stat

Uniqueness of Nothingness

























Ξεκινάει το γράψιμο της αυτοβιογραφίας σου όταν γεννιέσαι 
Κι όσο μικραίνεις φθαρμένος πάνω στα εγωπαθή κόκαλα σου 
η ανάσα είναι αυτή που μεγαλώνει 
ξέροντας πως η θετικότητα της αποδοχής θα σε βγάλει 
απ΄τον στρόβιλο των ανθρώπινων στιγμάτων
μέσα απ΄τα λάθη
Ψάχνεις την υγιεινότητα της άρνησης 
το βιώσιμο της στωικής απαξίωσης 
την αύξηση του στατιστικού προσδόκιμου 
τις σκέψεις καραμπόλες στο μπλοφαρισμένο φόβητρο 
τον ευνουχισμό της παντρειάς με κορμί συντροφικό 
τα ξεχασμένα σου όνειρα 
με μυαλό ενήλικου παιδιού σε ασφαλτικές αλάνες καρμανιόλες 
και πάντα ελπίζεις πως η άλωση είναι ένα χρονικό δεδομένο 
στον μαθησιακό σου νευρώνα 
αλλά δεν μπορείς να γελάσεις
παρά μόνο να χαμογελάσεις
Αρκεί 
για να ξεβγάλει τα χρόνια σου καλά
Κι υπάρχει αυτή η πάνσοφη φράση που πια 
μπορεί να γίνει η σόδα στην ρετσίνα που πίνεις 
μπορεί να θεραπεύει πια 
σαν εμβόλιο κατά του διαβόλου σου  
αρκεί να πεις "περνάω καλά"
Η συνείδηση είναι άβατο 
είναι το άγιο όρος του συγχρονισμού σου με το ατρόμητο 
το θαρρετό 
αλλά και την βλακεία 
Είναι ο εξωραϊστικός πνεύμονας του αλάθητου 
και της ναρκισσευμένης ευδαιμονίας 
πριν το τέλος του κακού
Όσο κι αν το φιλοσοφήσεις 
δεν θ΄αντέξεις τα απανωτά λάθη 
τα σπασμένα μούτρα 
την απόρριψη 
τις ευθύνες των γονιδίων σου 
τα καλώς κείμενα της εικόνας σου 
και τα κακώς ανυπόγραφα των στάσεων σ' απόκρημνες πλαγιές
Η απλότητα του δύσκολα εννοούμενου 
φαντάζει και είναι πάντα αυτό που περισσεύει 
δεν χωνεύεται αλλά μασιέται για λίγο 
και φτύνεται αμέσως 
δια μέσο της ασπρόμαυρης σκοτεινής 
και σκοροφαγωμένης πλευράς σου
Γιατί να φοβάσαι 
γιατί να μαλώνεις με την ύλη 
γιατί δεν αλλάζεις;
Η ψυχή είναι ένας άυλος μυς που εκπαιδεύεται 
δεν πεθαίνει 
και πάντα πεινάει περισσότερο απ΄όσο μπορείς να τη θρέψεις
Είναι τόσο απλό 
όσο μια αναστροφή αυτοκίνητου στο αντίθετο ρεύμα 
Είναι τόσο δύσκολο 
όσο να μπορείς να μοιράσεις στα social 
την καθημερινή σου αυτοψία με τα σπλάχνα σου 
Είναι τόσο όμορφο 
όσο ένα ιταλικό αυτοκίνητα μετά από τροχαίο
Ο νους είναι ο χημικός φταίχτης του "δεν αλλάζουμε" 
η μαζική συνείδηση κρύβεται 
σε μια καθολική ενέργεια φωτός που εκπέμπουν οι άνθρωποι 
και κάποιος άθεος θεός την απορροφά και περιμένει 
Περιμένει την δική μας αποθέωση 
το σήκωμα στους ώμους του δικού μας ιδιαίτερου πλανήτη 
Το περιμένει σήμερα κιόλας 
μέσα από τον υπέρμετρο ευνουχισμό του "κοίταξε με! 
δεν έχω λόγια... έχω δανεική ταυτότητα"
Το απλό δεν είναι υπερφιλοσοφημένο 
Είναι αιτία να έχεις έναν αδερφικό χαίνη φίλο 
και ν΄αναλύεις μαζί του το "θα" το "ναι" το "αν" 
Δεν είναι καν οι σταλαγματιές που πέφτουν 
ανάμεσα στα δάχτυλα σου από πλαστικό μπουκάλι που καίγεται 
Δεν είναι ο θεός που δεν πιστεύεις 
Δεν είναι αυτό που κάποτε αποκαλείς καταθλιπτικό προνόμιο ζωής
Δεν θα είσαι τόσο τυχερός 
όσο ο επόμενος καιροσκόπος που θα φιλοσοφήσει 
πάνω στα γαζωμένα και γραφόμμενα στο κορμί σου λόγια  
Θα είσαι το μικρό ανάχωμα των σκέψεων γι΄αυτό που ελπίζεις 
Θα γίνεις ο μέντορας του "δεν πουλάω"
"δεν με νοιάζει να σωθώ" 
από ένα χιλιομπαλωμένο ανθρώπινο καλούδι 
Την "επιβεβαίωση του εγώ 
Γιατί το ακατόρθωτο δεν είναι φτιαγμένο από φόβο 
βόλεμα 
άρνηση 
καμένες επιταγές 
χαρτιά λεφτά στα χρόνια της αρρώστιας 
κι ευδόκιμες μοναχικές στιγμές τα βράδια των επιπόλαιων θανάτων σου
Ίσως να μην ξέρεις να διαβάζεις 
ίσως να μην ξέρεις να θέλεις να διαβάζεις 
ίσως διαβάσεις τα περιττώματα των ανθρώπων 
ιχνηλατώντας και προβλέποντας το μέλλον της συνείδησης σου 
Ίσως δεν θα διαβάσεις ποτέ αυτό που γράφτηκε 
για την διάδραση της περιοχής κάτω απ΄τα πνευμόνια 
Ίσως το άφθαρτο αυτονόητο σου διαβάσει αυτό που θέλεις να ακούσεις 
αποκαμωμένος δίπλα στην σκιά σου 
Είναι αυτό που ζητάς 
και φοβάσαι να το ερωτευτείς και να τ΄αλλάξεις 
Την ασημαντότητα και την μοναδικότητα σου