stat

Kere

Βράδυ τετάρτης
Φαντάζομαι απλωμένος πάνω στην επανάσταση του καναπέ 
πως βρήκαμε λέει το ρους του βιού μας στη μέση μιας παιδικής τραμπάλας
Στην μια πλευρά καθόταν το πρέπον και στην άλλη το λάθεμα 
και με κομμένη γλώσσα αφήσαμε να μας μιλήσουν κωφάλαλοι θιασώτες 
όσο εμείς φουσκώναμε τα στήθη πάνω στο βήμα του λόγου της ύπαρξης μας 
κι έτσι καταφέραμε να διδαχτούμε
Πως μάθαμε να μετράμε την απόσταση του πάνω κάτω μας 
κάνοντας το να μοιάζει με μια ανταμωσιά μέσα στον άνεμο 
που γλύφει τις πληγές του κόσμου και το ζύγι της είναι δυο τρεμάμενα πόδια 
που γδέρνονται στην άσφαλτο μιας ευλογημένης αγνοημένης ερωτικής ματιάς 
στα δυο κόκκινα μάτια των βαθύτερων φόβων μας
Γέρνω το κεφάλι και συνεχίζω να οραματίζομαι
Κάποτε λέει θα ανταμώναμε στο μεσοδιάστημα της αυτογνωσίας 
που έχει αδράνεια και μαγική επαφή με τον ανώτερο εαυτό 
Θα αργούσαμε επίτηδες 
να πάμε καλοντυμένοι στο ραντεβού με τον βιολογικό μας θάνατο 
κι η ζωή δεν θα μπορούσε να μας προσπεράσει γιατί θα ήταν μεθυσμένη 
κι όταν θα την ρωτούσαμε που μας πάει θα μας έλεγε..
" πίνω ακόμα στην υγειά σας 
γιατί δεν θέλω να φοβηθώ την αφηγηματική του" μαζί " που χτίζεται από κοινού "
Πως θα ανταλλάσσαμε απόψεις για την χρυσή τομή του "μαθαίνω ξεμαθαίνω" 
αφορίζοντας χωρίς φόβο τις ανθρώπινες επινοημένες σκέψεις μπούμερανγκ  
Θα υποκλινόμασταν μπροστά σε ομοίους αλλοδαπούς πατριώτες  
με την πρόφαση ότι γεννηθήκαμε σε παρθένα χώρα με ιστορία  
που μιλούσε για το μεσοδιάστημα της αθανασίας 
που έπεφτε τότε νεκρή στο "έτσι κι αλλιώς"  σε πολέμους υστερόφημης ανδρείας  
για την γέννα μιας προσδιορισμένης ματαιότητας σήμερα
Τι ανοησίες φαντάζομαι λέω μέσα μου
Αλλά για στάσου 
Αν επιχειρούσαμε να σωθούμε 
βουτώντας μέσα στις βουβές κραυγές των ανθρώπων μας 
ξεμαθαίνοντας έτσι να λέμε ψέματα μόνο στον συγγενή εαυτό  
θα τον αγαπούσαμε πιο πολύ με ντροπή και λιγότερο με ναρκισσισμό 
ειδικά τότε που θα αρχίζαμε να μικραίνουμε ξανά μωραίνοντας 
και ζητώντας πίσω αυτό που δεν ζήσαμε
Το ξανασκέφτομαι δις αποστραγγιστικά
Μπα 
Αυτό είναι παραδεισιακά ανέφικτο  
Πρέπει να μάθω να λέω "φτάνει ως εδώ" αφού δεν είμαι σίγουρος αν θέλω να ξέρω 
τι υπάρχει παραπέρα και το βασικότερο είναι πως δεν ξέρω να μετράω την απόσταση 
του εφικτού της πειθαρχίας για να πιστέψω πως θα ζήσουμε το " μαζί " 
για να σωθούμε από το σίγουρο " όχι " της ζωής
Κοιτώ αποξενωμένος τη βροχή που πέφτει απ΄το ουράνιο ταβάνι μου 
και συνεχίζω να φαντασιώνομαι
" Πρέπει να σταματήσουμε να ακούμε πια τους ανίσχυρους δημαγωγούς φωνάζω δυνατά "
" Να ακούμε μόνο healing songs 
για να μπορούμε έτσι διατηρηθούμε στην ανθρώπινη φορμόλη του ηθικού μας πλάτους Αλώβητα μοναδικοί 
μόνο και μόνο για ανακτήσουμε την ανθρωπιά που χάσαμε τιμωρημένοι 
απ' τις τοξικές μυαλωμένες αρρωστημένες σκέψεις μας "
Ανάβω τσιγάρο με ηρεμία και ταυτόχρονα αρχίζω να κακίζω αυτοκαταστροφικά 
μπροστά σε κάθε λογής διεξοδικούς τρόπους υποκατάστατου εθισμού 
γιατί ακόμα δεν ξέρω από πού προήλθε αυτή η πεποίθηση 
αλλά με κάνει να νιώθω έτσι περισσότερο άνθρωπος 
κι όχι στείρος διπλωμάτης της ζωής με φοβίες για το μπασταρδεμένο τέλος μου
Βουλιαγμένος μες την επαναστατημένη αγκαλιά του καναπέ μου μονολογώ…
« θα συνεχίσω να της μιλώ τα βράδια μόνος μες την εμπνευστική μου μπανιέρα 
λέγοντας της...
