stat

Δι άδε σα


Φρόντισε εαυτόν
Πες την πιο φτηνή αλήθεια που πουλιέται ακριβά
κι αποθηκεύεται στην καμπούρα μιας ρόμπας στρουθοκαμήλου συμπεριφοράς
Αδυνατώ
Χάρισε τον σπάνιο εμετό σου στην τριχωτή χολέρα αυτού του αγκυλωμένου πλανήτη
με τις κρυφό μεσαιωνικές ανάγκες για ηθική αποκατάσταση της εξουσίας του
Αδυνατώ
Στείλε ιαματικές ευχές στα βολεμένα απομεινάρια των ένοχων μανάδων αυτής της χώρας
Αδυνατώ
Ζήσε κάτι στιγμές
ύπουλες τιποτένιες νεκρές όπως αυτές που ζουν τα σύγχρονα πρωτεύοντα θηλαστικά
Αδυνατώ
Βγες στο μπαλκόνι και κρεμάσου απ΄τα κάγκελα του ξημερώματος ελπίζοντας πριν πέσεις στο κενό  να σε μαγέψει κάτι απ΄ τις κρυμμένες σου σκέψεις που δεν γίνονται πράξεις για χάρη του...
"άντε γαμηθείτε όλοι " ισοπεδωτικά κι άδικα
Αδυνατώ 
Γίνε ένα βολεμένο απομεινάρι του εαυτού σου
Αδυνατώ 
Επικοινώνησε με εγκεφαλικές χειροβομβίδες μιας χρήσης απογυμνώσου για ένα ξεκατινιασμένο βράδυ σαν απολιθωμένος καταθλιπτικός δεινόσαυρος
κάνοντας κάτι υπέρ του ροζιασμένου κώλου σου για να σωθείς σαν πικρή καραμέλα
Αδυνατώ
Δοκίμασε τον μοναδικό τρόπο του "Ποτέ" και του "Πάντα" για να πάψει η έννοια σου
για τα κατακάθια μιας παλιάς ζωής που  γέννησε νόθα νοήματα και μουσκεμένους εντυπωσιασμούς απ' τις εποχές της χουντικής δεκάρας
Αδυνατώ
Δείξε αντίσταση σ' αυτό που αρκούσε και δεν ήθελαν δεν ήξερες δεν έλεγαν
αλήτεψε ξανά όπως τότε στ' άγουρα χρόνια σου στις γειτονιές με τις μουσμουλιές
Αδυνατώ
Άλλαξε το τσιμεντένιο μαξιλάρι που στηρίζει την πόρτα σου και περιμένει μισάνοιχτη
να την σκουντήξεις  μόνος κι ήσυχος σκοτώνοντας τη νιρβάνα που επινοεί ο "άλλος" εαυτός
Αδυνατώ 
Σταμάτα να είσαι ένα καλοκουρδισμένο κι επινοημένο ρομποτάκι στην σειρά
που διεκδικεί μερίδιο συνενοχής σ΄ένα έγκλημα που θα γίνει
Αδυνατώ
Μη ρωτάς... " Ποιον θα σκοτώσω κατά παραγγελία σήμερα; "
Αδυνατώ 
Έχεις καταλάβει την απάντηση που έχει δώσει ο γέρο χρόνος δικτάτορας
πως το μόνο αφιλοκερδώς που απέμεινε να σκοτώσεις είναι το εγώ σου;
Αδυνατώ
Έχει κατά νου πως εσύ θα φύγεις κι η γη θα μείνει και θα συνεχίσει να κάνει αυτό που ξέρει
να ξαναγεννιέται από το μηδέν την στιγμή που το έχει αποδείξει στο μακρινό παρελθόν της;
Αδυνατώ 
Γιατί συνεχίζεις να ξεγελάς τον νου μέχρι να γίνεις λιωμένα σκατά θαμμένα στο χώμα κάθε φορά που μια δομημένα καλοπαιγμένη και γαμημένη έννοια σε ποτίζει με την μέθοδο της επανάληψης
Αδυνατώ
Φτάσε όλο και πιο κοντά στα τοξικά συντηρητικά και το κλάμα της ζωής
που είναι γεμάτη χρηματισμένες ψευδαισθήσεις
Αδυνατώ
