stat

Ορρωδία (part 1)


Υπάρχει μια ανίκητη μορφή εξουσίας που στρογγυλοκάθεται σε γιορτινό τραπέζι
και δεν χορεύει γιατί τη βάφτισαν αυτοκρατορική
Δεν ξέρει που ανήκει
Μόνο θλίβεται νοερά με σμιχτά ιδρωμένα χέρια
κι υπονοούμενα που σαλεύουν μόνο στο μυαλό
γιατί είναι από την φύση της πολεμοχαρής
Σε βάζει να περπατάς σε σάλες ναρκοθετημένες
με κρύο ιδρώτα και φτερουγίσματα καρδιάς για να είναι σίγουρη
πως δεν θα κάνεις περιττά βήματα έξω από τον φράχτη της
Όσο κι αν ζητάς
ν' αποκωδικοποιήσεις συμπεριφορές ανθρώπων και ζώων είναι εκεί
να σου κλέβει το λιγοστό φως που σου απομένει για να κάνεις ταμείο
Κοιτάς στον κήπο της γέννησης σου να συμβιώνουν πάπιες κότες γαλοπούλες
χωρίς να γνωρίζεις γιατί το ένστικτο του φόβου επιμερίζει ρόλους κι εξουσία
Και μια βαθιά εκδικητική εξαγρίωση σε καλουπώνει στην θέση του δικαστή
χωρίς να ξέρεις πως να τον μαστιγώσεις κι εσύ στην σκληρή του πλάτη
χωρίς να τον πονέσεις
Μοιάζει με κανόνι που σκότωσε πολεμιστές ο φόβος
Είναι ένα μεράκι που δεν το ημέρωσες ποτέ
αλλά ξέρεις να καταπιάνεσαι με ψυχαναγκαστική επιμέλεια
μ' ότι σου πετάει μπροστά σου
Τρυπάει με βουητά τ΄αυτιά χρόνια τώρα
Αδιαφορείς
Κάνεις πως κουφάθηκες
Δεν βλέπεις το κίνητρο παρά μόνο το αποτέλεσμα
Δεν ζεις
Δεν έχεις
Δεν θέλεις
Δεν αλλάζεις
Δεν ψάχνεις
Δεν σ' εφορεύει τίποτα
Στιβαρέ εχτρέ του βασιλιά μιας εφήμερης κοινωνίας
θυμάσαι τότε που σου χάρισαν και το μαχαίρι και το καρπούζι
Ήταν η μέρα που διάλεξες ν' αξιοποιήσεις τα χαρίσματα σου
προς όφελος των ανθρώπινων ψυχών μας
για να καταφέρεις να φωτίζεις με μαύρη λάμψη τα πρόσωπά μας
και κατήφεια τα όνειρα των παιδιών
Φόβος είναι μια ευθεία καθαρή γραμμή σχισμένη στα δύο
για να θυμίζει το τέλος ενός δρόμου
εκεί που καταλήγουν οι επικλήσεις σε μουσικές
κι εφικτές ασπρόμαυρες λύσεις αφιερωμένες στο δοκούν
Φόβος είναι μια δυτικόφερτη ασθένεια
που ξέρει μ' απελπιστικά επαγγελματικό τρόπο
να σοδομίζει πελώριες μάζες ανθρώπινων εγκεφαλικών κυττάρων
Φόβος είναι ένα ποτήρι μισογεμάτο με σπάνιο μαλτ ουίσκι στο τραπέζι του σαλονιού
που ξέρεις πως δεν μπορείς να το πιεις γιατί θα σε νικήσει ο βραδινός σου θάνατος
Ο θάνατος του φόβου είναι ο στόχος
Εκεί που υπάρχουν αλαζονικές μορφές πληρωμένες απ' την κενότητα
άδειες συμπεριφορές στιλιζαρισμένες κι αυτούσιες
γεμάτες χαρμόσυνη λύπη που εκχέεται
αφού τα κλειδιά της λύσης είναι πεταμένα
ξεχασμένα μέσα σε ματιές υπόδουλες
σε ρόλους και τερτίπια ανθρώπινων επινοημάτων
Ο φόβος είναι ξεχασμένοι εαυτοί που δεν αγαπήθηκαν από το εγώ τους
ματωμένα μαντήλια από αιμορραγούσες ακόμα φωνές του νου
Ο φόβος είναι μια γυναίκα που ξέρει να ξεδιπλώνει τον μίτο της με παραφροσύνη
κι ένας άντρας που τον ακολουθεί από ένστικτο
Μα κι αυτό δεν είναι σοφά λεξοφτιαγμένο
Φόβος είναι ένας υπόδικος πειραματισμός με την άφτρα της ζωής 
για το υπέρτατο δώρο και χάρισμα της
Την αγάπη
Που το ξεπουλάμε το μεσημέρι στις λαϊκές σαν γραφικοί οπωροπώλες
Φόβος είναι να κάνεις κάτι να φαίνεται δραματικά ουσιώδες
Ο φόβος ξεκουράζει τα φθαρμένα του κόκαλα
όταν ο άνθρωπος κλέβει έμπνευση από προσωπικά πρότυπα
που είναι σκαλισμένα ανάγλυφα στ' αφυδατωμένο του μυαλό όταν διψάει
κι όχι απ' τον άνθρωπο
Κι όταν φοβάται
μικρές εκρήξεις λατρείας δημιουργούνται στον λαβύρινθο της ύπαρξης του
κι είναι έτοιμος να θυσιάσει το "εγώ" του για αυτούς που η ψυχική ανορεξία
το υποκειμενικά φαεινό και τα οπίσθια τους μοιάζουν σαν μια μικρή Τροία σε πολιορκία
Ο φόβος αδιαφορεί για την ανεξιχνίαστη ευωδιά του κοινού παραλογισμού
σαν σύγχρονος Φρανκενστάιν
προσπαθώντας να συνηθίσει τα ξένα μέλη που ράβουμε πάνω στ' άυλο σώμα του
Φόβος σημαίνει ζωή σε καραντίνα
Φόβος σημαίνει  εσύ
Αυτοί
Όχι "εγώ"
Ο φόβος είναι ο γενετήσιος εχθρός μιας συνωμοτικής αγάπης
που σε καλεί στο πρώτο σου ραντεβού την στιγμή που όλα είναι κλειστοφοβικά
κι επωφελή στο πιο βαθύ σημείο της ψυχής
Γιατί η ζωή δεν ευνοεί κανέναν από τους περαστικούς εξολοθρευτές της καθημερινότητας 
Γιατί απλά δεν συμπαθεί τον χρόνο που χάνεται στις διαβάσεις του εσωτερισμού
Ο φόβος μας αγαπάει με παραδοξότητα κι ανιδιοτέλεια
και πάντα μας δείχνει τα νωπά του χνάρια εν είδει νοήματος που είναι τόσο εύπλαστα
Μοιάζει με το τρίπτυχο "ησυχία τάξη κι ασφάλεια"
που όταν διπλώνεται σαν τσίχλα φιλαράκι σε βρίσκει η έννοια του
το χτύπημα του
ο ψίθυρος του
Σου λέει πάντα ... "αν με σκοτώσεις θα χαθείς"
"αν σε σκοτώσω ... θα σε βρουν"