stat

Κλειδοκράτορας

 























Κι αυτό το βράδυ θα έρθει να με βρει το νόημα του
Ξέρει αρχέγονα να παίζει τον ρόλο του
Στέκεται απέναντι και συνεχίζει να με χλευάζει
Έχει στη χούφτα του μαχαίρι την ορμή του έρωτα και του θανάτου
Αλησμόνητα παιδεύεται να το μπήξει βαθιά μέσα στη γύμνια μου
κάθε φορά που του δωρίζω τα σπλάχνα μου
Του χαμογελώ
Πίσω μου αιμορραγεί ένας διαολεμένος συνεχιστής
μιας ανόητης παιδικής ευχής που τελειώνει με μια υπόσχεση
στο  βαρετό " ναδίρ " μιας Ιθάκης που δεν αποζητώ
Του μιλώ ξορκισμένα
Πέφτω στα γόνατα μιας αδοκίμαστης αλήθειας
και τα πληγώνω με στερεμένες ελπίδες
Αναφωνώ... " ποτέ δεν ήταν ψεύτικα τα κουρέλια της σκέψης μου
Μόνο οι φωνές ενός άλλου κόσμου αγέννητου σπέρνανε εικόνες γαλήνης
μπήγοντας ρίζες στο υγρό χώμα της ψυχής μου "
Το αφήνω να με τυφλώσει για άλλη μια φορά 
σβήνοντας στον Επίκουρο χρόνο τη μαγεία του
ξαπλώνοντας δίπλα του στο ημίφως
Θα παραμείνει εκεί για να με μάθει ν΄αγκαλιάζω άφοβα την αναπνοή του
που κρατάει το αύριο ακόμα ζωντανό
στον πρόχειρο κι αυτοσχέδιο καταυλισμό της εντατικής μου
καταμεσής του μυαλού
μέχρι να φύγει ο ποθητός ήλιος και να ξεχαστεί κι αυτό για πάντα
χτυπώντας με ορμή στο μηδέν του εαυτού
Θα φύγει
Για να γίνω ξανά υπηρέτης κι ανάγκη μιας άλλης ζωής που δεν έμαθα να ονειρεύομαι
Κάποιοι θα ψάξουν στ΄όνομα μου το κέρδος που κουδουνίζει σε τσέπες τρύπιες
φοβισμένες μην μπαλωθούν από ασκλάβωτα χέρια
Ότι μείνει
Ότι περισσέψει θα το κρύψω μέσα σε ένα κρύο κουτί άδειο από εκπλήξεις
παρά μόνο γεμάτο πρόσωπα κι αποτυπώματα που μ' αφήνουν θεραπευτικά χαμόγελα
και χρόνο που θέλω να μου παίρνει τα λιγοστά στο παρόν απ' το τίποτα του πρωινού
και ν αφήνει ένα φθηνό νόημα θαλπωρής για το μέλλον
Ξέρω τι ζητά
Του είπα για άλλη μια φορά πως είμαι πια μοναχικά ζωντανός
μέσα στην πολύβουη αυτοκρατορία μια διαρκούς σύγχυσης κι αντέχω την ακμή
μιας ακόμα ερωτευμένης κι ηττημένης μάχης σε άδικο πόλεμο
Έφυγε χωρίς να με αποχαιρετήσει ξέροντας πως
Θα έκλεβα λίγη ζωή ακόμα από τις στιγμές μου
για να τις κάνω βοτάνι μιας καθαρής πληγής
Θα ξαναγυρίσει γιατί θα θελήσει να ξέρει πως ακόμα
κι όταν ξεμπερδέψω μ΄όλες αυτές τις πρόστυχες αυταπάτες
τη σημαία μου θα κρύψω μακριά απ΄τον άνεμο ανθρώπων
που  ερωτεύονται την φυγή τους
Μέχρι να με βρει η τρέλα μια απάντησης
που θα με συντροφεύσει μέχρι εκεί
που δε έχει επιθυμήσει να πάει η δειλή σκιά του