stat

in vivo
















Αναρωτιέσαι τι ψάχνουμε περικυκλωμένοι απ΄την οσμή της θλίψης
που βγαίνει μέσα από τέσσερις τοίχους που αναπνέουν μαζί μας
όταν η διαφορετικότητα είναι ο στόχος και η φαρέτρα, ένα ... "περιμένω;"
Ψάχνοντας το μακρινό "είμαι" καταλήγουμε στο αξιολύπητο "έχω"
κι ένα στοίχημα που βάλαμε με την καρκινοβασία μας προδίδει κάθε φορά
που μένει ακέραστο το παράπονο που φροντίζει πάντα
να τραβάει το χαλί κάτω απ' τα πόδια της φυγής
για ν΄ανακαλύψουμε αργά και σίγουρα πως δύο ράτσες εξουσιάζουν κι εξουσιάζονται
Αυτοί που αγαπάνε εαυτόν κι αυτοί που αγαπούν τις επαναστάσεις
Οι πρώτοι δεν αλλάζουν ποτέ από φόβο ζώντας στο "έχω" κι οι δεύτεροι
θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο από φόβο ζώντας στο "είμαι"
Θυμάμαι όταν παίζαμε μικροί με την περιέργεια την περηφάνια και την μύτη μας
σκαλίζοντας αθώα την πρωτιά ανάμεσα σε αφελείς ίσους
υπήρχε ο αγνός ανταγωνισμός της λαστιχένιας σαγιονάρας και των Ελβιέλα
Σήμερα γνωρίζω ισοβίτες περιπατητές, που ενώ έχουν την απόλυτη ανάγκη να διεκδικήσουν
τιμούν με ευλάβεια το "καρτερώ"
Έχει τόση πλάκα αυτό το παράλογο άνοιγμα στο πεθαμένο μας "εγώ"
που μοιάζει με σαδισμό εξ αγχιστείας αν σκεφτείς
πως τα μπλουζ γράφτηκαν για μια καριολίτσα που αυτοτιμωρήθηκε
οι δέκα εντολές για το καλό των αδύναμων οι χρησμοί δόθηκαν σε σωστό μέρος
κι η υπογραφή απ΄τους φονιάδες για την σφαγή των λαών
μπήκε για να γραφτεί η ιστορία του ιδιαίτερου
Ποιος είναι ιδιαίτερος ποιος μπορεί να είναι ποιος μπορεί να γίνει;
Σκέφτομαι πως η εξουσία γράφει την ιστορία απ΄το τέλος προς την αρχή
η ιδιαιτερότητα κι η παντοδυναμία του ξεχωριστού σβήνει τ΄απομεινάρια του τέλους
και φωταγωγεί την αρχή ατομικά
Η ιδιαιτερότητα είναι μια ευκαιρία η ευκαιρία είναι μια αναλαμπή η αναλαμπή χάνεται
όταν σε τυφλώνει στα πρώτα σου βήματα
Τα βήματα δεν έχουν συγχρονισμό στα σοκάκια της έλλειψης
η έλλειψη είναι το καύσιμο που πορεύει την ιδιαιτερότητα όχι για να αναρωτιέσαι
αλλά για να υπομένεις στωικά
Η στωικότητα είναι το κέντρο του γόνιμου στόχου που δεν γνωρίζεις
κι έρχεται πάντα όταν δεν τον περιμένεις
Μετά μένει να μαντεύεις κάθε φορά τι θέλουν οι άνθρωποι
για να μπορείς να τους δίνεις αυτό που ζητούν να τους αντέχεις με τα λάθη και τις πληγές τους
και στο τέλος να μην περιμένεις τίποτα ανυποψίαστος
Θα πληρωθείς κάποια μέρα όταν αυτό που δεν περίμενες θα έρθει λάγνα
και θα κουλουριαστεί στα πόδια σου
Ξέρεις δεν ζούμε
Νομίζουμε πως ζούμε με ότι μας κάνει ν' αποκαλούμε την ζωή ευτυχισμένη
μέσα από ανώδυνα ετεροθαλή χτυπήματα και καταθλιπτικές μικροχαρές
ενώ μαθαίνουμε να ξεχνιόμαστε σε άρρωστα γκισέ και στάσεις
που δεν περνούν ποτέ λεω(φορεία) να μας πάρουν κοντά σ΄αυτό που απλά συζητάμε
και σπάνια θέλουμε και μπορούμε ν΄αντέξουμε ... τον πόνο
Δεν ξέρουμε πόση δύναμη κι ομορφιά αποκτά το "γιατί" όταν μια κρυμμένη δύναμη ζωής
μας στερεί τ΄αυτονόητα που δίνουν ζωή
Τι σοφία κρύβουν οι φρικτές στιγμές της μικρής ζωής που μας δάνεισαν
όταν δεν μπορούμε να φάμε να πιούμε νερό να κάνουμε έρωτα
να έρθουμε σ΄επαφή με τους αγαπημένους μας
