stat

Life in a frame


Αντέχεις ακόμα
Ζεις μέσα στη γούβα των ευκαιριών
Περνούν λέξεις χρήσιμες απ' το μυαλό σου
και μια απ΄ αυτές είναι η λέξη αποκέντρωση αλλά δεν την παίρνεις σοβαρά
Τι μπουρδέλο είναι αυτό;
Δεν έχει κόκκινο φωτάκι απ' έξω
Έχει όμως ανώνυμες πόρνες μέσα που σε ξεσκαλώνουν εφήμερα
Μέσα στο παραπέτασμα αυτού του οίκου
παιδεύεις το ένα κομμάτι της ύπαρξης και το άλλο μένει εκεί νεκρό
σαβανωμένο με τσιμέντο καυτή άσφαλτο καταθλιπτικά πρωινά
κι ανθρώπινη μανούρα στα προπύλαια των κοιλαράδων
και των παιδιών που καθαρίζουν τζαμάκι αυτοκινήτου
με ταπεινό διπλωματικό τσαμπουκά
Ξέρεις γιατί στα δύσκολα χρόνια της πενιχρής σύνταξης όλοι επαναπατρίζονται;
Ξέρεις γιατί τα χρόνια της απελπισμένης γεροντικής
εκ του χαμένου χρονοπόνου αναδημιουργίας είναι στραμμένα στον τόπο
και τον χρόνο που ξύπνησες απ΄ την εμβρυακή ζωή και πήδηξες έξω στο φως;
Ξέρεις γιατί ένα μαρούλι μια μελιτζάνα μια κότα κι ένα πρωινό κακάρισμα
απ' το κόκορα της γειτόνισσας στις 5.30 το πρωί
είναι το έμβλημα της αποκωδικοποιημένης ψυχής στο απυρόβλητο της ευθύνης
απέναντι στον εαυτό;
Ξέρεις πόσα κιλά αρχίδια θέλει η αποκεντρωμένη ζωή για έναν και μόνο στόχο;
Οι εικόνες πλημμυρίζουν την διάθεση των πολλών
για να μπορούν να ξεχνιούνται μέσα σε δωμάτια διασκέδασης
που μοιάζουν με φτηνές απομιμήσεις υπερεκτιμημένων δυτικών τοπίων ψευτογκλαμουριάς 
Εκεί που το να έχεις μεγάλα βυζιά τετράγωνο πιγούνι και μυαλό 
εμφυτευμένες αυγοθήκες στο κώλο κάνοντας καριέρα κρυφοομοφυλόφιλου με μουστάκι
σπορ κουτί με ρόδες και κοσμική έπαρση κρυμμένη στα μανικετόκουμπα
είναι το λαϊκότερων κατ' εμέ πέρασμα
ότι  πιάσαμε το ανόμημα της υπερκαταναλωτικής αμερικανιάς από το μπαζόκουτο
και την κάναμε εικόνισμα στο μυαλό μας
Εκεί κερδίζεις το πάμε στοίχημα με τον εαυτό σου
χωρίς να τα χώσεις εξαρτημένα στους δυστυχισμένους Κροίσους
που κινούν το didlo που μπαίνει στην τρυπίτσα του μέσου ανθρώπινου όρου
Εκεί μυρίζεις το χώμα με τα μάτια
λατρεύεις τα βουνά και τη θάλασσα γιατί μπορείς να δεις το μεγαλείο τους
με το μυαλό να μην φοράει την στερημένη zentai latex κουκούλα και το μηλαράκι στο στόμα
Την στιγμή που είσαι έτοιμος να πέσεις στα χέρια της αφέντρας με την θέληση σου
Όμορφη ζωή γεμάτη πόνο μικρές εικόνες άδειες πλημμυρισμένες γνώση
κι ένα ασταμάτητο πάτημα των δικών σου ακαθαρσιών μέχρι να μην νιώθεις ότι έχεις πόδια
Μέχρι να καταλάβεις πως όλο αυτό που κατάφερες πατώντας στα σκατά σου
σε έκανε λίγο πιο άνθρωπο λίγο πιο ατημέλητο εραστή του σκοπού της απλότητας
του να "είσαι"
Μένει χρόνος
Μένει τόπος
Όλα συνάδουν στο να υπάρχει πάντα μια ακόμα ανάσα
μέσα στα μπαρουτοκαπνισμένα πνευμόνια της ανυπαρξίας
της τσιμεντοβιομηχανίας απανθρωπιάς
Δεν έχω χρόνο
δεν έχω σκέψεις
δεν έχω φωνή να ορθώσω
δεν έχω σπίτι να μείνω
δεν έχω δουλειά ν' απασχολήσω την μητέρα κακία
δεν έχω γονικές αβάντες για να βολέψω και να βολευτώ
δεν έχω
Δεν έχεις πηγαία δύναμη πια
να γκρεμίσεις τα όρια της ασπρόμαυρης ψυχικής σου καταδυνάστευσης;
Δεν είναι η απόφαση που θα σε πάει κοντά στο σπίτι
στο βουνό με τους αέρηδες ενός αδυσώπητου χειμώνα
ούτε η εποικοδομητική καταθλιπτική ερημιά στις 9 το βράδυ του Σαββάτου
Δεν είναι η μοναχική υπεραπλούστευση του μονόδρομου στο χωριό που γεννήθηκες
σε φτωχική κάμαρα κάτω στο πάτωμα με την βοήθεια της μαμής
Δεν είναι καν τι σου θυμίζει αυτό το προγονικό χαμόσπιτο του παππού και της γιαγιάς

