stat

Patiens only


Έφυγα από εκεί μέσα και γλύτωσα από τον πλήρη αφανισμό
Κι ήρθα εδώ
Ενώπιον του ειδωλίου της σίγουρης αφυδατωμένης πορείας
προς το σκατένιο λάθος
"Γιατρέ θα ζήσουν όλοι αυτοί που φοράνε ακόμα πάμπερς
και διαστέλλονται στο σαλόνι τους σαν καρούμπαλο εν τι γενέσει;"
Περίμενα αυτή την απάντηση:
"Αφροδισιακός χορός με ροδοπέταλα κυκλώνει σαν καπνός τα κορμιά τους
που κρέμονται σε φτηνά πλαστικά μανταλάκια
χαμογελαστά ν' αυτοκτονούν για ένα πείσμα που δεν ξεπέρασαν"
Δεν την πήρα
Αλλά συμπλήρωσε...
"Συγχώρεσε τους για πάντα για να ξεμπερδέψεις απ' τις θάλασσες που σε πνίγουν
τους ήλιους που σε καίνε και το χώμα που θα σε σκεπάσει
συγχώρεσε το βαμμένο με ασβέστη πρόσωπο της καριόλας
με το σάπιο μήλο της Εύας στο χαμηλοτάβανο μυαλό της"
Αστραπιαία σκέφτηκα κι απάντησα μέσα μου...
"Είμαι ένα υποχείριο της βροχής
και των συμπληγάδων του κοινωνικού κι επαγγελματικού μου ιστού
και κλέβω την απέραντη ομορφιά απ' το κορίτσι του ψυχιατρείου με το ροζ ζακετάκι
που μου ζητάει με το πιο απέθαντο χαμόγελο της ζωής ένα τσιγάρο!"
Είναι τόσο όμορφοι οι ΆΝΘΡΩΠΟΙ εκεί μέσα
Εμείς θα παραμείνουμε κακάσχημοι και αγύρτες
ζώντας στη λογική της φωτιάς
μέσα σ' αεροπλάνα κατειλημμένα από αεροπειρατές γυμνούς
συνεχίζοντας να φωνάζουμε... "ΕΓΏ θα σώσω το σύμπαν με κοστούμι εβανζέ
κουραδοκόφτη λαικής κινέζικο νυχοκόπτη
και λακ για δυνατό φιξάρισμα στα λαδωμένα μου μαλλιά!"
Φεύγοντας μου ήρθε η εικόνα που με σκότωσε για πάντα...
"Έχεις 10 λεπτά να μου δώσεις να πάρω μια κόκα κόλα;
Και βέβαια έχω αγόρι μου!
Τι είναι 10 γαμημένα λεπτάκια μπροστά στην δική σου ανάγκη
να βρεις την χαμένη πόλη που ψάχνεις από μικρός
μακριά απ' τους γνωστικούς φιλόδοξους τρομπονίστες της ξεκούρδιστης ζωής!
Λυπάμαι μόνο που δεν μπορώ να κάνω θαύματα
Θα ήθελα να είχα την δύναμη να σε λυτρώσω από την ασχήμια εκεί έξω
και να σε βυθίσω πιο πολύ στην βαθιά σου ψυχασθένεια για να σ' εκμεταλλευτώ
και να σε ρωτήσω αργά η γρήγορα τι βλέπεις τι συναντάς στα ταξίδια σου
με ποιόν μιλάς
για να μπορέσω να σε φτάσω όσο πιο γρήγορα μπορώ"
Ξέρω ανθρώπους καλωδιωμένους
με χίλια σκατολοίδια καρφωμένα πάνω στο ασήμαντο σώμα τους
Άλλους που πήδηξαν με τσαμπουκά την μάντρα της αποκαρδιωτικής τους πλευράς
και βρέθηκαν να τρέμουν κάτω από μια κουβέρτα
Άλλους που έχουν κληρονομικό χάρισμα
κι αγαπούν τον θεό περισσότερο και από τον εαυτό τους
από τότε που κάποιος τους ευλόγησε με καταραμένη μοίρα
και κάποιους που ξέχασαν να παρκάρουν το κουφάρι τους
δίπλα στο μυαλό τους με διαφορά δευτερολέπτων και πνίγηκαν στο σάλιο τους
Είμαστε έτοιμοι να συγχωρέσουμε λοιπόν μεγαλοπρεπώς τα λάθη των εαυτών μας γιατρέ;
Άσυλο στους εργένηδες και τις παρακατιανές του δρόμου
που χάραξε με το νύχι του μικρού δαχτύλου ο καλουπατζής που η τύχη τον έκανε
τον πιο πλούσιο αποδέκτη επουράνιων νευμάτων
για σωτηρία κι απεραντοσύνη στον κόσμο των ψυχικά διαταραγμένων
Πόση ομορφιά θεέ μου
Η ομορφιά που φοβάσαι ρε!
Η άφταστη ομορφιά που αγαπώ