stat

Πέτρινη πόλη

Σε γνώρισα μικρό παιδί
με κακάδια στα γόνατα απ΄τις πληγές
Ήσουν όμορφη σαν πεταλούδα σ' ακατοίκητο οικόπεδο
σαν κι αυτά που περνούσαν οι σκέψεις του χαμένου θησαυρού
απ' την πλημμυρισμένη μ' αφέλεια καρδιά ενός πεντάχρονου
Σε θυμάμαι
σ΄ αγαπώ 
μα δεν σε κέρδισα ποτέ
Ξέπλεκα ρόδες από καροτσάκια πάνω σε ξύλινους σταυρούς
και τους καβαλούσα για να κυλιστώ στην ασφάλτινη αφή σου
Σου έδινα ονόματα
σε βάφτιζα με την διαφορετικότητα μου
σε συναντούσα κάθε απόγευμα
μετά από τα πειθαρχημένα μεσημέρια της παιδικής χαράς μου
Ήμουν το κωλόπαιδο σου θυμάσαι;
Με χλεύαζες κάθε φορά που σε περπατούσα ξυπόλυτος
και μου έκαιγες τις πατούσες
Εσένα σ' άγγιζα γιατί δεν ήσουν φραγκοσυκιά σε συρμάτινο φράχτη
δεν ήσουν μια κλεμμένη διχάλα στα δόντια ενός πριονιού
Ήσουν εσύ κι εγώ
Μου έκλεψες
μ' έζησες με την πρώτη θέση να ανήκει σ' άλλον
πιο μεγάλο σ' ηλικία με πιο δυνατά πόδια από μένα
αλλά δεν με νοιάζει πια
γιατί ακόμα σε ζητάω και σε ζω στα δύσκολα
Εσένα που με σημάδεψες
και θα με συντροφεύεις για πάντα
μέσα βαθιά
τότε κι ακόμα
Όσο θα συνεχίζω να πεθαίνω
η μυρωδιά σου θα μ' ανασταίνει.
Σ΄αγάπησα περισσότερο απ΄ότι εσύ
Εκεί
στη πάνω γειτονιά των ναυαγών
Ανεκτίμητη ανηφόρα μου