stat

Such a lonely word















Πότε και που καταλαγιάζουν οι απραγματοποίητες σκέψεις;
Κλωτσάω μια λέξη απάντηση 
κάθε φορά που πάω ν΄αγοράσω τσιγάρα στο περίπτερο 
Που δεν δένεται με τρόπους και ψυχοθεραπείες στη λογική της αυθυποβολής... 
...στη φαντασία
Υπάρχει κανείς που μπορεί να δώσει το απραγματοποίητο 
που δεν πιπιλάει το δάχτυλο της ανυστεροβουλίας 
κι υπηρετεί αβίαστα την νομοτέλεια της;
"Άσε του ανθρώπους να σε βρουν όταν είναι έτοιμοι να σε βρουν"
Η έκφραση του προσώπου του γερασμένου Billy Joel στο "Honesty" 
με κρατάει ζωντανό σκλάβο στο βασίλειο των νεκρών 
Μου δίνει ασφάλεια στο εκτελεστικό απόσπασμα των ανερώτευτων 
και μιας βραδινής ερωτικής κωλοπιλάλας για συνεύρεση αρπαγή
Λατρεία είναι η απόγνωση να ψάχνεις άλλοθι 
στο κέντρο του κόσμου ενός παιδικού σου φίλου 
κι αρχή της λύτρωσης ν΄αναρωτιέσαι 
γιατί η μάνα σου είναι απειλή και θες να της κάνεις κακό 
ενώ είναι ο μόνος άνθρωπος που αγάπησες με δύναμη
Τι περισσεύει φίλε μου από την ευτυχισμένη σου ζωή 
και μπορώ με την άδεια σου να το ζητιανέψω από το τώρα μας 
γιατί κανείς δεν δείχνει τον δρόμο στον άλλον με τον δείκτη 
και το κάνει με το κωλοδάχτυλο;
Καμιά φορά ικετεύω τους θεούς του παρελθόντος να με σώσουν στον χαμό 
Καμιά φορά είναι απασχολημένοι με event και πατερναλιστικές ιδιομορφίες 
Τους καταλαβαίνω 
Δεν ζητώ ξανά 
Δεν καταλαβαίνω όμως πως ο άνθρωπος των απεριόριστων δυνατοτήτων 
εξομοιώνεται με τα τέρατα και τις αξίες 
Πως πάει να τ' απαξιώσει με χλεύη και πρασινοκίτρινες ροχάλες
"Απαντήσεις δεν υπάρχουν όταν θέλεις να υπερβείς 
Ερωτήσεις ως αρχή φιλοσοφίας υπάρχουν κι ένα τραγούδι αγαπημένο 
να σου κλέβει φαρμάκια από τον πάτο του ποτηριού σου"
Τελικά αγαπημένε μου δολοφόνε η ζωή δεν είναι όμορφη 
Είναι κακάσχημη και δουλεύει πουτάνα σ' εξωγήινο γκέτο κάπου μέσα στο σύμπαν
Ο Billy Joel μου υπενθυμίζει πόσο μεγάλωσα αλλά και πόσο μίκρυνα τόσα χρόνια 
που απουσίαζα απ' τον κόσμο που δεν είχα καταφέρει να χτίσω 
Και τώρα επιτέλους 
Σκαλίζοντας με το νύχι του μικρού μου δαχτύλου τη μύτη της αλήθειας 
μ' ανακαλύπτω 
Ματώνω στην απομόνωση 
Κρέμομαι απ' τους φόβους μου 
Σταυρώνομαι δεμένος στα σχοινιά της ανθρώπινης μπουγάδας των λογικών 
Πεθαίνω για μια γουλιά τρέλας μέσα στο τσίπουρο μου 
Κι αυτά για να νιώθω ζωντανός ανάμεσα σε αγαπημένους νεκροστολισμένους
Τι να κάνεις;
Τιμιότητα ιδανικά αναισθησία κι ερείπια είναι παράλληλοι δρόμοι απ' ανάγκη 
όταν όλοι μου λένε ... "μην τα ψειρίζεις" ... ρίξε νερό στο κρασί σου
Κάποιοι άνθρωποι ακολουθούν κάποιοι ξεμένουν από νερό 
κάποιοι πνίγονται στο σάλιο τους και κάποιοι 
περιμένουν την κάθαρση τους στη γούρνα του πλανήτη την κατάλληλη στιγμή
Δεν είναι απάντηση "είναι δρόμος" είναι η αντίθεση στο πέρας το στημένο 
στο παραμύθι της παρθένας γιαγιάς που συγχωρεί το καλό 
και τιμωρεί τον εχθρό του... "το καλύτερο"
Η ζωή είναι σαν το Tetris 
χτίζεις και γκρεμίζεις μέχρι το επόμενο ψυχοθεραπευτικό παιχνίδι 
