stat

Responses to the valley of unsustainable booryline


























Σοφέ μου κουασιμόδε ...
Πλησιάζει ο καιρός που δεν θ΄αναρωτιέσαι τι μπορεί να ξέρεις 
όταν είσαι τέλεια συνταυτισμένος με το προσωπικά απόλυτα όμορφο
Παγκόσμιε ευθυνολάτρη δύσμοιρε αλύπητε ...
Το πλήρωμα του χρόνου δεν θα είσαι εσύ 
αφού ξέχασες τι έλεγες όταν απορούσες 
περπατώντας με την αγωνία της συμφιλίωσης στο "κάτι"
Αξιοκράτη δεινέ ρεαλιστή του "απ΄εδώ και πέρα" ...
Έλα να παραλάβεις το μετάλλιο του "άντεξα ρε πούστηδες" 
γιατί έμαθες καλά να μεταμορφώνεσαι σε θηλαστικό 
με επίγνωση θανάτου και  ζητάς πια μεταφυσικές αγκαλιές
Κατοχικέ ψωροφαγωμένε μου αστέ ...
Πλησιάζει το θέλημα του σύμπαντος 
που θα σε κάνει να ζητάς την αναγέννηση σου 
στο σκοτάδι του θεού και της ζωής 
γιατί ακόμα στρίβεις ένα δανεικό νόμισμα στον αέρα που αναπνέεις 
που κι αυτός είναι δανεικός
Τσαλακωμένε θαμώνα της μουνοπαγίδας ...
Κάποιος κάποτε 
θα σου κλείσει ραντεβού σ΄ένα τριτοκοσμικό λιμάνι 
που δένουν πορτοκαλί φορτηγά και ξεφορτώνουν απαντήσεις 
Αν συνεχίζεις ν΄ αναρωτιέσαι 
ακόμα βρίσκεσαι αιωρούμενος πάνω σε καπνούς κι ανθρώπους 
που γεμίζουν τις ψυχομπαταρίες τους πίνοντας οινόπνευμα κι ανοχή 
όμορφα κι απελπισμένα σ΄ένα παιχνίδι που παίζεται 
με εμάς κι αυτούς που λείπουν η περιμένουμε να έρθουν
Εκλεκτέ θανατοποινίτη δοσμένε στο "αν" ...
Άνοιξε τα μπλε ταπεινά σου τετράδια και διάβασε αυτό που έγραψες 
ζώντας στο "εκεί" 
Τότε που έλεγες στον εαυτό σου πως μερικές φορές 
η ζωή είναι τεμαχισμένη σε μπλε ροζ και μαύρο 
κι έχει μια μεταφυσική ψευτιά στο μεδούλι της 
αλλά και μια αθάνατη αλήθεια που την κάνει να έχει νόημα 
το νόημα του "ξέρω" τι είναι κίνητρο και ποιο θα είναι το αποτέλεσμα
Φαντασμένε μου φονιά 
λάτρη του αναξιόπιστου γονιδιακού αχταρμά 
και των ξινισμένων προτύπων ...
Δώσε χρόνο στην ενσυναίσθηση των μικρών δώρων 
όταν θέλεις να ψάξεις σ΄εκείνα τα μέρη που οι πρωτόγονες γυναίκες 
έντυναν την ομορφιά και την αποδόμηση του οίστρου τους 
μ' αυτά που όλοι αποκαλούν ρούχα 
Κι εσύ κοτρόνες πάνω στο λιωμένο σου κεφάλι
Σ΄αυτά τα μέρη 
που θα μπορούσες να εξουσιαστής και να εξουσιάσεις 
την περιθωριακή εγκεφαλικότητα του δεδομένου 
Εκεί που θα θεραπευόσουν 
Μ' όλους αυτούς που σε αφήνουν η δεν σε αφήνουν 
να είσαι ο εαυτός σου
Λάγνε τυμβωρύχε της επιβεβαίωσης 
εξουσιαστή της σχέσης 
ανάμεσα στην ανοηματική νοοτροπία της κονσέρβας  
του θεραπευτικού χαιδοαπολογητικού λόγου της κασέτας 
και των τσίγκινων ρόλων του βρακολάστιχου ...
Πλησιάζει το "υποδεέστερο" 
γιατί εξακολουθείς να πιστεύεις 
πως κάπου αλλού υπάρχει αυτό που δεν εισπράττεις 
και που ζητάς εκείνη την ώρα
Αλώβητε εξονυχιστή υπέρμαχε του "κατά βαρβάρων" ...
