stat

kapamas Vs Katimas

























Μια γομολάστιχα στο χέρι
Τι να σβήσεις;
Μια εικόνα διαστρεβλωμένη σαν πήχης ψηλός κι άφθαστος
Δεν ντρέπομαι
Δεν ακούω φωνές καθοδήγησης μες τη κενοδοξία του εγώ
Απόρριψη είναι ο ορισμός του τέλειου ζωγραφικού πίνακα
Ανοχή είναι η ελαστική κάλτσα στο πρόσωπο
Αυτί και μάτι σε τέλεια αρμονία για το προσδοκώμενο
που είναι ο πηλός για χτίσει το σπιτάκι με τα νούφαρα
στο εξωτικό σημείο του παραδείσου
Εμπόδια στην ζωή για φρέσκες ιδέες και λύσεις
στο παραμυθολόγιο του χτίζω αφού ξέρω πως θα το γκρεμίσεις
Γεια σου ζωή
Στ΄αρχίδι μου που τα έχεις μ' άλλον στερεότυπα κι ανακυκλωμένα!
Η ανάγκη να σε ανεχόμαστε είναι εξ ουρανού αόρατη και στυφή
Ακόμα μια μέρα γυρίζει η γη
χωρίς την αγάπη που σου ζητούν οι ζητιάνοι της ψυχής
χωρίς φράγκο κι ελπίδα στο κέρατο τους
κι έτσι νομίζουν πως ζουν την εμπειρία της απαξιωτικής ομορφιάς του...
"δεν έχω, άρα τα ξέρω όλα, άρα σεβαστείτε με"
Τόση θλίψη ύψιστε
Τόση όμορφη λύπη
για τις ανούσιες διακανονίσεις μας στο θέλω και δεν έχω!
Πειράζει που η μετανάστευση του νου είναι ανέφικτη;
Περισυλλογή και γκρεμοί για το τίποτα
η ευσυνείδητος τρόπος να πουλάς αέρα μ' άρωμα τρυπίτσας;
Θεέ μου
Αποκάλυψε μου την πάσα αλήθεια στο απειροελάχιστο γίγνεσθαι του μαύρου
Ενέχει πράξη ανιδιοτέλειας στα στερνά η όχι;
Πρέπει να δίνεις στην ιστορία άλλοθι η να τραγουδάς νησιώτικα
και να χορεύεις με το πεθαμένο πλήθος για να νιώσεις ζωντανός;
Αμυχές στο σπίτι των θαυμάτων μου συμβολίζουν εσένα και την ομορφιά του καθαρού
Γιατί να πιστέψω στα βουβάλια
Γιατί να τ' αφήσω να με κατουρήσουν για να νιώθω ευλογημένος;
Κατακερματίζω τις ανάγκες σε ψιλά γράμματα και συμπεραίνω πως
το στομάχι μας είναι ραμμένο στον εγκέφαλο
Πόση πείνα καθημερινή πηγαία αυτούσια καθάρια να προλάβει
να ζητήσει το γαμημένο μου μυαλό
αφού τσακώνεται με τα γαστρικά υγρά που χωνεύουν όσα ευρώ μπορούν
Πολύ αέρας
Τόσος αέρας που πια έχω κλείσει τη τηλεόραση για πάντα
κι η γαλούχηση έρχεται μέσα από φωνές πιστές, αεριτζίδικες ραδιο(φονικές)
για να πω πως "εντάξει μωρέ και σήμερα το πιάσαμε το νόημα
ας πέσω για ύπνο κι αύριο θα ακούσω τη συνέχεια"
Ο θάνατος λαθραναγνώστη μου
επιπλέει κάθε πρωί στα έγκατα του φλιτζανιού του καφέ
Φοβάμαι όσο φοβάσαι;
Όρχεις!
Θα ζήσουμε για πάντα βασιζόμενοι στο σήμερα και στη παραψυχολογία έτσι!
Κι όμως
Ποτέ δεν κάθισα να σκεφτώ τι διαφορά έχει ο καπαμάς από τον κατιμά
Πεθαίνουμε λαθραναγνώστρια μου
κι ο χρόνος γελάει με την ρακένδυτη φορεσιά μας αρκεί που 'ναι επώνυμη
Το εγώ ενοχλεί σαν λέξη
Άπειρο
στίγμα
πεπρωμένο
και μάντολες Ζακύνθου
Άστο
Για την επόμενη ζωή