Γιατί δεν παίρνεις τον δρόμο της επιστροφής μέσα στη βαρέλα του θανάτου
καβάλα σε αυτοσχέδιο μοτοσακό κόντρα σ' αυτό που κάτι τύποι με μαύρα κοστούμια
και βλοσυρό βλέμμα σε έπεισαν πως είναι το σωστό;
Αδυνατώ
Πότε θα εστιάσεις πάνω στη πλάτη σου που είναι στολισμένη με σοφά βουζούνια
και μέσα τους φωλιάζει ο πόνος κι η πορεία σαθρών σκέψεων που τόσα χρόνια 
κόβουν ξινισμένες βόλτες στο κεφάλι σου που θέλει να κοιτά ανάποδα μα δεν μπορεί;
Αδυνατώ 
Γιατί δεν θωρείς ανάποδα τον έρωτα ανάποδα τους ανθρώπους ανάποδα εμένα ανάποδα μια ζωή
που σακάτεψες και ποτέ δεν θα σε πείσει κανείς πως είναι ωραία δεν θέλει αντίδωρο τις νύχτες
και δε λογίζεται με μάτια που τσούζουν από λεμονόλογα;
Αδυνατώ 
Γιατί συνεχίζεις να επικαλείσαι τον μεγάλο επινοημένο πατέρα της μηλιάς των παραβολών
και του ξεγλιστρήματος και δεν κοιτάς τον θάνατο κατάματα;
Αδυνατώ
Έχεις καταλάβει πως ζεις την ζωή σου στη χώρα των απαντήσεων και των σοφών ανάπηρων 
που τα ξέρουν όλα τα βολεύουν όλα μέσα σε μια άρπα κόλα απάντηση πακέτο
διυλίζουν κώνωπα με αρίδα τεμαχίζουν τη μαγκιά σε πρωτόγονες πριονοκορδέλες
και μασάνε τον θάνατο τους σαν βλάσφημα εξαρτημένα πεντάχρονα;
Αδυνατώ
Γιατί δεν γίνεσαι ένας αυτοεξόριστα σοδομισμένος που γουστάρει να κερνάει τη μάνα του τσίπουρο και τσιγάρο για να μοιράσεις έτσι τα γράδα και την νικοτίνη που δίνει ξεκούραστη παράταση ψυχής στη μήτρα που σε γέννησε αψηφώντας τους φονιάδες των προβάτων με το ξεχειλωμένο καβάλο
και τις θηλιές στο λαιμό που ρητορεύουν πάνω στα δέντρα της ελπίδας που φύτεψες τις Κυριακές;
Αδυνατώ
Σταμάτα να κοιτάς πως περπατούν στα καλογυαλισμένα τους ορύγματα
που μέσα τους φτιάχνουν διαχωριστικά τσιμεντένιων κλουβιών στήνουν πάγκους
και πουλάνε καταστροφή απλοϊκό θάνατο κι αντίπαλα σιχτιρίσματα
Αδυνατώ
Γιατί δεν λες φοβισμένα κι ομοφυλόφιλα σαν επινοημένος διάβολος σε σύγχυση...
"Εγώ θα το παλεύω χωρίς να ξέρω γιατί το κάνω!"
Αδυνατώ
Πότε θα γίνεις ξένος δωρητής σάρκας για να μάθεις να ξερνάς τις μέδουσες
που κολυμπούν στο αίμα μου;
Αδυνατώ
Ως πότε θα περιμένεις κάποιος να σε σπείρει για να ριζώσεις στο δικό σου κομμένο βουνό
απότιστος από πουτάνες βροχές;
Αδυνατώ
Φτάσε μπουσουλώντας περπάτα προσωρινά στο ένα άκρο προσωρινά καταστρέψου
προσωρινά άσε να σε δοκιμάζει ο "άλλος" προσωρινά μάθε ν΄ απαντάς
στον τόπο που γέννησε την ερώτηση φιλοσοφώντας έστω
με τ'  αφάρμακα εμβόλια του Καστοριάδη του Ράμφου του Γιανναρά
Αδυνατώ
Γιατί επιμένεις ότι το "Κάποτε" θα σου απαντήσει με σίγουρη ανοσία στις βδελυγμίες
και τα κελεύσματα του ουρανού στο...