Τι ειρωνεία αν θεωρήσεις υποθέσεις αν νιώσεις πως περπατάς στο σκοτάδι
και σε περιμένει το φως για άλλη μια φορά
Πάντα έτσι δεν συμβαίνει;
Μία" ευτυχισμένη περίσταση εννιά αποτυχημένες
Αυτό ξεπερνά και την ισορροπία της μανιοκατάθλιψης
Ποιος το έχει συνηθίσει με καρτερικότητα αυτό χωρίς να παραπονιέται
ποιος πιστεύει ακόμα στη μοίρα κι αποδέχεται χωρίς να κάνει τίποτα
ποιος είναι δέσμιος του "τίποτα" που κυοφορεί ελπίδα και φως στο τέλος της σήραγγας;
Ειδωλολάτρες είμαστε εικονομάχοι συμβόλων με η χωρίς ουσία
για ν΄ αποποιούμαστε δήθεν μόνοι τον φόβο στο σκοτάδι που μας τυλίγει
ενώ τα φώτα του δεδομένου πάντα είναι αναμμένα στα μανίκια μιας επηρμένης μαγκιάς
που παράγεται στο πιο σύγχρονο εργοστάσιο που αποκαλείται οικογένεια
Η βαριά βιομηχανία της ζωής
Αλήθεια πότε και γιατί ξεκινάει η αντίστροφη μέτρηση προς το επώδυνο;
Ποιοι κρατούν χρονόμετρο ζωής στο χέρι και γιατί η ομορφιά της
έχει πάντα γυρισμένη πλάτη στο "the dark side of " του καθένα;
Όλα τα λόγια και τα γραπτά δεν είναι πάντα ριζωμένα στις πληγές των εμπειριών
Καμιά φορά το παρελθόν που τρέχει μαζί με το μη γεννημένο είναι ο σωστός δρόμος
για να αμύνεσαι στις υπερβολές που επαναλαμβάνονται στα μάτια σου
Δεν είναι αρκετό το ξέρω
Το ξέρουν αυτοί που κοιτούν τι υπάρχει πίσω απ΄τον ήλιο
και δεν φοβούνται τις ψυχικές ατασθαλίες που έχουν τίμημα γιατί γνωρίζουν πως
κάτι κρατά τα δυο πολύτιμα κλειδιά της ζωής και το πιστεύουν βαθειά
Τι είναι πίστη;
Είναι αυτό που μας βολεύει μπροστά στο παντοδύναμο κακό που δεν γνωρίσαμε
σε μια φαφλάτισα ζωή η το αντίθετο;
Τι σημαίνει "ότι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό;"
Τι ευρηματικές μπούρδες είναι αυτές και ποιος ασταύρωτος τις είπε;
Είναι λόγια ανασφάλειας κινδύνου η ασφάλειας αυτά;
Δεν με νοιάζει αν κάποιος έχει τη δύναμη
να πετάξει το φύλο συκής του σκεπτικού του στις ύαινες
Με νοιάζει αν αυτό ξεπερνά τα όρια της στήριξης των ανθρώπων
που το έχουν πραγματικά ανάγκη
Μου αρκεί ένα τόσο δα σκίρτημα του ματιού
που θα δείχνει ταπεινή καταβολή απέναντι στο έργο του καθένα
που έχει μπει στη διαδικασία να σκεφτεί αν είναι κατώτερος του έργου του
η το έργο του ανώτερο απ΄αυτόν
Τι γεύσεις έχουν οι απόψεις που καταλαβαίνεις γιατί και από πιο σχολείο είναι
σχολείο που παράγει αμόρφωτους που δεν ξέρουν να κάνουν μια διαίρεση
και δεν φταίνε γι΄αυτό στα χρόνια της αρπαχτής;
Τι στάζει τόσο καιρό πάνω απ΄το κεφάλι μας και μουλιάζει τα εγκεφαλικά μας κύτταρα
που αργοπεθαίνουν μαζί με το τίποτα των social;
Κατακρίνουμε δίνοντας λύσεις;
Ποτέ
Απλά δηλώνουμε παρών με τον δικό μας σταυρό στο χέρι
Και;
Και περιμένουμε να νιώσουμε την ακολουθία να επιδοκιμάζει τα κεκτημένα τις εμπειρίες
και τα "έχω" μας
Οκ όλα σε μια ζυγαριά για να βλέπουμε χωρίς ασπασμό ποιος πουλάει ουσία συνουσία
αέρα σκουπίδια κι εμμονές
Εμμονές;
Ναι του καναπέ κι όχι του περιμένω στον καναπέ
Κι αυτό γιατί μέσα στο περιβόλι των σαλονιών μας φυτρώνουν ονόματα
ζούνε και πεθαίνουν ευχές στεγνώνουν δάκρυα πληρωμένα
Γιατί κάποιος από εμάς πρέπει να πατήσει το κουμπί του πανικού
 κι οι μάχες να εκπληρώσουν το χρέος τους in Vivo