Η απάντηση στο τι συνάφεια έχουν το αστείο με το ευνουχιστικό 
αιωρείται πάνω σε μια σκαλωσιά βιομηχανικού εργάτη 
Εκεί πάνω βάλε τα γνοιαστικά ματαιόδοξα πατσαβούρια τους 
τους τραπεζικούς λογαριασμούς των ιδρυμάτων και των εράνων τους 
με δανεικά δυστυχισμένα αρχίδια και χάζεψε τους 
ξύνοντας την βρώμικη τρυπίτσα σου αν βγάζουν το μεροκάματο της μέρας
Συμπαντικέ χαίνη αδερφέ γιατρέ κι ασθενή μου ...
Θα έρχεται πάντα απρόσκλητη η χαρά της υπόδικης συνενοχής 
αφού μπόρεσες κι έχεις φανταστεί το ιδανικό των αναγκών
μιλώντας στο 20% του εγκεφάλου σου 
για το ποιο είναι αυτό
και πως γουστάρεις να πεθαίνεις
Αισθησιακέ καπηλευτή της αντίληψης 
και των ανακυκλωμένων σκατοενστίκτων ...
Κάποτε θα πάψεις να 'χεις την αίσθηση 
και πολλές φορές ρωτώντας μετά από πολύ κυνηγητό 
μέσα σε περιφραγμένους ζωολογικούς κήπους τους φίλους 
γνωστούς αγνώστους 
πως η απάντηση είναι απλά "μια"
Λατρεμένε μου Άνθρωπε ελέφαντα ...
Έρχεται η ώρα που δεν θα κλαις 
δεν θ΄ ακούς 
δεν θα αισθάνεσαι 
γιατί στ΄όνομα σου 
εύχεται και μεθάει το έθνος των ανθρώπινων πυγολαμπίδων 
σε κάθε κοσμική απόκοσμη γωνία συνεύρεσης αφανών αξιών 
και παρακαλάει μέσα απ' τα πυρωμένα σίδερα της μικροψυχίας του 
η λέξη 
η έννοια έρωτας 
να σε ξεσκίσουν 
Γιατί μόνο εσύ γνωρίζεις 
Πως όλοι θέλουν να ερωτευτούν εφήμερα και να πληγωθούν ανώδυνα 
Να γκρεμιστούν πάνω σε κρεβάτια καύλας 
και μετά να απολογιστούν με κρίση 
για το ότι φταίει η αποδοχή που έχει περιορισμούς
Διαβαλλόμενε ταχυδρόμε των σύγχρονων πολέμων του κουραδοκόφτη ...
Θα έρθει καιρός 
που θα πάψεις να πετάς πάνω από νεκρά παρείστικα τραπέζια 
Πάνω από κεραμόστεγες ψυχές τα βράδια του "δεν μ' αντέχω" 
Πάνω από ψυχότροπες placebo ανάγκες 
και την ανακυκλωμένη λαμπερή αυτοτιμωρία σου 
ρωτώντας τι σημαίνει να θέλεις να μιλήσεις για το αιώνιο φως 
και το εφήμερο σκοτάδι 
Θ' αναλύσεις ένα είδος αποδημητικών πουλιών 
που πεθαίνει ταξιδεύοντας χωρίς προορισμό
Θα νιώσεις πως είναι να βγαίνεις από γέννες μικρών λογισμών 
μέσα σε κοφίνια ζεστά 
Θα φοβηθείς για την απεραντοσύνη του ενός και μοναδικού νοήματος 
που κλέβει ζωές 
Θα εκθειάσεις Σωκρατικά την νέα σου μάσκα κλουβί 
στο επόμενο μεσοδιάστημα που θα έχει ηχόχρωμα άλλο ένα remix 
ανώτερο του δημιουργού του
Πούτανε ταπεινέ ματάκια 
κυνηγέ των συζυγικών οικοσυστημάτων ...
Δεν θα ισχύσει ποτέ το "γαρ εγγύς" στις σκοτοδυναστικές σου 
εκ φύσεως αυθόρμητες πειραματικές εξορμήσεις σε κολώμπαρα 
γιατί θα θέλεις πάντα να λες τα ψέματα σου σαν αλήθειες 
και να πίνεις το βρώμικο φλωροποτό  του εγώ 
και των γυναικών που σου γαμάνε 
χωρίς να σε γαμάνε
Σκονισμένε αγωνιστή της εντροπίας ...
