stat

Push the button of my enlightenment




















Ήρθα εδώ
Ποτέ δεν είπα πως είμαι και περνάω καλά 
ποτέ δεν θα το πω
Ποτέ δεν ενώθηκα με την θάλασσα τους ανθρώπους τη καζούρα 
το αλάφιασμα τ' αποστεωμένα καθημερινιλίκια και την άβυσσο του "υπέροχου ξέρω"
Ζήτησα να ζήσω 
Ζητάω να ζήσω με αξιοπρέπεια κι ανοσιουργήματα στον νου
Ξέρω πως η μοιρασιά η αποδοχή κι ο εγωισμός 
καθηλώνουν αρτιμελής ανθρώπους σ' αναπηρικά καρότσια που μυρίζουν ναφθαλίνη
Ξέρω πως η επίγεια δύναμη που λείπει απ΄τον καθένα μας 
είναι δοσμένη στους αγγέλους της απάρνησης των μικρών στιγμών και σκέψεων 
που δεν πέρασαν ακόμα απ΄τους νευρώνες 
δεν άγγιξαν την χλωμή πλευρά του προσώπου 
δεν άνοιξαν τις μνήμες δεν έσβησαν το παρελθόν δεν εξέλιξαν το παρόν
Άνθρωποι μύγες μες το γάλα της άρνησης 
της ευθύβολης αντίδρασης στον χρόνο που τους απομένει 
Γινάτια κι αποφθέγματα για το ξέρω τι θα κάνω από δω και πέρα 
Εγκλωβισμοί σε χοάνες άμουσες για το απελπισμένο και απόλυτο "ξέρω πως δεν ξέρω"
Δεν θα βρω την άκρη του κουβαριού 
αλλά ελπίζω να μάθω να το ξετυλίγω 
τις σκλαβωμένες ώρες της γυμνής έκθεσης στα εν ζωή μαχαιρώματα
Ελπίζω να με τυλίξουν με βρώμικες κουβέρτες άνθρωποι με άπνοια 
κι εγώ να τους ευχαριστώ για το κακό που μου κάνουν 
Ελπίζω να δω στα μάτια μία φορά την άμετρη ισορροπία 
και να την φωνάξω με το παρατσούκλι που θα της δώσω αβίαστα 
Εύχομαι τα πράσινα φώτα οι μπισκοτένιες μυρωδιές και τα σκληρά χαμόγελα 
να γίνουν ένα μείγμα τρόπου ζωής στην καθέλκυση του φορτίου 
που τραβάμε με τσιγκέλια μπηγμένα στην πλάτη 
Νομίζω πως η αλήθεια δεν κρύβεται σε σκουπιδοτενεκέδες 
και σταγόνες μολυσμένου αίματος 
Έχω την αίσθηση πως η απαίτηση είναι υποδεέστερη της απαρχής και του γκρεμίσματος 
Η πάλη είναι κατώτερη απ' τη διαχείριση εκ του αποτελέσματος 
και τ' απομονωμένα πρωινά της έννοιας είναι χειρότερα 
απ' τα νυχτερινά στραβοπατήματα σε λακκούβες φόβων  
Πιστεύω σ' όλα τ' αδύναμα ταπεινωμένα φαεινά εξογκώματα της ψυχής 
στον παραλογισμό του δικού μου Μπουκόφσκι 
στα περασμένα ξεμπερδεμένα άλυτα μερεμέτια της θεραπευτικής σκέψης 
σε αυτό που δεν υπάρχει αλλά θα γεννηθεί μέσα στην ανυπαρξία 
Στο κεφάλαιο των τρελών καπιταλιστικών ειρμών 
του ασύγχρονου πολιτισμού 
Στ΄αποκαίδια των λαθών της ανάλυσης κι έρημης διαπαιδαγώγησης
Ο χρόνος είναι το πλεόνασμα σε ότι μου επιβάλλεται να μάθω 
μέσα σε μια κλεψύδρα γεμάτη στιγμές και όχι άμμο 
ξέροντας πως ο χρόνος είναι ένα καλοπροαίρετο πουστρόνι 
με τεράστια αυτιά και χέρια που η εξουσιασμένη ζωή τον βάζει να παραμονεύει τα λάθη 
τα πάθη τις ενοχές την έπαρση τον χαμένο χρόνο μας σε κάθε κοφτερή γωνία
Ένα κλικ παραπάνω για τον καθένα μας είναι το ζητούμενο 
τη στιγμή που δεν ξέρουμε που θα το βρούμε 