"γιατί  ρουφάει τη ζωή με καλαμάκι βουτηγμένο στο άγνωστο  η φοβισμένη μας μπλόφα"
ενώ θα στο πει ο "άλλος" που γαμημένα επινοεί αυτό που αντέχεται
μα θέλει κότσια και προαυλισμό για να το κάνεις δοκιμασμένη πίστη ταγμένη στη τρέλα
που χαραμίζεις την ομορφιά της για τους άλλους;.
Αδυνατώ
Γιατί ανάβεις σπίρτο στον φόβο ποντάροντας σε μια επινοημένη παγκόσμια μητέρα
που γέννησε με δολοφονημένους κρίνους κι ανάπηρους πελαργούς;
Αδυνατώ
Έχει πλάκα να ζεις εξομοιωμένος με τα πασαρισμένα σκουπίδια και να μην νιώθεις
πως είσαι τυλιγμένος με το σάβανο της ζωής που πάντα στην ούγια του έχει ραμμένη
μια μικρή ταμπελίτσα και πάνω της γραμμένη την λέξη... "εγώ"
Αδυνατώ
Πότε θα μάθεις ν΄αντιμάχεσαι χωρίς τυμπανοκρουσίες φανφάρες σε πλατείες
αυτό που θ΄αλλάξει τον κόσμο προφέροντας με σωστή άρθρωση "το ποίημα; "
Το ποίημα που ούτε ρίμα έχει ούτε νόημα βγάζει ούτε καν επινοημένα αληθινό ήταν
Αδυνατώ
Δάνεισε τα παιδιά σου το χωράφι τους χιτώνες που δεν φόρεσες
τ΄ αποκαΐδια μιας λεπίδας στο λαιμό του Bukowski  για να μάθεις να " σε αγαπάς..."
Αδυνατώ
Πίστεψες ποτέ πως το πολυπλοκότερο μάθημα εν ζωή είναι αυτό που μοιάζει με χλωρό λίπασμα πάνω σε ότι σε αρρωσταίνει από άγνοια θανάτου πριν το θάνατο;
Αδυνατώ
Εστιάζεις ακόμα στ' ότι είμαστε εδώ για να φιλοσοφούμε με την μέθοδο του ass claping
γνωρίζοντας πως ο πόνος δεν είναι απαραίτητος είναι όμως πιο δυνατός
απ΄τους τυφώνες του μυαλού και μοιάζει με τέλεια τρυπίτσα που βράζει
σε μια κοινωνία κατσαρόλα μα φοβόμαστε να μπούμε στη δίνη της;
Αδυνατώ
Έχεις φτιάξει παρά το προχωρημένο της ηλικίας σου φωλιά με χνώτα ίδια;
Μια μικροκοσμική  φωλιά που θα ήταν ο ιαματικός σου στόχος για να μπορείς να εστιάσεις
στη γιατρειά της βασιλομήτωρ η του γορίλα σκοτώνοντας το χρόνο που θεραπεύει;
Αδυνατώ
Γιατί επιλέγεις να σωθείς εσκεμμένα η να πεθάνεις αυτοκαταστροφικά αφού κατά βάθος
ήσουν ένα αυτόνομο παιδί είσαι ένας σκονισμένος μεσήλικας και θα παραμείνεις
ένα μπαγιάτικο αποστεωμένο άστρο που δεν αγάπησε τους εφήμερους θανάτους του νου του;
Αδυνατώ
Τίποτα δεν πάει χαμένο τελικά!
Ούτε καν ένα επιπόλαιο "άντε γαμήσου!"
Ακόμα κι αν πιστεύεις
πως εσύ καβαλάς την μπουλντόζα ενός εαυτού που ακόμα αδυνατείς ν΄ αγαπήσεις

Αδυνατώ να σε γράψω στ΄ αρχίδια μου
Γιατί πάντα θα ταΐζεις τον νου μου με σκουπίδια γεμάτα αντίπαλα νοήματα