"Είσαι η πιο όμορφη απ΄όλες τις βασίλισσες των άλλων" 
πιστεύοντας το σαν εκκλησιαστικό τροπάρι από δέος στον απρόσωπο θεό που γνώρισα 
και ξορκίζω ανάμεσα στα πόδια της 
Έτσι
Για να με θέλει 
Να της λείπω πιο πολύ κάθε φορά που ξενιτεύεται με την απουσία μου μέσα της
Άλλο ένα διαβιβαστικό τερτίπι του εγκεφάλου με βουτάει απ΄το κεφάλι 
και το τραβάει μακριά της 
Πνιγμένος απ' το μεθύσι της καταλήγω μέσα σε ένα λάκκο 
γεμάτο με τις εξωφρενικές ζωές των αλώβητων δωρητών του " μαζί "
Αρχίζει να μου εξηγεί μια φωνή 
γιατί κάθε τι που βαδίζει σε ουτοπικές προκάτ κοιλάδες φόβων 
πρέπει να γίνεται η αφορμή για ν’ απομακρύνω το κουφάρι μου από στερεοτυπίες 
που υπόσχονται μακροημέρευση στο παιχνίδι της παράτασης 
που δεν παρατείνεται γαρ στην ζωή
"Μα εγώ πιστεύω πολύπλευρα ανάβοντας κερί στο όνομα του ενός 
απαντώ στην προηγούμενη σκέψη"
" Γιατί το διαπραγματεύεσαι έτσι μου απαντάει; 
Επειδή οι πολλοί εξασφάλισαν το διηνεκές της μνημόνευσης από ανάγκη κι άγνοια 
στα κεφάλια τους και κατ΄αυτόν τον τρόπο για σένα είναι άχρηστο 
να θαυμάζεις την βασανισμένη υποδειγματικά ζωή των αγίων που είχαν την ευκαιρία 
να γευτούν λίγα περισσότερα ποσοστά εγκεφαλικής λειτουργίας"
Βγαίνει από μέσα ένα γέλιο επιβεβαίωσης δίνοντας στον εαυτό την χαριστική απάντηση
" Όχι μόνο συμφωνώ κι επαυξάνω προσθέτω ακόμα πως 
δεν πρέπει να μας πείθει οτιδήποτε καταραμένο κι ειδικά οι καταραμένοι ποιητές δωρητές υπέρμαχοι της γκομενοπαρέας" 
Πρέπει να τους γνωρίσουμε να δούμε τι καλσόν φοράνε τι νούμερο μανό χρησιμο (ποιούν) και πόσα αγκίστρια θα μετρήσουμε στο ψαχνό του μυαλού τους 
όσο αυτοί προσπαθούν ν' αγγίξουν αντίστροφα την πραμάτεια του " dont try " 
του αληταρά Bukowski και τη μουσική παρόρμηση του Lennon
Βουλιάζω πιο βαθειά στο νόημα της επαναστατημένης καναπεδοποίησης 
υποσχόμενος στον βαφτισμένο αντρισμό μου να μην ξανακοιτάξω ερειπωμένα σπίτια  περνώντας έξω απ΄αυτά στο διάβα μου με ναυτία κι αρνητισμό 
Πετώντας μάρκες ρουλέτας στην αυλή τους γιατί δεν αντέχω την ξεφτίλα 
να επιμένει να με κοροϊδεύει ο εαυτός και μια αστεία αλογίκευτη παραμύθα να γεννιέται 
σε πάγκους τηλεξουσιαστών κάθε μέρα κι αυτό να συνεχίζει να κάνει κακό στο " εμείς " που ονειρεύομαι κάποτε 
