stat

Συνένοχες μέρες


















Αγαπημένη μου triti
Σου γράφω για τα βήματα ενός ανθρώπου
που μ΄ένα κινητό στο χέρι και μια σύμμαχη κραυγή στ΄αυτί
ψάχνει την αλήθεια
που τέμνεται με πολλά ορθογραφικά λάθη ζωής
Μόνος
γελάει ταξιδεύοντας στο γαλαζοπράσινο γήινο ταβάνι της φυλακής του
κρέμεται σαν κόσμημα σε ρυτιδιασμένο γέρικο λαιμό
και σκεπάζεται το πηχτό του σκοτάδι τα βράδια στο κρεβάτι περιμένοντας
να 'ρθουν οι στιγμές που δεν θα φοβάται να ξεπουλήσει οριστικά το πάντα του
για να μείνει ελεύθερος στο περιθώριο της δύσκολης μοναξιάς
Αμπαλάρισε άδικα τον εγωισμό του για ματαιωμένο ταξίδι
ζήτησε συγνώμη απ' τις αξίες και τους γελοίους φίλους που δεν τον έκριναν σωστά
έσπασε τα δόντια του κλαίγοντας στην αγκαλιά της μετριότητας
κι επιμένει να ρωτάει ποιο είναι το όνομα του βασανιστή του κοιτώντας τις πιστές του πληγές
Χαρούμενος με την αλήθεια που τον σκοτώνει
την αλήθεια που τον κάνει να μαθαίνει απροετοίμαστα
την αλήθεια που τον κάνει να νιώθει πως υπάρχει ένα ακόμα σκαλί την φορά
Ο ρόλος του πάνω στο σάπιο σανίδι των αμυνών μικρός αόρατος καθοριστικός
Με τις διψασμένες για οξυγόνο ακάθαρτες ψυχές στα ερείπια μαθαίνει να επαναλαμβάνει
τις αποφάσεις που δεν πήραν αφημένος σε μια θεική δόξα που ηχεί και τρίζει κρυμμένος
ανάμεσα σε μαθητές και δασκάλους των ονείρων
πρεσβευτές του εγώ και πολέμιους αφυπνιστές της ψυχικής ανεπάρκειας
Βηματίζει πάνω στα στερημένα κι αδηφάγα λόγια του "έτσι πρέπει"
για να ξεγελιέται και να νιώθει πως μπορεί να τ' αντέχει από στόματα όμοια
που θεραπεύουν και σκοτώνουν
σαν θυγατέρες στην αγκαλιά του
σαν παιδί στην αγκαλιά τους
Δεν ήταν ποτέ ένα ευέλικτο χρωματιστό φίδι στους τρόπους
ούτε έψαξε τον αντίποδα της ρητορικής του Νίτσε κόντρα στην εκλαϊκευμένη πειθώ
γιατί μ' ένα πινέλο βουτηγμένο στα πάθη του
βάφει με χρώματα αποχωρισμού τις άμυνες των ανίσχυρων
Δεν μπορεί να φύγει
δεν μπορεί να μείνει
μπορεί να υπομείνει την τιμωρία του στο δωμάτιο πανικού
μέχρι να τον φιλήσει στα μάτια η αρχή μια νέας ζωής
μακριά από βαρετούς αγγέλους και κοντά στο συντροφικό του σπλάχνο
Κάποτε θα τα χαρίσει όλα  σ' ένα όνομα
σ΄ένα εμπνευσμένο βουνό
κλείνοντας μάτια κι οργή στο δικό του γεμάτο γνώση χρονοντούλαπο 
σκορπίζοντας τη τέφρα του "σ' αγαπώ" στους βωμούς των σύγχρονων δεινοσαύρων
Κι αυτό που θα θυμούνται όλοι απ΄αυτόν
θα είναι η "αγάπη" που δεν ένιωσε ίσια βαθειά
στο κέντρο της
Κι αυτός δεν θα νοιάζεται πια
αφού θα έχει παραδώσει τον απολογισμό που έχτιζε τόσα χρόνια 
στα χέρια των θεών της "αγάπης" της άγνοιας και της τρέλας
Σε φιλώ
Ο ακριβός σου άντρας