stat

Ζωύφιου φωνές




















Προχθές σου θύμισα πόσο μικρό ανθρωπάκι είμαι 
Με σύγκρινα μ' ένα ζωύφιο που έκοβε βόλτες πάνω στο πληκτρολόγιο  
Σου είπα πως μοιάζουμε γιατί δεν μπορεί να μου κάνει και να του κάνω κακό 
Σου μίλησα για παλιές αξίες ονόματα χαμένα πεθαμένα ακόμα κι εν ζωή 
Για φρίκες και παραλογισμούς για γαλήνες για μουσικές για φόβους 
για μάτια κλειστά από λάσπη για θεραπείες χρονικές για φωνές που δεν κόπασαν 
"Να πίνεις και να γράφεις μου είπες
χωρίς να σε νοιάζει η απελπισία η χαρά το ευθήμημα το παράπλευρο της ακινησίας"  
Όσο ζητάς αξίες πίσω σου κάποιοι υποφέρουν συνειδητά 
ανάμεσα στο κλαίν μάιν και το ον δε λάιν 
Ξέρεις ποιοι είναι συμπάσχων με τα παγερά χνώτα τους 
τους αποκαλείς δικούς σου συνεπιβάτες της ανισότητας"
"Τους ακούς;"
Ήμουν μόνος με το ζωύφιο πάνω στο pc προσπαθώντας 
να το κάνω να ανέβει στο δάχτυλό μου 
για να πάρω λίγη απ' την ενέργεια του μονολογώντας
Ακούω τις φωνές σας να μου λένε πως δεν σας αρκεί τίποτα υλικό 
και θέλετε να μείνετε κλεισμένοι σπίτια σας 
αγκαλιά με το στεγνό μαξιλάρι απ΄τα δάκρυα των αόρατων συντρόφων σας 
για να φτιάχνεται όνειρα θέρους στα παγωμένα νερά της αταραξίας του Επίκουρου 
Να αποκωδικοποιείται τη γλώσσα του σώματος των άλλων 
διαβάζοντας θεωρήσεις άπληστης κατωτερότητας
Σας ακούω να μιλάτε στον πληθυντικό 
ακόμα και σε τοίχους με φολίδες στο γκρίζο τους 
κι αυτοί να μην απαντούν 
Ν' αρνούνται να εξηγούν γιατί θα ήθελαν να νιώσουν άνθρωποι
Ακούω τον τρόπο σας να τραγουδάει φάλτσα γι΄αυτό που συμβαίνει 
ανοίγει τρύπες κι αφήνεται κρυμμένο σ΄ένα μικρό μυστικό 
που το ξέρουν όλοι εδώ και 2000 χιλιάδες χρόνια 
(Χριστέ μου)
Μ' ακούω να λέω πως ... "η άρνηση είναι το αντίδοτο της ασχήμιας 
και το αποτέλεσμα αυτού μοιάζει μ΄ένα συμπαντικό χωριό 
μ' ανθρώπους ποντίκια κρυμμένους σε τσιμεντένια σπίτια 
που κρύβουν αχυρόμπαλες στο πίσω μέρος της μεσοτοιχίας 
και σύνδεση on the go γιατί άλλαξαν οι καιροί και όχι οι ίδιοι
Ακούω αυτόν που ενορχηστρώνει αυτό το βασανιστικά αργό παιχνίδι των ανίσχυρων 
που ακόμα κι η μνήμη αδυνατεί να θυμηθεί 
το πως οι δρόμοι στρώθηκαν με πακιστανικά χαλιά της επιθυμίας
κι όχι με τις παντοδύναμες κουρελούδες της γιαγιάς αυτάρκειας
Ακούω να εκπνέετε η καθημερινή δύσπνοια ανακυκλωμένων κοφτερών σκουπιδιών 
των γραφείων και της φάμπρικας γι΄αυτό που δεν περισσεύει ποτέ 
παρά μόνο κάνει πιάτσα σε δωμάτια ανακυκλωμένων σκέψεων 