Και στα βήματα μου δίπλα σε πανωφόρια νεκρών παππούδων πεταμένα 
μέσα σε πέτρινα χρόνια που δεν έζησαν οι τηλεπορτάκηδες και οι τηλεκατίνες
Αυτόματ η all time classic ατάκα " Δεν βαριέσαι βρε αδερφέ " 
έρχεται να καλύψει με νεκροσέντονο αυτό που πάντα μας εκφράζει απόλυτα 
Τι σημασία έχει πια να υπομένουμε το καθεστώς που επινοούμε 
αφού δεν γνωρίζουμε ποιος έζησε εδώ πόσο κακός η καλός ήταν 
πόσα δράμια ελπίδας τον στήριξαν μικρόπρεπα 
και πόσο ανόητα διαχειρίστηκε το τέλος του;
Μια φωνίτσα ακούγεται πάλι... " Τέρμα ως εδώ "
"Επιβάλλεται πια να μάθετε να διαχωρίζεται και να φυλάτε ως κόρη οφθαλμού 
το ακριβότερο κι ισχυρότερο όλων που κάνει εσένα 
τους ντροπαλούς φυγοπόλεμους ομοίους σου κι όλο τον κόσμο 
να λυγίζεται στα φοβικά σας χρόνια το " δίκαιο " που δεν το αντιλαμβάνονται όλοι το ίδιο"
Σκέφτομαι πως
Αν έδινα μια οπτική σ΄αυτό το εξαιρετικό καλούπι της ζωής θα έλεγα πως μοιάζει 
με μια πόρνη που πουλάει το κορμί της αναίσχυντα για μας 
και για ένα σακατεμένο παιδικό μεροκάματο για την ίδια 
μα έχει αγνή ησυχία μέσα στο φωλιασμένο αιδοίο του μυαλού της και παλεύει να επιβιώσει με δανεικούς ηθικονόμους του κατιμά που επινόησε κι επιβάλει 
η επαρχιώτισσα κουτσή Μαρία και ο πρωτευουσιάνος γιδοκλέφτης
Βάζω τσιγάρο πάλι στο στόμα 
και φαντάζομαι την ζωή των ομοίων κι ανόμοιων της παγκοσμιοποίησης…
"Να και μια αλήθεια που δεν έχουμε οριοθετήσει σκέφτομαι"
Δεν πρέπει να τους θαυμάζουμε αλλά ούτε να τους απαξιώνουμε 
απλά μπορούμε να τους αφήνουμε να μας κλέβουν και να τους κλέβουμε φανερά 
στην παρτίδα που επινοούν μ' αφορισμούς στις ανάγκες τους 
Λατρεμένοι κι αδιάφοροι πάραυτα χωρίς ψωροδικαιολογίες του συρμού 
μα αναρωτιέμαι καμιά φορά γιατί δεν κάνουν το ίδιο κι αυτοί 
Γιατί δεν ξεκινούν να φυλακίζονται μετά την κλεψιά παρά επιμένουν 
να αυτοκαταστρέφονται ασυνείδητα κρατώντας σε απόσταση το " εμείς " 
Το λέω γιατί δεν υπάρχει άλλος οδηγός πλεύσης προς το συλλογικό φως 
αν δεν γνωρίσουν το απόλυτο ατομικό σκοτάδι"
Τα χέρια μου ορθώνονται 
κι η φαντασμένη σκέψη μου αρχίζει να μιλάει σαν υποχείριο στο ένοχο έπιπλο
Του λέει...
" Επαναστάτη καναπέ!
Που θα σηκώσουμε παντιέρα τώρα; "
Αποφασίζει να με γυρίσει πίσω στο παρελθόν 
"Νιώθω πως επιβουλεύεσαι το κλου της ουσίας και των αμέτρητων λαθών μας; "... 