Ένα αδιάσειστο συγνώμη είναι το πιο καθαρό χειρουργικό κόψιμο 
των ομφάλιων λώρων στη ρήση "τα ανθρώπινα πάντα εισίν " 
'Ενα φιλί με καυλωμένα αισθήματα είναι το πιο βρωμερό αντίθετο της μη επίγνωσης 
την στιγμή που δεν συμβαίνει μέσα σε κλίματα υγρού ψυχαναγκασμού
Γιατί λυπάσαι; 
Γιατί θαυμάζεις; 
Γιατί εξαρτάσαι; 
Γιατί περιμένεις; 
Γιατί δεν έρχεσαι;
Είμαι μια μπουρμπουλήθρα στην μπανιέρα σου 
όταν την γεμίζεις με λαθραίες σκέψεις 
αντιφατικές
προδομένες 
ερειπωμένες 
κι είμαι εκεί για να γίνω το αντικείμενο της παιδικότητας που έχασες 
αφού επέλεξες να τρίβεις το κορμί σου πάνω σ' ακατάλληλες ψυχές 
Μα και πάλι θα στο πω 
Δεν ήξερες τι έκανες 
γιατί το έκανες 
την στιγμή που τώρα λες πως δεν θα το ξανακάνεις
Παίξ' το χαρούμενη 
τσιλημπούρδισε με τις λέξεις που δεν είπες και δεν έγραψες
Ακούω να λες πως δεν αντέχεις να βλέπεις τον εαυτό σου να κρέμεται από τσιγκέλια 
και να είσαι χαμογελαστή με όλα
Πίσω απ' αυτή την σάπια πόρτα έχω κρύψει το επίγειο δώρο σου 
αλλά θα πρέπει να περιμένεις να ωριμάσει 
μέσα σε τοξικά ψυχικά απόβλητα στη γωνία του δωματίου χωρίς σκεπή για να τ' ανοίξεις
Κοιτώ τα χέρια μας 
κοιτώ τα πακέτα τσιγάρων που θα καπνίσουμε 
κι απολογιέμαι ακόμα στον όρο κατάχρηση
Μην αυτοκαταστραφείς για μένα 
για το επόμενο 
για τ' ανύπαρκτο 
αφού ξέρεις πως δεν φταίει κανείς
Μόνο πιες νερό από τα χέρια της ομορφιάς που σου χάρισαν
Δάγκωσε τον εαυτό σου χωρίς να τον πονέσεις 
κάνε βόλτες σε νοσοκομεία 
σε παιδικές λύπες 
Πέρνα και μια βόλτα από τα λημέρια που συχνάζω
Κερνάω 
Κερνάω μία από τα ίδια ανακυκλωμένα χαμόγελα 
χωρίς να πιστέψεις πως είμαι ο σωτήρας σου
Μάντεψε που ανήκεις 
Μάντεψε που θέλεις ν' ανήκεις 
Μάντεψε που θα σε βρεις  
ανάμεσα σε αυτό που σώζει η σώζεται ...
Δεν θα νιώσεις και πολλά σε αυτό το πέρασμα σου εδώ κάτω 
Η πραγματικότητα ανήκει στο "μόνο μια φορά" 
μιας κι οι ουράνιοι οργανοπαίχτες στερήθηκαν την αρτιότητα των δαχτύλων τους 
με λιγοστό οξυγόνο στα πνευμόνια τους
Έλα να φωνάξουμε μαζί "όχι άλλα χαμένα χρόνια" 
έλα να φτύσουμε στον τάφο της αυτολύπησης μαζί 
και μετά φύγε από κοντά μας ντροπιασμένα κι αταπείνωτα
Ίσως να ξέρεις πως δεν αλλάζει η αποξένωση 
Πάντα υπήρχε γιατί έχουμε εξελίξει την συνείδηση της οπτικής μας 
και ψάχνουμε για φάρμακο  
Το φάρμακο είναι το σκάλισμα της δυστυχίας μας για το θεμιτό αποτέλεσμα 
Την επίγνωση
Κι η τιμωρία αυτών που επιμένουν χωρίς συστολή τα ρηχά νερά
Γιατί το επώδυνο διδάσκει την αποφυγή και το ανώδυνο είναι δώρο των αρτιμελών
Γιατί κάπου μέσα στο χαντάκι του καθενός 
υπάρχει η χαρά του να βλέπει και να νιώθει διαφορετικά 
και μετά να κλαίει διαφορετικά από χαρά 
που είδε κάτι διαφορετικά δυνατό
Γιατί η ουσία είναι μικρή και το τραγούδι της ψυχής μεγάλο