μέχρι να σε ξαναβρεί αυτό που φοβάσαι 
και να σε κάνει να χωθείς ανάμεσα στα τουβλάκια του 
που τα ντανιάζεις όμορφα και τα γκρεμίζεις όμορφα
Αυτό είναι ζωή
Δεν είναι τίμια όμως 
Δεν είναι σουρεαλιστικά τίμια
Δεν είναι όμορφη για κανέναν
Γίνεται όμορφη όταν νιώσεις τα καρφιά στα πόδια και τα χέρια 
Όταν σε ποτίσουν χολή και σου περάσουν τριανταφυλλένιο στεφάνι στο κεφάλι 
ταν πεθάνεις κι αναστηθείς για να περάσεις μήνυμα 
Αλλά ποιος έχει ανάγκη την ανώνυμη νεκρανάσταση σου 
Κανείς 
Είναι σαν τις χεσμένες από φόβο θανάτου μαριονέτες της τηλεόρασης 
τη στιγμή που απλοί καθημερινοί άνθρωποι 
κάνουν χημειοθεραπεία σε οκτάκλινα κι όχι σε σουίτες ξενοδοχείων 
καθισμένοι σε καρέκλες και δεν το ξέρει κανείς
Ω θεέ μου 
Πόσο μ΄αρέσει τ' αδιάφορο χαμόγελο σου όταν ξέρεις 
Κι εμείς τα παράσιτα στο δέρμα σου φοβόμαστε να ζήσουμε 
αυτό που δεν θα απαντηθεί ποτέ απ΄το στόμα σου
Αισθάνομαι τους λίγους ζωντανούς τίμιους γάντζους πάνω στην σάρκα μου 
Τον Νίκο τον κυρ Παντελή την Κατερίνα ... όλοι τους νεκροί 
μα τίποτα άλλο δεν με κάνει να ρωτάω σαν 5χρονο
Τι σημαίνει απώλεια;
Τι είναι σχετικό;
Τι αρρωστημένα επινοήματα είναι αυτά που μας διέπουν εδώ κι αιώνες 
για να νιώθουμε λιγότερο ευάλωτοι απέναντι σε αυτό που δεν αντέχουμε;
Αυτοί που αντέχουν για πόσο αντέχουν;
Τι αντέχεται;
Αντέχεται η παντοδυναμία της θεάς γυναίκας η ακόμα του ίδιου του θεού;
Γιατί πιστεύεις στα σύμβολα και όχι στο τίποτα;
Ο θάνατος κι ο έρωτας έχουν την απάντηση σ΄αυτό
Τους έχεις ρωτήσει ποτέ;
Πόσες φορές έχεις πεθάνει και πόσες φορές έχεις ερωτευθεί το εγώ σου;
Οι λυπημένες ορδές του αέρα που εκτονώνεται από μέσα προς τα έξω όταν φταίμε 
είναι η κατάντια της ψυχής που δεν ξέρει πως να γλιτώσει με πράξεις κι όχι με λόγια
Όλοι είμαστε αστέρες του υπερβατικού σινεμά της ζωής 
Όλοι θα γίνουμε κάποτε ένα αστέρι από σκόνη στον αέρα μέσα 
στα πελώρια κύματα της βοράς 
κι ανάμεσα στο όνειρο της ανάγκης και το αυτοσυντηρούμενο χώμα
Πόση ομορφιά κρύβει αυτό και χάνεται ανάμεσα σε νοήματα με ότι πουλάει 
γραμμένο και κινηματογραφικά τραβηγμένο με ηθοποιούς κροκόδειλους και καρχαρίες 
με ανθρώπινο αίμα στις ασφάλτους στις 6 το πρωί των τρομοκρατών;
Η ζωή είναι ένα ο θόρυβος ενός πιστολιού
Τόσο κοστίζει τόσο δυνατά ακούγεται τόσο δελεαστικά χάνεται
Η ζωή είναι μια γυναίκα με μεσήλικα μαλλιά που ποτέ δεν θα γίνει μια χαρούμενη ύπαρξη 
Την λατρεύουμε μυθικά 
την υπηρετούμε ιδιαίτερα 
την διπλώνουμε σαν χάρτινο αεροπλανάκι στα παιδικά μας όνειρα αλλά τίποτα
Παραμένει εκεί ναρκωμένη απ' την αφοβία της έτοιμη να τρελαθεί 
και να χάσει την αξιοπρέπεια της
Η ζωή είναι μια σοφίτα ζεστή για τον καθένα που τον περιμένει 
για να τον κοιμίσει με δείγματα αγάπης και μόνο
Μα ποιος θέλει να μείνει σ΄ένα αγορασμένο καταφύγιο;
Άλλη μια νύχτα μεθυσμένων απολογισμών
μέχρι να περάσει η επήρεια της στο δικό μου καταφύγιο 
με κόστος 
ένα τραγούδι από τα γερασμένα μάτια του Billy 
στα ερμητικά αυτιά της

.