του απαντώ" 
Ναι μου γνέφει
Και μου δίνει την ευχέρεια να δώσω μια γραπτή αφύπνιση σε όλους μας
Η παγίδα που είχαμε στήσει στον εαυτό μας τότε δεν σκουριάζει 
Πρέπει να γνωρίζουμε πως μας περιμένει να μας τρακάρει στο ίδιο σημείο 
που την είχαμε από φυγή ξεχάσει
"Ξέρεις τι θα ήταν καλό να σκεφτούμε και να κάνουμε 
ως ουμανιστές βωμολόχοι εκείνη την στιγμή της παγίδευσης στο δόκανο της; "
Να καταλάβουμε μέσα στο λιγοστό καιρό που μας προσφέρεται αυτό που λένε οι πολλοί περί ανεξερεύνητων δυνάμεων μέσα στο ανθρώπινο ψυχοντέφι 
καταλήγοντας επί του πρακτέου πως ναι...
Είναι υπερδύναμο πράγμα ο ανθρωπάκος 
Να πριονίσουμε το σηψαιμικό σημείο απ΄την δαγκάνα της και πολύ βασανιστικά 
μέσα στον καταθλιπτικό μας καιρό να μάθουμε την προπαίδεια των αγριμιών 
και των θεών με τους δικούς μας νόμους και σταθμούς επιταχύνοντας την συλλογιστική 
του " εμείς " κόντρα στο αδιέξοδο "εγώ"
"Και τι μένει με ρωτάει στριμωχτά η φαντασία;"
Εκείνη την στιγμή απάντησα αναπολώντας...
" Αυτό και το μόνο που μένει είναι άφθονο υλικό στο μυαλό μας 
για να εντυπωσιάζουμε χωρίς πρόθεση 
να διαιρούμε ότι αφαιρείται από δογματικές άμυνες 
να ερωτοτροπούμε με κάθε τι έμψυχο η άψυχο στο διάβα μας 
να κλαίμε με το αστείο ν΄αλλά (ζουμε) καβάλα στην ράχη του " μαζί " 
να ψάχνουμε την αδράνεια της ισορροπίας του άσπρου μαύρου 
να μην περιμένουμε κάτι καλό η κακό 
να λουζόμαστε κάτω από καυτούς καταρράκτες λέξεων φράσεων και πράξεων 
γράφοντας μιλώντας και ζώντας μέσα κι έξω απ΄τον δικό μας μικρόκοσμο 
και τον επινοημένο παράδεισο των άλλων 
για να προσκαλούμε σε εμφύλια εποικοδομητική σύρραξη ανθρώπους 
με ερειπωμένες αναστολές 
να συμμαχούμε με Ούννους εχθρούς συμπολεμιστές κι αγόγγυστους ελεήμονες του μαύρου αλλά και να δείχνουμε πόσο αδύναμα δυνατοί είμαστε κοντά σε τελειωμένες υπάρξεις 
όταν έρχονται αντιμέτωπες με το αλλά(ζω) τους 
μη τερματίζοντας και κόβοντας το βαρετό νήμα του " τώρα " τους  
και πολλές φορές ανταλλάσσοντας μια γλυκόπικρη γεύση στο λαρύγγι 
όταν γευόμαστε και γεύονται το " εκεί " (μας τους) στο στόμα
Μέχρι να φτάσω στο κρεβάτι σκέφτηκα πως
Αν γεννιόμουν σε μια ξεχασμένη φυλή στα βάθη του Αμαζονίου 
θα είχα γλιτώσει απ' την πλαστικοηλεκτρονική κατάντια 
του ανέφικτα φραγκο (φονικού) παγκοσμιοποιημένου πολιτισμού 
και δεν θα φανταζόμουν όλα τα παραπάνω αφού ούτε καν θα ήξερα να γράφω
Χώθηκα κάτω απ΄ το πάπλωμα 
έσβησα το φως στην φαντασία στο παρελθόν και το σήμερα  
κι ευχήθηκα να ξυπνήσω αύριο ζωντανός 
για να αντικρίσω τον πανέμορφο ήλιο και την ασχήμια της ζωής 
ψελλίζοντας με όλη τη τρυφερή μου δύναμη 
Καληνύχτα μου λείπεις