Δεν είναι ο συμβολισμός των σταυροδρομιών που πήδηξες καλάμια
μάτωσες γόνατα
υπνώτιζες μ' αναπνοές τους φίλους σου
κι έσπαγες το κεφάλι σου με ράμματα
κάθε φορά που ήθελες να το παίξεις ανώριμα ώριμος διεκδικητής της προσοχής των άλλων
Είναι το κίνητρο που ανακαλύπτεις μέσα από το ουσιαστικότερο όλων
'Ότι  όταν η ζωή σε πάει
κι όλα συναινούν στο να δώσεις ώθηση στα πόδια του μυαλού
και της φυσικής σου πνευματικής εξέλιξης η αποκέντρωση της ψυχής θα έρθει θέλεις δεν θέλεις
Κι αυτό δεν μπορείς να το ελέγξεις
δεν μπορείς να το σταματήσεις
γιατί κάποτε θα έρθεις αντιμέτωπος με του πιο φρικτούς σου φόβους
και τότε κάποιος θα αποφασίσει για σένα χωρίς εσένα
Θα το καταλάβεις πολύ πιο μετά
όταν πια θα βρίσκεσαι στ' απόκεντρο μέρος της φυσικής σου κατάληξης
Μα ακόμα κι αν οι παιδικές διαδρομές ήταν χαραγμένες πάνω στη απόκοσμη αύρα της Λιοσίων
της Βικτωρίας της Κάνιγγος των Εξαρχείων και της παλιάς Ομόνοιας
η προνόηση θα παραμείνει το κρυφό όπλο όσων ζηλεύουν κι εκπλήσσονται
με το αυτονόητο αντεστραμμένο όριο του "έχω"
Και πάλι δεν είναι αυτό το ζητούμενο
Μιλώντας για τέτοια ζωώδη απομόνωση
φίλους ερημίτες
σοκάκια μονοπάτια προς τον εξαγνισμό στις 2 το βράδυ
πολυεπίπεδη ανέξοδη λαγνεία με τα στοιχεία της φύσης
και πέρα απ΄ αυτά αλλά μαζί με αυτά η αίσθηση ότι περπατάς σε δρόμο που ξέρεις
πως θα σε βγάλει εκεί που πάντα φοβόσουν να τερματίσεις την επίγεια διαδρομή σου
Εκεί που το ποτάμι η θάλασσα το βουνό και το νησί απέχουν
όσο κάνεις να σηκώσεις το κεφάλι για να κοιτάξεις στον ορίζοντα το χωρικό αυτονόητο
Εκεί που οι αντανακλάσεις του λίγου μοιάζουν με το ζητούμενο μιας ζωής
Εκεί που οι άνθρωποι δεν κορνάρουν πριν ανάψει το πράσινο
Εκεί που το καθημερινό συσσίτιο είναι μια ανιδιοτελή δωρεά του απέναντι
που τον γνωρίζεις χρόνια και το καλημέρα μαζί του έχει ζωτική τριβή
με το απρόσωπο μελαγχολικό δις του μπουρδέλου
Εκεί που η μοναξιά
είναι και φαντάζει στο μυαλό των γητευτών του χρήματος και της καριέρας
ευτελής σκοπός υπανάπτυξης του άλλου εαυτού
Εκεί που κάποιο βράδυ η απόφαση να ξαναγεννηθείς δεν θα καθορίσει
αλλά ταπεινοβαλμένα θα ευνουχίσει το κενό που προϋπήρχε
Εκεί που ο πόνος του άλλου
είναι μια πίτα για φάγωμα από φίλους που χώνουν τα δάχτυλα με τα βρωμερά τους νύχια
μέσα στη ψυχή σου για πλάκα για να γευτούνε την σκατίλα σου
ως συνοδοιπόροι σκατολάγνοι χωρίς ωχαδερφισμό και χτυπάω παρηγορητικά πλατούλα
Εκεί που ο εαυτός δεν προβάρει την καλαισθησία του κουραδοκόφτη
και της ατσαλακωσιάς με κέρδος τον απολογισμό του τίποτα
Εκεί που και η ζωή και το σκοτάδι της
υπογράφουν μ' άχρωμο μελάνι πάνω στα χαμένα χρόνια