stat

God woman & the impossible is the reason
























Δεν είναι λάθος να προσπερνάς ανθρώπους που λένε δύσκολα καλημέρα 
γιατί την έχουν κρυμμένη στη φόδρα της σκέψης τους 
και να θέλεις να συνεχίζεις με το γνησιότερο σου χαμόγελο
Να τους προσκαλείς να μείνουν μαζί σου 
Να σου δώσουν ευκαιρίες σύμπνοιας στον ίδιο βηματισμό
Λάθος είναι να ανήκεις 
να πιστεύεις 
να πείθεσαι 
να μην μοιράζεις 
να ξεχνάς να ν' αλλάζεις σώβρακο καθαρό στο κορμί της ψυχής σου
Μερικές φορές γίνεσαι ανταγωνιστής του κενού 
κάποιοι σε προδίδουν 
σε κάνουν καρύκευμα στα λαδερά φαγητά του μεσημεριού 
και κάποιοι σ΄ έχουν ανάγκη όταν είναι άχαρη η ζωή τους
Ο ασύγχρονος άνθρωπος έχει ανάγκη να μπήξει στη μνήμη του 
εφήμερα παλούκια εξυπνάδας 
μότος που προκαλούν στιγμιαίο χαμόγελο τυχαίας τόνωσης 
και μικροσκοπικού λογισμού
Εσύ περιμένεις το αποτέλεσμα μια χαρούμενης αυγής 
σε μια καντίνα παρατημένη στην άκρη του δρόμου σου 
συνεχίζοντας να πουλάς φθηνά ευέλικτες τροφές σκέψεων 
που αγόρασες απ' τα δαιμόνια σου
Δεν είναι λάθος να μπαίνεις σε ασανσέρ που δεν έχουν νούμερα με ορόφους 
κουμπιά και πατώματα 
παρά μόνο μια φωτεινή ταμπέλα απ΄έξω που γράφει "συνεχίζεται" 
Πριν μπεις κλειστοφοβικά εκεί μέσα 
ξέρεις πως υπάρχει μόνο το υπόγειο κι η ταράτσα 
κι εκεί πάντα ξεμοναχιάζεις όταν ο θόρυβος του μυαλού σου 
σε μαστιγώνει 
σε σταυρώνει
Δεν αγαπάς 
Δεν παντρεύεσαι κώλους 
Δεν ψηφίζεις μικροπωλητές συνειδήσεων 
Δεν πιστεύεις σε υπερδύναμα χρηματισμένα προβλήματα 
Δεν ξέρεις να περπατάς 
πάνω σε αφελή πατροπαράδοτα υποκριτικά σύνδρομα ευγένειας 
Δεν κοιτάζεσαι στον καθρέφτη τα πρωινά της αποδοχής 
γιατί ανήκεις στη σκιά σου
Υμνείς και χλευάζεις με κάθε γόνιμη ευκαιρία 
την χρωματική αντίθεση του εφικτού ανθρώπινου προτύπου στους φίλους σου 
ξέροντας πως όλο το κατακάθι της συνάφειας με το πραγματικό είναι απάτη 
Αλλά σου αρέσουν τα παιχνίδια του μυαλού που παίζονται πάνω σε σώματα 
χρώματα μυρωδιές χημείες εγκεφαλικές απαιτήσεις του κώλου 
και μανίσιες παιδείες στα εχέγγυα της μητέρας όλων
Οι κοντινοί απόμακροι κρουστοί πλάτης είναι το μερίδιο των ανθρώπων σου 
Που εκτιμάς 
Γιατί επαφή για σένα είναι το ένα και τελειωτικό βήμα παραπάνω 
στους εφιάλτες της οικειο(ποίησης) των φοβισμένων ανθρώπων της μάζας 
και της αποξένωσης της
Ακούς με έπαρση αρρωστημένου δελφινιού 
Βλέπεις με γνώση και πικρία το αυτόνομο ποδοπάτημα του χρέους 
απέναντι στις ρίζες πολλών αρχαίων ρήσεων 
Περηφανεύεσαι για την κατάντια σου 
μασώντας τις ανάγκες και τον ρομαντισμό μιας άλλης εποχής αργά κι ηδονικά 
Κλέβεις μέσα απ΄τα λόγια σου τα νοήματα που ψάχνεις καιρό 
σε μονόλογους βραδινούς μ' εφήμερες πριγκίπισσες του σκότους 
ανταποδίδοντας το φιλί που καυλώνει μυαλό 
κι ερημώνει τις επιθυμίες των λαθεμένων "έτσι πρέπει"
Στ' αχαμνά σου όμως 
Ξέρεις ν΄ανταγωνίζεσαι την επαιτεία προβολή 
και την εξαρτημένη ζητιανιά της "ειδικότητας" γιατί δύο αιώνες μετά 
τίποτα δεν έχει αλλάξει μαζικά και προσωπομετρικά στους δρόμους 
στις δουλειές στα σπίτια στα χαρακώματα του "μέσα"
Το δικό σου "δια μέσο" ανάκτησης δεδομένων ζωής είναι το "κενό του δεν ξέρω" 
κι αυτό είναι το ασφαλές καταφύγιο των πράξεων και λέξεων 
που θα γίνουν και θα ειπωθούν από πειράματα πάνω στο κορμί και τη ψυχή σου
Φοβάσαι ανύπαρκτα πράγματα 
Φοβάσαι αυτά που δεν θα συμβούν ποτέ 
Φοβάσαι το "γιατί συμβαίνει" κι όλα τα παράγωγα του ανύπαρκτου αύριο
Ακόμα και στο ανύπαρκτο σήμερα δηλώνεις παρών στα χέρια θεού 
που έπλασε την μοναδικότητα και την ασημαντότητα σου ταυτόχρονα 
για να μάθεις να πνίγεσαι σε εικονικές αφορμές σωμάτων 
ευφυίας κι υπερδύναμων καταθλιπτικών γυναικών 
ψάχνοντας αν το απραγματοποίητο είναι τόσο εύπλαστα επώδυνο 
όσο η ζωή συνεχίζει να αναπροσδιορίζεται υπέροχη και το εγώ καημένο
Δεν θέλεις να πιάσεις και να λερωθείς 
θέλεις να νιώσεις
Για να μπορείς να μιλάς και να γράφεις 
Είσαι αυτό που σ΄έσωσε κι εκείνο που θα σε σκοτώσει