Ίσως ποτέ δεν θα μπορέσεις να δώσεις απάντηση 
για ποιους θέλεις ν΄αναρωτιέσαι μ' ανθρωπισμό κι ευλογημένες προσευχές 
στο διηνεκές του χρονοντούλαπου τους 
όταν αυτό το κάνουν οι μετρημένοι στα δάχτυλα του θεού 
περιχαρακωτές της αγάπης 
Αφού σου αρκεί να θέλεις να ονοματίζεις το καλό και το κακό 
να μετράς καρούμπαλα 
και να ρωτάς μόνο από τι προκλήθηκαν
Παιδάκι της γειτονιάς 
τσαμπουκά της κατώτερης ανωτερότητας ...
Κάποτε μέσα στο χωροχρόνο που σου αναλογεί θ΄ακούσεις την φράση 
"θέλω την πλυμένη σου καρδιά στα χέρια μου να σφίξω 
και μετά να την σκοτώσω 
για να μάθω τι είναι αυτονόητο και τι όχι"
Παραλόγιε θηρευτή λανθάνουσας ανατροφής 
εκλεπτισμένε αυτόχειρα  κλασομέντουλα πράσινων τραπεζομάχαιρων ...
Οι καιροί δεν θα σ' αφήσουν 
να μην λες το πιο αστείο μυστικό 
που χωνεύεται κάθε μέρα από μικρά στομάχια 
ξέροντας πως δεν υπάρχει εξωτερική ασχήμια 
στο ψυχαναγκαστικό τετράγωνο πλακόστρωτο της ζωής 
Γιατί θα συνεχίσεις να θυσιάζεσαι για την αυταρέσκεια των αναλογιών 
και της μπινιάς με τεχνάσματα σουβαντισμένα με ψαρόκολλα 
ξέροντας πως μετά 
(αυτοί κι αυτές) που είχαν προνόμια για θυσίες κι ανθρακορυχητικές ακροβασίες θα μοιάζουν 
με αναλώσιμα στρατιωτάκια του Βιετνάμ χωρίς να έχουν κάνει Βιετνάμ
Λατίνε επιβήτορα 
των θεσπέσιων λατινικών φαντασιώσεων σου 
τα βράδια των εντόπιων φωτογραφικών ρεύσεων ...
Ο χρονοκύρηκας θα σε πάει με το στανιό σε μια αναξιοπαθούσα απάντηση 
Στην ερώτηση ... "ποια επίφαση χρησιμοποιείς σ΄ όλο αυτό το πανηγυράκι 
όταν το γαμίδι που παίζει κι ενοχλεί ανάμεσα στα πόδια 
προκαλεί την συναισθηματική ανυπαρξία του βάθους;"
Ανέραστε περιηγητή των πάγων 
τροφοδότη της παγκόσμιας ύλης και δυνάστη μου ...
Υπάρχει μια απάντηση συν το χρόνο και για σένα στην ερώτηση ... 
"Τι δεν σημαίνει να ερωτεύεσαι σε βάθος χωροχρόνου 
μια εγκεφαλικά ανύπαρκτη 
τίγκα στην κακογεννημένη έπαρση κωλαροβυζαρού 
η έναν αόρατα λυπημένα χαρωπό ημιμασίστα  εκ περιβολής 
με premium car και νομοτέλειες αναλογίες πέρα από 
κρέας ρούχα και σατανικό ταπεραμόντο 
που σε κάνει να τρέχεις ενδεχομένως 
επειδή είσαι  μουνοπαγιδευμένη η μουνίλωτας;"
Κακοβαλμένε θεωρητικέ μου απαξιωτή ...
Κοντεύει η στιγμή που θα υπάρχει ασφαλές μέρος να κρυφτείς 
μέρος να δώσεις το "κάτι" σου χωρίς να ελπίζεις 
αφού ποτέ δεν θα πάρεις απάντηση (αν υπάρχει απάντηση) 
στο γιατί αυτοκτονούν (συνειδητά-υποσυνείδητα) οι άνθρωποι 
σαν μισοάδεια ποτήρια 
και με τον ίδιο τρόπο το κάνει κι ο πλανήτης που περπατάνε
.......................
Καμιά φορά η νύχτες καταλήγουν
Απλά καταλήγουν 
Κι ο αντίποδας της επόμενης μέρας είναι το σκοτάδι της 
Αφού εμείς ενορχηστρώνουμε την απομόνωση της ζητιανιάς