει να νιώθει πρέπει να ακούει με υποταγή και να θεραπεύει
μ΄ ένα 10λεπτο  χυσὀστυφο σπέρμα στο στόμα του τους ξινόγαλους τους οργισμένους
τους προβληματικούς τους ταριχευμένους που επιδεικνύουν τα παρεό τους
σε μουσείο με καταθλιπτικά μουστακαλίδικα ομοιώματα
Βαρέθηκα αυτούς που δήθεν γνέφουν στο αναλυόμενο σύμπαν
ενώ αυτό αδυνατεί να μαντρώσει στο στοργικά αρπαχτικό μυαλό του μπάζα σε ρέματα
χοντρές με έπαρση παντρεμένους σε διάσταση με παιδί βάσανο
16χρονα με αγαργάλητο κουβά μέσα τους γιαγιάδες με βουλές πεσμένες στα ψίχουλα
της μαύρης από πένθος φούστας κι είδωλα σε χιονισμένα τηλεκοντρόλ σάπιων κουτιών
με σκατένιο εμπόρευμα μέσα τους
Με βαρέθηκα αδελφέ γιατί ακόμα υπάρχω
Υπάρχω και σήμερα για να δίνω μάχη με το σώμα και το ανέφικτο κενό του "δεν ξέρω"
Πότε θα πεθάνω επιτέλους
Να περπατώ χωρίς λόγο στο πλευρό ανθρώπων που μύριζαν άνθρωποι
Πότε θα πεθάνουν επιτέλους
Να ψωνίζω βιολογικές  μαλακίες για να ξεγελάσω την χαμένη πίστη του νεραιδόκοσμου
Πότε θα πάψεις να με ξεγελάς με συμβολισμούς μαργιόλικο παραμύθι του παρά
Να φοβάμαι που πάντα χαίρομε με τον θάνατο ενός παλιού γνωστού
Πότε θα ζήσω επιτέλους
Να θαυμάζω την ντυμένη γύμνια εξιστορημένων γυναικείων σωμάτων
Πότε θα με γαμήσεις αιώνια για να τρομάξω
Να μιλώ με τον ίδιο τρόπο που μιλάω πάντα στου ίδιους γνώριμους
Πότε θα ανακαλυφθεί η γλώσσα των κωφάλαλων ημίθεων
Να μετρώ τα γράμματα που απομένουν από λέξεις σε μηνύματα
που στάλθηκαν σε παραδείσους για να παγώσουν τον χρόνο του "ξεχνώ"
Πότε θα σταματήσει αυτό το σκατολοίδι με τα υποκατάστατα!
Τ΄αδέρφια μου υποφέρουν ρε μπράβοι του μαύρου χρήματος
Ευχαριστώ τους επινοημένους σας θεούς γιατί
Δεν υπερεκτιμώ τόσο όσο παλιά
Έχει πέσει σε ψυχικό κώμα η μιλιά κι η κάθαρση γράφοντας....
"ότι πλέον δε μπορούμε να τα πούμε κατάφατσα"
Θα συνεχίσουμε λέει ν΄αλλάζουμε βρακί βάζοντας για τα επόμενα 1000 χρόνια
έσχατες θανατερές γεμάτες προσδοκία σκέψεις στο απαίδευτο του νου μας
γιατί κάτι μας σκουντάει στην απομόνωση του κερατά και δεν ξέρουμε τον τρόπο
να το παλέψουμε παρά μόνο με αυτοταπείνωση κι αυτοκαταστροφή
Και να το γιατρικό του ενός από τα πολλά πέρσοναλ "ευτυχώς"
Ευτυχώς εξιλεώνομαι κερνώντας άλλο ένα τσιγάρο την μάνα
μαλώνοντας με το στομάχι
τα πόδια
το κεφάλι
τα χέρια
την καρδιά
τους μυϊκούς σπασμούς
τα εμετά
τα όνειρα που δεν καταφέρνω να ερμηνεύσω την επόμενη του ξύπνιου
κουρασμένος από επινοημένες αρρώστιες
Ευτυχώς 
Είμαι θύμα του μοναδικά ανεξέλεγκτου διαδικτύου
Σερφάρω στο ζητούμενο της αστόχαστης ύλης
ιδρώνω από σκέψεις που μου προκαλούν βαρεμάρα καύλα και φυγή
κι αυτό το λένε κακή εθισμένη καθημερινότητα οι άναυλοι δημαγωγοί του παπαροσωστού
Είναι αστεία όλα αυτά παρμένα από αγγλικό κρυόκωλο ανέκδοτο ρε συντρόφια
Είμαστε ξυλοπόδαροι που πουλάμε μεζελίκια στα πανηγύρια για μικρά 5χρονα που μασάνε
πιάνοντας τοίχο μη τυχόν γκρεμοτσακιστούμε
και μετά πονηρά ζητάμε μεροκάματο απ΄ τον ντιλαδόρο
Έχουμε πλάκα και υλικό για "ολ γουέδα " ταπείνωση
Πάντα θα έχουμε αφού  παίξαμε την αλήθεια και τη χάσαμε σε ξεκαύλωτο τζόγο
Τα ρέστα μου ρε αδερφέ !
Τα γαμημένα ρέστα μου θέλω πίσω!