προποτζίδικα και σκυφτές πλακόστρωτες ανοχές 
που φωτογραφίζουν με υπεροπτικές ματιές σήματα σε καπό αυτοκινήτων
Ακούω τα κουρασμένα πόδια των ψυχών σας 
να σέρνονται κάθε πρωί στις λεωφόρους της ανυπαρξίας των επιλογών 
και των απαιτήσεων μ' έναν χωμάτινο φόβο να γεννιέται και να πεθαίνει 
μαζί με τ΄αγγελούδια του ουρανού που ψεκάζουν παγκοσμιοποίηση 
πάνω απ΄τα κεφάλια της άγνοιας
Ακούω το βάρος μιας πόρτας που δεν περάσατε και την αντίφαση του ..."θαρρώ - θωρώ"
δοσμένη πάντα στο "(υπέροχο)ποιημένο εγώ" που ζει ανάμεσα τους 
με προορισμό το ίδιο κενό του ίδιου κρεβατιού της ίδιας κατάκλισης
Ακούω τον θαυμασμό της απεραντοσύνης του προσδόκιμου ζωής 
των εν δυνάμει καταθλιπτικών εν αγνοία και τις δονήσεις απ΄τον διαβόητο τεμενά
Πως αυτή η αγιοποιημένη αρρώστια θα θερίσει τα πάντα ενορχηστρωμένα κι ήσυχα 
για να είμαστε όλοι λέει οπαδοί του "try" 
ενώ η ταφόπλακα του Μπουκόφσκι γράφει ακριβώς το αντίθετο 
κι όποιος κατάλαβε κατάλαβε
Ακούω το πόσο δύσκολο η εύκολο είναι 
να μην εντυπωσιαστείς απ΄την ζωή αυτού του μύστη πορνόγερου 
και πόσο αδύνατον είναι ν' ακολουθήσεις ξεβολεμένος τις συμβουλές του εν τάφο
Με ακούω να θέλω ν΄ακολουθήσω το "μην κοιμηθείτε παρθένες θα σας πω μωρές"
του Χριστού δια στόματος Λιαντίνη σκαλώνοντας στο ""ρούφηξε την ζωή 
αλλά με μέτρα κι όρια"
Ακούω φωνές ακόμα που διαπερνούν αόρατες συνευρέσεις ανθρώπων 
που δεν έχουν μυρίσει τις ορμόνες τους δεν έχουν πιει ένα τσάι σε πλατεία 
δεν εκτίμησαν το καλημέρα που δεν είπαν ακόμη μεταξύ τους 
γιατί εχθροί τους είναι οι ίδιοι τους οι εαυτοί 
που κρεμάνε κάθε μέρα στα μανταλάκια του πιο κοντινού περιπτέρου
Ακούω τις φωνές ανθρώπων και μισάνθρωπων και κλαίω πνιχτά τα βράδια 
για να μπορώ να τους αποδεχτώ από κοινού μα δεν τα καταφέρνω
Οι μεν θέλουν χρόνο για να έρθουν πιο κοντά στον ανώτερο εαυτό τους 
κι οι δε χρόνο για να γνωρίσουν αν υπάρχει
Δεν θα περιμένω 
Μόνο καμιά φορά θα κοντοστέκομαι για να κοιτώ πάνω απ΄τον ώμο μου 
να βλέπω αν με παρακολουθεί κανένας
Μετά 
Όταν συμβαίνει θ΄ανοίγω τα χέρια μου σαν πούστικο αγγελούδι 
και θα γνέφω ν' αγκαλιαστούμε 
Κι αφού επέλθει η φοβισμένη συνεύρεση θα περπατάμε για λίγα μέτρα μαζί
μέχρι το επόμενο αυτοκαταστροφικά γνωστικό σοκάκι 
Εκεί θα χωρίζουμε γιατί αγαπώ τα ζωύφια και την κοινωνία μαζί τους
Όσο κι αν λέω πως γεννήθηκα για ν΄ακούω
τις πολύτιμες φωνές τους στ' αυτιά μου