stat

Trauma


Στην ησυχία του μεσημεριού οι ψυχές ξεκουράζουν τα σώματα του 8ωρου 
κι οι αλαλαγμοί απ' τ΄αγκομαχητά των τιμωρημένων ναυαγών της προηγούμενης νύχτας 
ακούγονται κάθε φορά που ξυπνάνε
Αυτή η κόντρα με το ανύπαρκτο και το θετικό σκιάζει την σκιά τους
τρώει σάρκα και θεικά δημιουργήματα αργά και βασανιστικά
Κοιμάται με χάπια που έκαναν κακό στους παλιούς τους φίλους
που δεν τους μιλούσαν πολύ από άγνοια και στα στερνά τους αγκάλιασαν με σπλαχνιά
για να νιώσουν παράσιτα στο μεγαλείο τους
Πουτάνες με πόδια κλειστά κερνάνε ουίσκι και καναπεδάκια στα κατώγια
φορώντας αυτοκρατορικά πανιά τυλιγμένα στο κορμί τους κι η καύλα κρύβεται
Κρύβεται στα δόντια της ελεημοσύνης
στα νύχια της ελλειμματικότητας και στην ανύπαρκτη εξωτερική ασχήμια
Είναι δύσκολο να βρεις άνθρωπο στις 2 το βράδυ να σε γαμήσει ιδιαίτερα 
Είναι εύκολο να κοιμηθείς πάνω σε κοφτερά σκουπίδια όσο το τέλος δεν έρχεται 
παρά επαναλαμβάνεται με τον ίδιο τρόπο που το εκπαίδευσες να σε βρίσκει
Περιμένεις να ξεμάθεις
Να μάθεις να ξεμαθαίνεις εύκολα
μα δεν γίνεται εύκολα γαμώντας την κοπέλα που θα γνωρίσεις στον δρόμο
βρίζοντας την ανατροφή καρμανιόλα της αυριανής γυναίκας ελιξίριο αλλά μπα...
δεν γίνεται έτσι τίποτα
Πάντα πιάνει πάγο η ζωή σου όταν ψάχνεις κλωστή και μασουράκι
μενεξέδες μες την θάλασσα κι υπόγεια ρεύματα στον ουρανό
Ο φίλος με την ουλή στον λαιμό με ταπείνωσε
Μου υπενθύμισε πως οι πορδές μου είναι μια θλιμμένη ιστορία μπρος στην δικιά του αστραπή Σακατεμένος φοβισμένος ανύπαντρος
μετρημένος αλήτης που φοράει μάλλινη μπλούζα κατακαλόκαιρο
'μα εγώ δεν είμαι υποκριτής είπα στον εαυτό μου"
"Είσαι παράσιτο όμως" μου τραγουδάει ακόμα ο Van Morrison
Κόντρα στον καιρό σημαίνει κόντρα στον εαυτό
Κερδίσεις χάσεις δεν έχει σημασία
γιατί το ποιητικό ξεπάστρεμα είναι ο δρόμος κι η γνώριμη λησμονιά το τέλος
Η θετική σκέψη μπήγει πια τις φωνές στη γυναίκα που μοιάζει με άδειο πιάτο σούπας
και την ρωτάει .."γιατί δεν έρχεσαι όταν σε ζητάω"
Κι αυτή γαμάει με την άγνοια της το "τώρα της"
ξεκοκαλίζει την δικαιολογία της με τα κοντά της δάχτυλα
που τα θέλεις ξανά πάνω στο πέος σου
Κάνε την ερώτηση ... "γιατί το θέλεις;"
Ο εγωισμός φταίει και όχι η ανάγκη του να ζεις χωρίς αυτόν
Όλοι θα παραμείνουμε εν ζωή καλά φιλαράκια με τον εγωισμό της αδιευκρίνιστης τάσης
στο μη απαντημένο "γιατί " μέσα από ωραία βολέματα σπεσιάλε πηδήματα
και δικαιολογίες της φτήνιας
Το σώμα υπακούει το σώμα υποδουλώνεται το σώμα φωνάζει
το σώμα σε κάνει ταπεινό δούλο των σκέψεων σου
Τσιγάρα πονοκέφαλοι άνθρωποι πονοκέφαλοι
Mesulid για μια ζωή zanax seroxat
Αίματα σε σύριγγες μιας χρήσης ασπρόμαυρες φωτογραφίες σπλάχνων
Θάνατοι αδερφών θάνατοι στα χέρια
Τα πιο ισχυρά αντιεμετικά του πλανήτη
Πλαστικά μπουκάλια μ' αλουμινόχαρτα
Τύχη μες την ατυχία
Θεοί
Ζωή γαμημένη απ΄εδώ και μπρος
Νοήματα, κουράγια που μυρίζουν μούχλα κι ένα blog κάπου στην διαδρομή σου για να λες
"χριστέ μου πόση ομορφιά μου χρωστάς ακόμα" για να ξέρω για ποιο λόγο κλαίω απ' τις θύμισες
Όταν ευχαριστείς ευχαρίστησε
Γιατί τρέχει αίμα απ' την τρυπίτσα σου κι όχι απ΄ το εγώ στη ζωή σου
μου είπε ο προστάτης των καιρών μου
Και τον ευχαριστώ που μου το υπενθυμίζει
Γιατί μερικά ευχαριστώ έχουν μια ασύλληπτη μαγεία
όταν τα λες χωρίς να ξέρεις γιατί μετά απ' το τέλος ενός χειρουργείου
Αυτός ο φίλος που ακόμα δεν θυμάμαι τ΄όνομα του
μ΄έκανε να μπω μέσα στην πληγή του γι΄ακόμη μια φορά
Μπήκα και ξανά κατάλαβα πως η ουλές της ψυχής καταστρέφονται με ψυχοφάρμακα εμπόδια
κι ανθρώπινους διαχωρισμούς που πετάνε πάνω από όμοιους λαθραίους πολίτες σε καράβια ναυάγια Το ήξερα
Μα είπα "μια ακόμα πέτρα στην ταφόπλακα μου κάνει καλό στην νοηματική του τώρα"
λέγοντας στους άλλους φίλους πως μπροστά του αρκεί μια σταγόνα ευγνωμοσύνης
γιατί ο αέρας που αναπνέει είναι όλος δικός του και όχι δικός μας
Η ανάσα
Η φίλη των πολλών και γνωστή των λίγων που μαθαίνει να ζει πια με αυτό που της χαρίστηκε γλυτώνοντας απ΄ όσα της έδωσαν
Της γραφώ τα βράδια την βλέπω να παλεύει με τον τρόμο
να κουράζεται σηκώνοντας αυτά που σαν μαγνήτης κόλλησαν πάνω στο παιχνίδι
που δεν ήθελε να παίξει
Μα το "γιατί" ποτέ δεν έχει απαντηθεί από κανένα τετράγωνο θεωρητικό εγκέφαλο
κι ούτε πρόκειται αφού έτσι ήταν κι έτσι θα είναι
Εμείς τα πειραματικά υποκείμενα κι αυτοί οι σωτήρες της θεώρησης
Αγαπώ τις εξαιρέσεις με προσωπικότητα που κερδίζεται μέσα απ΄την αφάνεια
και τον παραλογισμό του τρελού που ζει σε παράγκα στο βουνό
Αγαπώ το μικρό το ανίσχυρο το έτοιμο να πεθάνει απ΄το φόβο του εγώ του
για να μαθαίνω ακόμα πως χαρά είναι να γνωρίζεσαι
Να γνωρίζεις
Να αφήνεσαι στο καμένο του άλλου
Περασιά είναι ο μύθος που χτίζει ο καθένας
μέσα στο φαινόμενο της ασημαντότητας του για λίγο
και μετά το γκρεμίζει γιατί δεν το αντέχει άλλο
Έτσι λένε όσοι γνωρίζουν και δεν παρατηρούν την ζωή των άλλων
δεν αυτολογοκρίνονται μέσα απ' τους άλλους
δεν μιλάνε για τους άλλους
δεν ζούνε για τους άλλους
Άλλο ένα βράδυ αντίστασης
με μαντήλια στο χέρι που ανεμίζουν γι΄αυτό που φεύγει και θα ξαναγυρίσει
Σκουπίδια στην τηλεόραση
μουσικές που τρομάζουν την χρυσόσκονη του βυθού
και λάγνες ψυχοθεραπευτικές μορφές στο αδιάλειπτο του ανέφικτου
Ήταν όμορφα
Πάντα θα είναι
Όσο αυτή η συνεχής κόντρα με το ανύπαρκτο
θα μοιάζει με μια βρώμικη καυλωμένη γυναίκα που περιμένει να της κάνω σινιάλο
για να με κρύψει στη λαγνεία της
Ξέρω πως δεν θα σωθώ
δεν θα κόψω λώρους με το επέκεινα τότε
Μα θα νιώσω όμορφα για λίγο στα όρια της πηγής
που πάντα ο θόρυβος της με κάνει να σταματώ και να γονατίζω μπροστά της
για να πλύνω την ευλογία απ΄ την αρχή